Tagelus

Laatste bericht hier

2008-02-20T12:25:00.003+01:00

Eindelijk, het is zover! Mijn nieuwe domein en site zijn actief!

Vanaf nu is iedereen welkom op www.tagelus.nl

Ik zou het fijn vinden wanneer je je bookmarks, readers en dergelijke hierop zou willen aanpassen. Vanaf nu wordt deze site niet meer bijgehouden. Over enige tijd zal ik hem opdoeken.

De aanpassing is op dit moment supervers, dus wanneer de site nog niet bereikbaar is probeer het dan later nog eens. Een en ander kan tot 48 uur vanaf nu duren.

Tot gauw!

bericht uit de rimboe

2008-02-19T12:01:00.004+01:00

Voor jullie geruststelling: ik ben er nog hoor! Mijn mooie nieuwe site staat met smart te wachten op bezoekers en reacties. Ik moet alleen nog even zorgen dat mijn domein naar de nieuwe plek gaat wijzen, en daar heb ik verdikkie een logincode voor nodig. Die had ik niet (meer), maar de brief(!) met gegevens laat op zich wachten. Vroeger kon het gewoon telefonisch...

Verder heb ik het zo druk met van alles en op mijn manier dat ook mijn bezoekjes aan jullie er even bij inschieten. Maar het komt goed, na deze week gaan we weer als vanouds verder. Zeker weten.

Freeze

2008-02-14T23:26:00.004+01:00

Dames en heren, jullie kunnen even niet meer reageren. Ik heb een (door ons op het werk altijd zo verfoeide) freeze ingesteld, zodat er even niks meer verandert hier voordat ik open ga op mijn nieuwe adres. Ik hoop dat het begin volgende week rond is, dit hangt mede van de gebrekkige communicatiemogelijkheden af met de partij waar mijn URL al een paar jaar een kwijnend bestaan lijdt.
Houd de berichten hier in de gaten. Bij hoge communicatienood kun je natuurlijk op mijn hyve terecht.

Das Leben der Anderen II

2008-02-14T10:23:00.000+01:00

Mijn eerdere stukje over deze film eindigde ik met een vraag. Dat is belangrijk, want met die vraag in mijn hoofd ging ik deze film bekijken. Het was goed dat ik mooi op tijd van huis was vertrokken, zonder avondeten wegens de ouderavond die we eerst ook nog hadden. Zoals verwacht werd het namelijk ontzettend druk. De grote zaal van de bioscoop wordt verbouwd, dus moesten we met z'n allen in een zaaltje voor iets meer dan 200 man. Alle stoelen waren bezet en er zijn zelfs ongeveer 50 mensen teleurgesteld weer naar huis gestuurd.

Het was ontegenzeggelijk een mooie en aangrijpende film, wat mij betreft elke prijs die hij kreeg waard. Prachtig acteerwerk. De beklemmende sfeer, mooie beelden. De stille grauwe straten met hier en daar een Trabantje (geloof ik, ik heb geen verstand van auto's). Ik ga het er verder niet over hebben, ik ben geen recensent en een ieder moet er zelf maar van vinden wat hij wil.

Ik had alleen wat moeite met de vraag die ik me vantevoren had gesteld, namelijk hoe deze beroeps Stasi-officier zo in de ban kon raken van zijn doelwitten. Ik kon zijn omslag niet plaatsen, er leek nauwelijks aanleiding voor hem om zijn plichten te verzaken die hij voorheen met verve uitvoerde. De film geeft weinig antwoorden of suggesties in die richting. Hij was gewoon een goed mens, daar moeten we het mee doen. Dat er geen antwoord kwam op deze vraag bleef een beetje aan mij knagen. Maar het was maar een kleinigheid, ik heb een heel mooie avond gehad. En wie de film nog moet of kan zien kan ik beslist aanraden dit te doen.

Huishoudelijke mededeling

2008-02-13T12:38:00.004+01:00

Zolangzamerhand heb ik het wel gehad met deze blogger account. Ik krijg steeds meer klachten over het reageren, sinds men het onlangs heeft aangepast cq. verprutst. En wie vindt het krijgen van reacties nou niet leuk? Ik ga de boel niet opdoeken hoor, want er staan hier teveel stukjes die mij na aan het hart liggen. Maar ik kan wel melden dat ik binnenkort overga op een nieuwe, eigen omgeving die ik helemaal zelf kan beheersen. En waar niet de één of andere joker in Amerika zit te bepalen wat goed voor mij is. De voorbereidingen zijn nu écht in volle gang!

Voor wie met smart zit te wachten op mijn 'recensie' van de film van gister, even geduld! Ik ben geweest maar het moet even bezinken. Wel kan ik alvast verklappen dat ik het een prachtfilm vond, die mij ook 's nachts nog stof tot nadenken gaf. Maar ik heb ook een kanttekening! Dat moet ook, anders is het niet leuk erover te schrijven.

Das Leben der Anderen

2008-02-12T10:55:00.000+01:00

Vanavond draait bij ons in het Filmhuis deze Oscarwinnaar. Ook won deze film nog veel meer prijzen. Ik denk dat ik er heen ga, het zal wel een volle zaal worden. Gelukkig komt dat hier regelmatig voor.

Alleen de titel al, (de fascinatie voor) het leven van een ander. Hebben wij dat hier in de blogwereld ook niet? Alleen wordt hier niet bespioneerd, maar gunnen veel mensen elkaar een kijkje in hun leven. Je laat niet méér los dan je wilt, kunt de zaken kleuren of weglaten al naar je uitkomt. En je kunt gluren bij wie je wilt, soms een berichtje achterlatend dat je er was.

Toch is het vreemd. Je krijgt een beeld van de mensen bij wie je leest. Of het correct is weet je niet, het is het gevoel. Hoe ze schrijven, wat ze schrijven. Soms klikt het over en weer, soms klikt het niet. Naar sommige mensen ben je meer nieuwsgierig dan naar anderen. Waar dat aan ligt weet ik niet.

Wel vind ik het fijn wanneer belangstelling een beetje wederzijds is, of wordt. En dan bedoel ik niet reacties op mijn reacties, maar tegenbezoekjes. Belangstelling voor wat míj bezighoudt. Mijn reacties die ik elders achterlaat zijn als noten die in het najaar door eekhoorns worden verstopt. Ik laat ze lukraak achter, weet vaak niet meer waar en kom zelden terug om te checken of er een tegenreactie was. (Maar als ik die per ongeluk vind, is dat wel leuk natuurlijk!) In ieder geval getuigen ze van mijn belangstelling voor wat jóu bezighoudt.

Enfin, ik dwaal een beetje af zoals gewoonlijk. Als ervaringsdeskundige in het gluren naar levens van anderen ben ik nieuwsgierig naar die film. Hoe kan de spion ondanks het eenrichtingverkeer toch in de ban komen van zijn slachtoffers? Morgen laat ik het je misschien weten.

de Potten, zondagochtend

2008-02-10T18:04:00.000+01:00

Normaal is het er erg rustig...

Bootgevoel

2008-02-09T19:53:00.000+01:00

Op een mooie dag als deze is het fijn om de deuren thuis open te zetten. Nu kun je dat nog doen zonder dat het huis volloopt met vliegen. En muggen. Het enige dat binnenstroomt is het luide gezang van een winterkoninkje en frisse lucht. Zo aan het eind van zo'n middag fiets ik dan graag naar de boot. Het is te laat om nog te gaan varen en te koud om er iets te doen. Maar dat geeft niet.

We hebben een schiphuis. Vorig jaar heb ik eens wat toeristen binnen laten kijken, ze waren helemaal verbijsterd dat zoiets bestond. Ons schiphuis is het eerste schiphuis dat je tegenkomt als je het terrein opgaat, vlak langs de straat. Het is een mooi hoekje, we zijn er erg blij mee. Het scheelt Maria een hoop gedoe, ook omdat we een mooie brede 'stoep' binnen langs de lengte van het schiphuis hebben, in plaats van een smal steigertje.

Binnengekomen stap ik op de boot. Omdat we in een hoekje liggen komt daar een hoop rommel uit de stad terecht en is het ondiep geworden. Komend seizoen gaan 'we' daar wat aan doen. 'We', want om er te mogen liggen moet je eerst een aandeel kopen. Ik huur, maar ben dus ook aandeelhouder! Dat is ook heel leuk. Oh ja, omdat het zo ondiep is, borrelt het als ik aan boord stap. De geluiden van de straat en de voetbalvelden dringen zachtjes tot mij door. Binnen heerst de winterrust van de schepen. Veel zijn afgedekt en winterklaar gemaakt. Die van ons niet, ik wil er elk moment mee kunnen varen.

Het lijkt net of we er nog onlangs een weekend mee weg waren. De verrekijker staat er nog, er slingert een Donald Duck van mijn dochter. Ook ligt er wat andere rommel, die een boot 'boot' maakt. Alleen aan de bedden en de koelkast kun je zien dat het winter is. Ik ga zitten, soms ga ik zelfs even liggen. Ik ben er zo wel eens in slaap gevallen. Als ik mijn ogen dichtdoe klinkt het alsof het seizoen in volle gang is, door de binnensijpelende geluiden. Het voelt lekker, zo op je boot te zitten. Niets moeten, niets hoeven, niets doen. Er gewoon even zijn.

Tja, ik ontkom er toch niet aan. Nare gedachten dringen zich naar binnen. Het plafond in de kuip moet gedaan worden. Er moet één en ander kaalgemaakt en gelakt. Eigenlijk moest er eens een nieuwe vloer in. En, prioriteit één, een nieuwe kuiptent. Die moeten we al een paar jaar, maar er komen steeds dingen tussen. Roestplekken op de gangboorden moeten weggewerkt. Het achterdek moet geschilderd, de railing bijgewerkt. Ik ken elke vierkante centimeter van mijn boot. Soms zijn er van die 'wise-guys' die menen het nodig te vinden mij te moeten wijzen op achterstallig onderhoud. Het is een leefboot, geen showboot, zeg ik dan. Ik heb het opgegeven er een showboot van te willen maken. Dan moet je gepensioneerd zijn of geld over hebben. Koop een boot en werk je dood.

Maar nu is het geen goed moment daar aan te denken. De boot is nu even gewoon mijn boot. Even erop zitten. Even ervan genieten. Fijne herinneringen ophalen. Aan mooie tochten. Aan mooie plekjes, met port en oude kaas. Aan vrienden die langskwamen voor een hapje en een drankje. De mooie gesprekken, de fijne mensen die we hebben leren kennen. De kinderen die muziek maakten en zongen op een mooie warme zomeravond. De 25(!) kinderen die er naar 'Keizer Kuzco' keken op een laptop, tijdens een regenachtige dag in de vakantie. Maria met haar accordeon, waar ik zo lekker een dutje op kan doen. Of zomaar mezelf even terugtrekken met een boek, midden in de Sneekweek.

Ik rommel nog even wat in de kastjes, maar begin het koud te krijgen, in een schiphuis is het altijd wat kil. Even later fiets ik weer naar huis en voel me goed. Nog een week of zes, dan begint het weer! Dan komen we uit de winterslaap.

Eindpunt

2008-02-09T13:26:00.000+01:00

Ik hoor het elke dag, tegenwoordig ingeblikt, "we naderen station Leeuwarden, tevens eindpunt van deze trein". Wat ik me nou afvraag, is dat wel goed (Nederlands)?
Is het niet: "Eindstation voor deze trein", of "Eindpunt van deze rit", of zo?
Wat denken jullie?

Een hele verbetering

2008-02-08T10:19:00.000+01:00

Elk apparaat dat aan het internet gekoppeld wil zijn, moet een adres hebben. Een IP-adres (IP=Internet Protocol) heet dat. Momenteel zien die adressen eruit als bijvoorbeeld 23.234.134.7. Elk van de vier getallen tussen de puntjes kan een waarde van 0 tot 255 hebben. Hierdoor zijn er ruim vier miljard combinaties mogelijk. Dat lijkt veel, maar ze zijn bijna op.

Dit protocol heet voluit Internet Protocol Version 4 (IPv4). Om aan het naderende adressentekort iets te doen heeft men IPv6 bedacht. Dat ziet er ongeveer zo uit: 3ffe:6a88:85a3:08d3:1319:8a2e:0370:7344.

Elk getal in deze reeks kan 16 waarden bevatten. Hexadecimaal noemt men dat. Na 9 is A dan 10 en F is 16. Men is begonnen om langzaam om te schakelen naar dit nieuwe systeem. Het zou best kunnen dat je daarom over enige tijd een nieuwe router of zo moet kopen. Het hangt er maar vanaf hoe men dit gaat oplossen.

Zouden ze dan nu wel genoeg adressen hebben, vraag je je af? Men kan met dit systeem 3,4 × 10^38 adressen maken. De aarde heeft een oppervlakte van 510.225 miljard m2. Een heleboel gereken later leer je dat er 5000 adressen zijn voor elke vierkante micrometer (hoeveel zandkorrels passen daarin?), maar in de praktijk zullen dit ongeveer 1600 adressen per vierkante meter zijn. Voor het gehele aardoppervlak. Het lijkt een beetje onzinnig, in staat te zijn elk grassprietje op aarde een adres te kunnen geven en dan nog over te houden.

Over honderd jaar vragen ze zich vast af waarom we het niet meteen goed deden, toen we de kans hadden.

Vasten

2008-02-07T11:23:00.001+01:00

Gister was het Aswoensdag, de eerste dag van de katholieke vastentijd. Wij doen er verder niets aan, maar op Aswoensdag en Goede Vrijdag eten we nooit vlees, en vis bij het avondeten. Toen ik 's ochtends mijn brood klaarmaakte had ik er niet bij stilgestaan en ook nog vleeswaren op mijn boterhammen gedaan. Gelukkig was het palingworst!

Ruimtedeskundige

2008-02-06T08:28:00.000+01:00

Met D., een toen nog piepjonge collega, had ik ooit zomaar ineens het volgende bizarre gesprek. We hadden het over zwaartekracht en hoever die reikt:

D: "Man, in de ruimte is helemaal geen zwaartekracht!"
G: "Ik dacht het wel, kijk maar naar de maan."
D: "Wat heeft die er mee te maken! Kijk jij maar naar astronauten, die zijn gewichtloos. En de maan is sowieso te ver weg."
G: "Astronauten worden net zoveel aangetrokken door de aarde als dat ze worden weggeslingerd door hun snelheid, net als de maan. Hetzelfde geldt voor hun capsule en daarom lijken ze alleen maar gewichtloos."
D: "Oh ja? Dat kan helemaal niet wat jij zegt. En waaróm zitten ze dan in een capsule?"
G: "Hoe bedoel je?"
D: "Nou, als er zwaartekracht was, was er ook lucht."
G: "Huh? In de ruimte is inderdaad geen lucht, wel zwaartekracht. Dat heeft niks met elkaar te maken."
D: "Jonge, jij snapt er niks van, wat ben jij een sukkel! Op de maan moesten ze toch ook een pak aan en daar wogen ze ook niks. Geen lucht en geen zwaartekracht. Snáp het dan!"

Ik heb het nog even geprobeerd, met tekeningen zelfs. En eb en vloed, en de zon en planeten, maar hij werd steeds bozer. In zijn hoofd waren luchtdruk en zwaartekracht onlosmakelijk aan elkaar verbonden. Door de zwaartekracht is er wel luchtdruk, maar niet andersom. Aan mijn collega's had ik ook niks, ik geloof dat ze het stiekem wel met hem eens waren. Gelukkig kon hij goed programmeren, maar een 'rocket scientist' zal hij nooit worden.

De schuifdeur

2008-02-05T09:40:00.000+01:00

Sinds de grote verbouwing, een jaar of twaalf geleden, hebben we een schuifdeur tussen de hal en de woonkamer. We moesten aanpassingen doen voor Maria en het was nodig de trap een kwartslag te draaien voor de traplift. Deuren moesten worden verplaatst en een schuifdeur was op deze plek de enige elegante mogelijkheid. Hierin verscholen zit ook ergens ons 'bevallingsverhaal', misschien vertel ik het hier nog wel eens. In onze directe omgeving zijn zoveel mensen die het kennen, dus waarom jullie niet, vroeg ik me laatst af. Misschien is het wel eens goed om het op te schrijven, maar vandaag niet.

Die (zware) schuifdeur nam de afgelopen twee weken enorm veel tijd van mij. Hij was namelijk uit het ophangsysteem gescheurd. Als je ziet hoe licht die ophanging was uitgevoerd, is het nog verbazingwekkend dat het zolang goed is gegaan. Van een flink scharnier heb ik een nieuwe ophangbeugel gefabriceerd en ik wou meteen van de gelegenheid gebruik maken om de rail een halve centimeter verder van de wand te bevestigen. De schuifdeur liep altijd wat aan en schoof daardoor niet lekker. Ik had me niet gerealiseerd dat die rail was vastgeschroefd aan een (verborgen) dikke stalen I-balk, met alle gevolgen van dien. Maar het is allemaal weer gelukt, ten koste van een hoop inspanning en gemopper. En boortjes. Ik kan er niet zo goed tegen als dit soort klusjes ineens veel complexer en moeilijker blijken dan oorspronkelijk gedacht.

Om ervoor te zorgen dat de schuifdeur niet altijd open blijft staan heb ik er ooit een contragewichtje aan gehangen. Daarom moet het soepel lopen allemaal, anders werkt het niet goed. En het gewicht moet niet te zwaar hoeven zijn, want anders heb je er teveel last van bij het opendoen. Volgens mij is de mix nu precies goed.

Dat gewichtje heb ik zelf gemaakt, van een stukje stalen buis en wat lood, dat ik smolt in een pannetje. De laatste keer dat ik zoiets deed was samen met mijn vader, toen ik een gewicht nodig had voor een uurwerk dat ik had gemaakt van mecano. Eigenlijk was het een soort bouwpakket, ik kreeg het met Sinterklaas. Ik weet niet meer hoe oud ik was, maar ik schat dat ik een jaar of twaalf was.

We hadden lood gesmolten en in een klein verfblikje gegoten. Voordat dat op natuurlijke wijze afgekoeld was hadden we natuurlijk allang ons geduld verloren. Mijn vader zocht naar iets om het nog erg hete ding in te doen, er lag gelukkig een plastic zak in de buurt. Met een tang plaatste hij het blikje in die zak. Maar toen hij het op wou tillen bleef het gewicht natuurlijk gewoon staan, het was dwars door die zak gesmolten. We hebben vreselijk gelachen, omdat het eigenlijk zo stom en komisch tegelijk was. Zo'n vergissing was niks voor mijn vader, dat maakte het nog leuker.

Toen ik dat gewichtje voor die schuifdeur maakte moest ik hier aan denken en heb ik er nog eens zachtjes in mezelf om gelachen. Gek, hoe snel aan nieuwe objecten oude herinneringen kleven.

Zo. Klaar, wat mij betreft.

2008-02-03T16:09:00.000+01:00

Nog even een schilderijtje van Maria hier en daar, misschien nog een enkel klein likje verf (op de kozijnen). Maar ik vind het zo eerst wel af. Al dat mooie wit bestond voorheen uit akelige bruine schrootjes, zonder dakraam. Er was geen eer aan te behalen. Nu ziet het er een stuk mooier en frisser uit. Kan ik nu de Flits gaan schuren en de grote boot doen. Ja, je blijft bezig zo, haha. Eerst even bijkomen hoor.

Vakkundig zappen

2008-02-01T10:29:00.000+01:00

Eigenlijk wou ik het voor deze week voor gezien houden, het bloggen. Maar toch nog even dit. Ik zapte gister naar Nederland 1, daar begin ik altijd, en heb daar toch zeker een volle seconde iemand naar lucht zien happen. Er kwam geen tekst. "Duurt te lang", zei ik en ik zapte verder. Daar moesten we met z'n allen ontzettend om lachen.

De afstandsbediening (zapper) wordt in ons huishouden genadeloos bediend. Zo zappen wij ook wel eens weg als men tijdens een willekeurig verhaal net bij de clou komt. Onder de woorden: "We zullen het nooit weten", zappen we dan weg. Bijvoorbeeld: "... en de dader vluchtte met zijn auto via de weetikwatvoorweg richting" *ZAP* "We zullen het nooit weten". Niet dat we ooit naar Opsporing Verzocht kijken, maar het was zomaar even een voorbeeld. Er zijn betere momenten om dit te doen. Hebben jullie ook van die favoriete zapmomenten?

Rumoer

2008-01-31T15:21:00.000+01:00

Sinds onze kleine verbouwing, waarbij we een nieuwe voordeur incl. kozijn kregen, heeft ons huis een extra 'feature'. Namelijk, als het waait uit zuidelijke richtingen dan fluit het dat het een lieve lust is. Zo'n mooi fluiten, dat je het gevoel geeft dat de hele wereld verlaten is. Dat nergens vandaan lijkt te komen, maar er gewoon is. In het hele huis...

Het doet me denken aan het spookachtige geluid dat ik hoorde toen ik vroeger bij mijn Oma logeerde. "Het is de ketel maar", zei ze. Ik dacht: de fluitketel. Maar ze bedoelde de gasketel, mijn Opa en Oma woonden vlakbij de gasfabriek, die had je toen nog, en daar stond zo'n enorme opslagketel. Er was een hekwerk op en daar floot de wind dan doorheen. Even heb ik gedacht dat er op die ketel dan een soort gasfluit zat.

Maar goed, dat geluid van ons moet dus weg. Ik ben zo'n type dat in een zo geruisloos mogelijke omgeving moet slapen. Als we met de boot weg zijn levert dat soms vreemde situaties op. Dan kun je me 's nachts, slechts gekleed in onderbroek en pyjamajasje, op dek zien rondspoken tot dat irritante geluidje gevonden en verholpen is. Toen we nog een zeilboot hadden was dat meer werk dan tegenwoordig met onze motorboot. En mijn irritatiegrens ligt tegenwoordig ook een stuk hoger. Het went met de jaren, denk ik.

Op het Starteiland ben ik wel eens een belendende zeilboot opgegaan, waar niemand aan boord was, om iets aan de klapperende vallen te doen. Daar op het dek trof ik de buurman van de boot aan de andere kant, identiek gekleed, die er ook niet van kon slapen. We hebben, nadat het klusje geklaard was, nog even gezellig staan kletsen. Het is er soms net een grote familie.

Ik heb al ettelijke keren geprobeerd te achterhalen waar dat rotgeluid bij ons vandaan komt. Het lukte nooit. Maar vanochtend had ik het ineens door! Het komt onder de voordeur door. Komend weekend maar even aan de tochtstrip sleutelen. Tegenwoordig kan ik wel even wachten. En anders de slaapkamerdeur maar dicht, dat helpt ook.

Legbatterij

2008-01-31T09:48:00.000+01:00

Geen verkeerd woord over onze kipjes, ze doen het heel goed. Het lijken zelfs wel gelukkige kippen te zijn, voor zover een kip gelukkig kan zijn. Ze scharrelen gezellig in het weiland, tot genoegen van onze buren; het is een leuk gezicht. En ze draven de ren weer in zodra je buiten komt, in de hoop dat ze extra lekkere dingen krijgen. De eitjes smaken heel goed.

In het nachthok hebben we drie legkastjes, dat moet voor zes kippen ruim voldoende zijn. Maar, kan iemand mij uitleggen waarom vijf kippen in hetzelfde kastje leggen en de zesde kip in een van de twee andere? Volgens mij zitten ze soms met z'n drieën in één hokje gepropt om hun ei te kunnen leggen. Vreemd...

Het eerste tochtje dit jaar

2008-01-28T13:06:00.000+01:00

Als het zondagmiddag is en de zon schijnt, dan worden we toch een beetje onrustig. Dan voelen we onze boot trekken, die wil uit z'n hok. Een belangrijke reden om onze boot in een schiphuis te hebben is dat je er 's winters geen tent over hoeft te doen. En als het met de vorst allemaal wat meevalt, hoeft er ook geen anti-vries in. Daarom kunnen we dan zomaar op zo'n zonnige zondagmiddag in januari (of februari: klik) eropuit trekken. Hond mee, dochter niet. Die vindt het saai. En dat is ook prima.Eerst even langs het Starteiland om te zien of het kielbotencentrum (klik) al wat opschiet. Niet dus. Dat wordt dus het hele zeilseizoen een eiland dat overhoop ligt. Inmiddels hebben we trek gekregen, dus zijn we naar de overkant van het Sneekermeer gevaren, naar "het Meer van Lenten". Daar kun je prima aanleggen en even wat eten en drinken. In deze tijd van het jaar komen er niet veel mensen per boot aan.
Deze foto's maakten we om onze dochter een beetje te jennen, we hebben ze aan haar ge-MMSt. We voelden ons naderhand toch een beetje schuldig, maar van onze hond wordt ze altijd blij en gelukkig, dus heb ik deze ook nog even gestuurd. Axel werd vandaag trouwens tien jaar!Het was een mooie middag.

Het heelal in 3-D

2008-01-25T13:35:00.000+01:00

Doen jullie dat ook wel eens? Je proberen het heelal in 3-D voor te stellen en dus niet als een platte projectie op het hemeldoek? Vóór je te zien hoe het écht is?

Ik wel.

Dan begin ik met de aarde, probeer me er echt bewust van te zijn dat ik op een grote bal sta en met een flinke vaart in oostelijk richting beweeg. En de maan, een eind weg, maar ook als een echt balletje dat om de aarde draait. Daarna probeer ik me voor de geest te halen dat dit hele setje om een grote zon draait, samen met nog wat andere balletjes. Dit is eigenlijk al lastig genoeg, omdat de schaal al zo gigantisch is. Maar het is nog te doen, helemaal als je de hemellichamen ook kunt waarnemen.

Dan komen de andere sterren, de bekende, die nog redelijk bij ons in de buurt staan. Sirius, Aldebaran, Betelgeuze, Castor en Pollux, noem ze maar op. De pyramidebouwers keken naar diezelfde sterren en lieten zich inspireren. Het zijn geen kleine lichtpuntjes, maar flinke sterren, sommige waarvan onze zon zelfs nietig doen lijken. Ik probeer me er ook in te verdiepen hoever ze van ons afstaan, om een gevoel van diepte te krijgen. En dan de melkweg, waarvan de sterren zover weg staan en de dichtheid zo groot is dat we die slechts als een vage nevel kunnen zien. Het ís geen vage nevel, maar dit:
Met ons zonnetje bij het pijltje. Tot zover ging het nog, nu wordt het moeilijker, de ogen kunnen wel even dicht. Ik stel me voor dat ik in een ruimtescheepje zit dat razendsnel omhoogschiet, loodrecht op het vlak van onze melkweg. De vage melkweg langzaam kantelend tot ik bovenstaand beeld zie. We kennen het alleen van dergelijke plaatjes, maar het is geen fictie. Hier kun je je eigenlijk al niks meer bij voorstellen, maar het is wel ons 'thuis'. Het bestaat, voor ons om er naar te kijken en ons erover te verbazen.

En kijk ik daar om me heen, dan zie ik zoiets:
Geen andere sterren, maar in de leegte van het heelal alleen maar andere sterrenstelsels. Krioelt het er van leven, of zijn we per ongeluk de enigen? En misschien is er geen leven, maar op hoeveel planeten zou het geluid van een oceaanbranding, zoals bij ons, te horen zijn? Is dát dan universeel? En zou je er ergens bijvoorbeeld kunnen surfen? Ergens, in één van die vlekjes? Dat vraagt nooit iemand zich af, volgens mij.

Fascinerend vind ik dat. Dit is wat er soms door me heengaat, als ik op een mooie winteravond van de stille schoonheid van het heelal geniet. En in gedachten door de ruimte vlieg.

Bloedbank

2008-01-24T07:57:00.000+01:00

Gister was ik er weer eens, bij de bloedbank.

Tegenwoordig krijgen we, wanneer het weer zover is, via de post een kaartje met daarop een periode van twee weken waarin je zelf mag bepalen wanneer je langskomt. Dat werkt niet bij mij, want dan maak ik er nooit tijd voor. "Morgen maar", denk ik dan steeds, tot het te laat is. Ik vond de eerdere methode van gebeld worden en een afspraak maken prettiger. Dan stond het dwingend in mijn agenda. Dat de laatste keer deze periode tijdens de kerstvakantie viel, hielp ook niet echt. Meer mensen hadden daar last van gehad, dus was er nu bloedarmoede in het ziekenhuis. Daarom werd ik gebeld, of ik alsjeblieft langs wou komen. Dat wou ik wel.

Er volgt nu een groot stuk -want verder valt er nauwelijks iets te melden- medische voorgeschiedenis van mij. Ik heb namelijk een ietwat enthousiaste sinus-knoop. Ondanks mijn verder toch wel redelijke conditie heb ik altijd een wat hogere hartslag dan de gemiddelde mens. Dat moet ook, anders klopt dat gemiddelde niet. Een gemiddelde houdt immers in dat er tegenover mensen met trage hartslagen ook mensen met snelle hartslagen bestaan.

Toen ik Midas Dekkers eens hoorde vertellen dat je maar zoveel hartslagen hebt en dat ze daarna op waren, besloot ik er eens mee naar de dokter te gaan. Want op deze manier ging ik wel vlotjes door mijn voorraad heen! En soms had ik er last van. Dit was een jaar of zes geleden. Er bleek helemaal niets aan de hand. Alles pico bello, alleen wat te snel. Dat kan. Mocht ik wel een pilletje tegen innemen. Hielp het, prima. En anders maar weer stoppen en er mee leven. Het hielp. Ook tegen mijn migraine trouwens, ik heb daar sindsdien veel minder vaak last van. Een prettig bijverschijnsel.

Daarna ben ik altijd bloed blijven geven en ik heb nooit ergens last van gehad. Nooit misselijk geweest of flauwgevallen. Maar nu blijken er sinds oktober nieuwe richtlijnen te bestaan voor donoren -ze hebben er teveel en kunnen kieskeurig zijn denk ik- en belandde ik ineens weer bij de keuringsarts. Er is vast een reden waarom artsen keuringsartsen worden, de goeie niet tenagesproken. Bij deze had ik het gevoel dat als hij het kon, ik wel hersenchirurg had kunnen worden. Hij verzon hartaandoeningen waar ik bijzat, zocht ze op het internet op, en vroeg mij of ik dát misschien had. Wist ik veel! Volgens mij heb ik niets bijzonders, en dat zei ik ook. Uiteindelijk heb ik hem geadviseerd om voor de aardigheid eens met mijn huisarts te bellen. Zelfs bij het opzoeken in het on-line telefoonboek moest ik assisteren. Helaas was ze er niet, die deed tenminste nuttige dingen. Ze was visites aan het rijden.

Het eind van het liedje was dat ik onverrichterzake weer naar m'n werk kon. Ik heb geeneens lekkere soep gehad. Ik heb er wel een heerlijk vers broodje gesnaaid, maar dat was vantevoren. Hongerig bloedgeven is namelijk helemaal niet prettig. Bovendien vinden de zusters het niet leuk als je daardoor van je stokje gaat. Ik hoor binnenkort, wanneer de huisarts de noodzakelijke gegevens heeft verstrekt, of ik nog bloed mag komen geven. Maar eigenlijk heb ik er al geen zin meer in.

Treinmisser

2008-01-23T07:46:00.000+01:00

Als we er van uitgaan dat ik ongeveer 44 weken per jaar werk, dan heb ik pakweg 10 enkeltjes * 44 weken * 22+ jaar = ca. 9700 keer in de trein naar of van Leeuwarden gezeten. Bijna zes keer de wereld rond. Dat is me wat, als je er zo naar kijkt. Ik had in m'n eentje enkele auto's kunnen verslijten op dit traject.

Me dunkt, een flinke milieubijdrage. Neemt u mij daarom niet kwalijk dat ik me niet zo druk maak over het enkele gloeilampje in mijn huis op die plekken waar ik gewoon een wat pittiger lichtje wil. Maar dit terzijde.

Als forens met deze staat van dienst maak je je meestal niet al te druk over je medeforenzen. Dat doen zij ook niet. Een knikje als groet volstaat, maar elkaar negeren is ook prima. Heel sporadisch voeren we een kort gesprekje, als het zo uitkomt. Bij het instappen is mijn aandacht gericht op het zoeken naar een geschikte zitplaats, niet op het kijken of er wellicht een vage kennis in de trein aanwezig is. Soms krijg ik later te horen dat ik eigenwijs ben in de trein, maar eigenwijsheid heeft er niets mee te maken, ik ben op zo'n moment niet zo met m'n omgeving bezig. En bovendien, vaak herken ik mensen die ik niet goed ken slecht buiten hun 'normale' context.

Dat ik de mij totaal onbekende dame waar ik vandaag naast ging zitten niet groette, was daarom niet kwaadaardig bedoeld, het is onder forenzen gewoon niet zo gebruikelijk. Gecorrigeerd door het venijnige "Ook goedemorgen" herstelde ik 'de fout'. Maar ik kon het daarna niet meer goed doen, getuige het gesnuif en geblaas in mijn richting. Dat ik mijn MP3-speler inhad hielp misschien ook niet, door mijn blog van laatst heb ik hernieuwde belangstelling voor wat er op staat.

Het was het type mens dat iedereen in haar omgeving betrekt bij haar reis, één keer in de drie maanden. Zelfs de dame naast mij, aan de andere kant van het gangpad, werd in de commotie betrokken. De ramp was helemaal niet te overzien toen halverwege het enkelspoor de tegemoetkomende trein ook nog op zich liet wachten. De hele coupé moest vrezen voor haar aansluiting in Leeuwarden.

Als ik de MP3-speler niet al in had gehad, was dit een goed moment geweest om daar wat aan te doen. Ik zette hem nu in ieder geval een stuk harder, King Crimson o.a. werkt heel goed. Ik had nergens meer last van en kon ongestoord verder in mijn boek lezen. Ze kreeg geen vat op mij en aan alles voelde ik dat ik het nu helemaal verbruid had. Door de schichtige blikken van medereizigers in mijn richting kon ik wel raden welke wending het gesprek inmiddels had genomen. En anders hadden haar handbewegingen richting haar oren me het wel duidelijk gemaakt. Zo legden we het laatste stukje naar Leeuwarden af. Ik was blij dat ik er uiteindelijk weer uitmocht en heb verder ook maar niets meer gezegd.

Over drie maanden zien we wel weer. Tegen die tijd even uitkijken naast wie ik plaatsneem.

Update 24-1-2008: klik (haha).

Jane-5

2008-01-22T08:09:00.000+01:00

Wat ik zei over de stem van Madonna twee logjes geleden deed me aan het volgende denken (ik heb soms van die associaties). In de verhalenbundel 'Bicentennial Man and Other Stories' van Isaac Asimov staat het verhaal 'Feminine Intuition'. Hierin krijgt een intuïtieve robot (Jane-5) een vrouwenstem om een stel wetenschappers gemakkelijk te laten praten. Ik stel me dan toch de stem van Madonna voor. Dat bedoelde ik er eigenlijk mee toen ik dat zei van die mooie stem. "A sweet and almost disturbing contralto".

Madarian said, “Listen to her....How do you feel, Jane?”
“In excellent health, thank you,” said Jane-5, and the voice was precisely that of a woman; it was a sweet and almost disturbing contralto.
“Why did you do that, Clinton?” said Peter, startled and beginning to frown.
“Psychologically important,” said Madarian. “I want people to think of her as a woman; to treat her as a woman; to explain.”

Geweldige verhalen vind ik het, de (robot)verhalen van Asimov. Of de Foundation trilogie, ik had die op de HAVO op mijn Engelse boekenlijst staan en las 'm in één ruk uit. En natuurlijk 'The Caves of Steel' en 'The Naked Sun'. Heerlijke boeken met robot R. Daneel Olivaw.

'Feminine Intuition' en een paar andere mooie Asimov verhalen vind je hier: klik.

The Three Laws of Robotics:
1. A robot may not injure a human being or, through inaction, allow a human being to come to harm.
2. A robot must obey the orders given it by human beings except where such orders would conflict with the First Law.
3. A robot must protect its own existence as long as such protection does not conflict with the First or Second Law

Opmerkelijk

2008-01-21T11:33:00.000+01:00

Net ben ik via Google gevonden door: "mooie vrouwen zijn die even als intiligent als dat ze mooi zijn". Haha, wat een malle vraag. En ook nog fout geschreven...

Gister zocht ik bij een redelijk random lijstje van nummers die in mijn hoofd zitten op Youtube de bijbehorende uitvoeringen. Er zitten nummers bij waarvan ik dacht dat die in de vergetelheid waren geraakt, omdat je ze nooit hoort en niemand in mijn omgeving, voor zover ik weet, ze kent of er ooit met mij over praat. Ik ging op zoek en was stomverbaasd over de ontdekking dat de nummers zeker níet vergeten zijn. Sterker nog, ze worden nog steeds nagespeeld, uitgevoerd of gecovered, hoe je het maar wilt noemen. Uitgevoerd heeft mijn voorkeur. Ze leven nog, en dat vond ik eigenlijk de leukste ontdekking die voortkwam uit het samenstellen van het lijstje.

Stokje

2008-01-20T13:31:00.000+01:00

Krijg ik zomaar een stokje toegeworpen van Anders. Ik kan me wel in zijn verhaal over de stokjes vinden. We zijn ongeveer tegelijkertijd begonnen met bloggen, na het stokjesgooihoogtepunt. Ik heb geloof ik wel eens een stokje van Marius gehad, maar het niet als zodanig begrepen. Ik was nog een beetje 'groen'. En nee, eigenlijk ben ik ook geen stokjesmens, ik geef het dan ook niet door.

Het muziekstokje dan. Het is de bedoeling je MP3-speler op shuffle te zetten en dat dan de eerste twintig nummers de soundtrack van je leven zijn. Nou heb ik wel een MP3 speler, m'n telefoontje namelijk, maar wat daar op staat kan ik nauwelijks een representatieve doorsnee voor mijn leven of mijn smaak noemen. Ook luister ik er nauwelijks naar, eigenlijk ben ik een stiltemens. En te lui om actief iets aan de MP3-content op mijn telefoontje te doen.

Als ik sporadisch eens de radio aanzet is dat meestal om het gevoel contact te hebben met de buitenwereld. Eigenlijk geldt dat ook voor de TV. Ik koop nauwelijks CD's en zet de CD's die ik heb zelden op. Ik laat me liever verrassen. Ik ken haast nooit de artiest en naam van een nummer, misschien interesseert het me te weinig.

Eigenlijk vind ik ook teveel muziek leuk, ik zou nauwelijks een keus kunnen maken. Ik houd van oude muziek, middeleeuws dus, tot hiphop. Van Mozart tot Metallica. Elektro-trance en Gregoriaanse muziek. Turkse volksmuziek, Zigeunermuziek. Van alles dus. Er is ook veel waar ik een hekel aan heb. Moderne opera's of composities waar nauwelijks kop of staart aan is te ontdekken. Alles van Barbra Streisand en Celine Dyon, brrr. Jan Smit en kompanen, jakkes. (Ik vrees voor Google nu....) En zo kan ik ook nog wel even doorgaan, maar 't gaat om het idee.

Als ik een lijst zou moeten maken met nummers die ik mooi vind zou dat een krakkemikkige doorsnede moeten zijn van wat ik hierboven schreef. Ik zou ze nooit op mijn MP3-speler zetten, want ze blijven juist mooi omdat ik ze zo zelden hoor. Ik zal proberen hieronder twintig nummers te plaatsen (en sommige moet je gewoon ook zien!) die mijn hart hebben veroverd en die zomaar op mijn speler zouden hebben kunnen staan. In -natuurlijk- willekeurige volgorde:

1. Eminem-When I'm gone (voor vaders...)
2. Steve Harley & Cockney Rebel - Sebastian
3. The mamas and the papas - California dreamin
4. Cyndi Lauper - True Colors (haar versie ervan)
5. Black Eyed Peas - Shut Up
6. Madonna - Die Another Day (ze heeft de mooiste stem die ik ken)
7. W.A. Mozart - Mass in C minor (K.427) Credo (maar natuurlijk alles van hem)
8. Domased - Warning Signal (even zoeken in het album, Tarantula is ook goed)
9. Gabriel Faure - In Paradisum
10. King Crimson - Starless and Bibleblack
11. Purcell - Funeral of Queen Mary - arr Walter Carlos uit Clockwork Orange Deze vent speelt het heel goed! Het origineel is ook de moeite waard, overigens.
12. Klaatu - The Loneliest Of Creatures (helaas niet te vinden op het internet)
13. Pink Floyd - Atom Heart Mother, Part 1 en part 2
14. The Beatles - Eleanor Rigby
15. The Rolling Stones - Paint it Black
16. The Pussycat Dolls - Beep (en een mooie Rumba: Buttons)
17. Mike Batt - Lady of the dawn (helaas alleen een cover aanwezig, maar wel een goeie)
18. Alan Parsons Project - Old And Wise (mogen ze op mijn begrafenis draaien)
19. Guns N' Roses - November Rain
20. Metallica - The Unforgiven

Oh ja, voor de nieuwsgierigen onder jullie, op mijn telefoontje staan 10, 8 en 16, van de laatste twee de hele albums. En een paar nummers van Inge!

Stumble

2008-01-18T19:00:00.001+01:00

PEOPLE ARE STRANGE
Uploaded by nqtv

Afgepeigerd

2008-01-17T09:15:00.000+01:00

Gister ook nog maar vrij genomen, want ik wou de rolsteiger die ik van de aannemer heb geleend uit de hal weghebben en de boel weer netjes maken. Het is gelukt, maar nu ben ik helemaal afgedraaid. 'k Was bijna te moe om te slapen. Komend weekend twee wandjes, twintig meter plint en zes deuren en kozijnen doen en dan zal ik wat mooie foto's plaatsen. Als ik een beetje ben bijgekomen ga ik jullie weer opzoeken en een stokje oppakken. Maar nu nog niet, eerst even uitrusten op het werk.

Update: In de 'paardenstal' naast mij zitten twee externen. De één lacht met een zanikend geluid, de ander maakt als hij lacht een geluid als een piepende deur. Ze doen het veel en onnodig. Grrr. Ja, ik ben moe, dan irriteren mij dat soort dingen. Nou ja, in ieder geval halen ze vaak koffie voor iedereen.

Update2: In de middagpauze zag ik de eerste winterakonietjes al! Bloeiende dingen, daar word je weer vrolijk van!

Schilderen en fluiten

2008-01-15T19:37:00.000+01:00

Vandaag was ik dus aan het schilderen. Latjes en vlakken. Het ging wel goed en ik ben mooi opgeschoten. Ook was er zelfs tijd voor een bakje koffie met onze buren. Maar waar ik even over wou schrijven is over het fluiten van onze dochter.

Dit jaar moet ze op de muziekschool examen doen voor haar C-diploma. Dat moet om de twee jaar en het begint bij A. Ze speelt nu dus bijna zes jaar. Het gaat wat met ups en downs, er zijn periodes dat ze haar dwarsfluit bijna niet aanraakt. Dat vinden we niet leuk natuurlijk, maar de liefde voor de muziek moet ook van binnenuit komen. Momenteel zit ze in een periode dat ze erg veel speelt, en ik geniet van elke minuut. Van oefeningen van iemand die al zes jaar speelt kun je heel goed genieten zelfs.

Gek is dat, nu ik erover schrijf valt het me pas op, maar in ons huis wordt muziek gemaakt (en beluisterd), gedanst, getekend en geschilderd (schilderijen dan, niet het geklieder van mij). Kunstzinnige bedoening is het hier. Aan de dameskant dan, zelf ben ik niet zo artistiek aangelegd.

Hella moet voor haar examen enkele stukken spelen uit een boek, ze mag zelf kiezen. En dus hoorde ik vandaag de mooiste muziek voorbijkomen. Natuurlijk niet gepolijst, er zal nog heel wat geoefend moeten worden op haar definitieve keuze. Ze kan heel goed prima-vista spelen, dat is direct van blad, dus komt ze meestal meteen al redelijk mee, ze heeft een CD erbij met de begeleidingsmuziek. 'Badinerie' van Bach ging natuurlijk veel te snel, maar ze vindt het wel heel mooi, ik denk dat ze dat wel wil kunnen spelen. Ze is er zéker toe in staat. 'Scène des Champs-Elysées' uit Orphée van Gluck vond ze saai (wij niet). Maar waar ze mij mee ontroerde onder mijn werk zodat ik gewoon even gestopt ben om er naar te luisteren was 'Sicilienne' van Gabriel Fauré. Een heel mooi, dromerig stuk. Ik denk dat ze deze kiest, het sprak haar enorm aan en dat was heel goed te horen. Ik heb het voor jullie opgezocht. Het viel niet mee een met piano begeleiding te vinden (Daar wil ze een vriendin voor vragen...)

En Badinerie ook even, voor wie het niets zegt:

De laatste loodjes

2008-01-14T09:45:00.000+01:00

Eerst even dit voor de belangstellenden: Hella heeft haar tweede wereldoorlog stukje geplaatst. Ik vind het erg goed en ben heel trots op haar.

Zo, vanochtend kon ik even uitrusten op m'n werk, alhoewel het daar ook behoorlijk hectisch was, de uren vlogen voorbij. Zaterdagochtend begonnen we met het leeghalen van onze voormalige slaapkamer, wat nu ons kantoortje beneden is. De kleding- en linnenkasten staan er nog wel, plus een boekenkast vol ordners en allerlei andere rommel. En het computermeubel natuurlijk.

Alles moest eruit, omdat we er een laminaatvloer in wilden leggen. Er lag nog een zeil in waar we het allang mee hadden gehad. Echt nog zo'n slaapkamerding. Het bleek een mooie ondergrond voor het laminaat. De hal, de badkamer en de woonkamer kwamen vol rommel te staan, het is onvoorstelbaar wat er dan uit zo'n hokje komt. Met de boot heb je dat in het najaar ook altijd. Oh ja, en het moest om half vijf klaar, omdat we een etentje hadden met een gezellige groep mensen.

Terwijl ik met de vloer bezig was, kon Maria intussen door de klerenstapel heenworstelen om te zien wat er weg kon en wat er bewaard moest blijven. Heerlijk vind ik dat, eens goed opruimen. Fase 1 was mooi op tijd klaar, zodat ik zondag met de plintjes bezig kon, dat was ook nog een heel gedoe. Plus de kasten weer monteren en alle spullen terugplaatsen. De hal moest beslist weer ruim zijn, want vandaag kwam de stucadoor om alles netjes af te werken. Die was in een ochtend klaar, zodat ik 's middags eindelijk aan de slag kon om het plamuur- en schilderwerk te doen.

Morgen heb ik 'vrij', kan ik lekker aan de slag in huis. Als ik een beetje doorwerk komt het helemaal klaar. Jullie zijn vast heel nieuwsgierig naar de foto's! ;-)

Huiswerk

2008-01-10T10:40:00.000+01:00

Aan één kant heel fijn, aan de andere kant een beetje jammer dat ik mijn dochter nooit hoef te helpen met haar huiswerk. Af en toe kijk ik wel eens een boek van haar in, om te zien wat ze tegenwoordig zoal te horen krijgen op school, maar nodig is het niet. Eigenlijk is het wel heel gemakkelijk voor ons dat ze helemaal autonoom haar zaakjes regelt. Op tijd uit bed 's ochtends (meestal), huiswerk af (soms op het laatste moment) en cijfers waarvan ik wou dat ik ze zo had gehad. Bijkomend detail: ik deed MAVO, zij doet Atheneum.

Als ik er vroeger aan dacht hoe dat zou zijn om een kind op het voortgezet onderwijs te hebben, had ik altijd zo'n idee dat ik dan zou moeten helpen met de vakken die ik zelf het leukst vond. Natuur- en Scheikunde bijvoorbeeld. Dat is een beetje tegenstrijdig met de idee dat je het als bèta leuk zou vinden wanneer je kind dat ook is. En als dat zo is, dat het kind dan waarschijnlijk meer hulp nodig heeft met vakken die je zelf vroeger ook niet zo lagen. Bent u er nog? Ik ken mensen die avond aan avond samen met hun kind zitten te blokken op het huiswerk. Ik vraag me af of zo’n kind dan niet boven z’n macht zit te werken en wie je daar uiteindelijk een plezier mee doet. Een tandje minder en wat meer pret lijkt me voor iedereen veel leuker, maar dit terzijde.

Mijn dochter ziet me dus niet als onuitputtelijke bron van kennis, maar werkstukken en verslagen mag ik altijd even doorlezen van haar. Zo ook gister. Ze schreef, voor geschiedenis, een pagina uit een dagboek van een meisje met een foute vader tijdens de 2e wereldoorlog. Ik hoop dat ze het nog eens op haar eigen blog zet zodat jullie het kunnen lezen, want ik vond het heel erg goed. Ik kon bijna niet geloven dat ze het helemaal zelf had geschreven. Leuk om zo verrast te worden. Het enige dat we er samen aan hebben toegevoegd was de interpunctie, om het de lezer (lerares) iets gemakkelijker te maken. Punten en komma’s zijn kennelijk niet cool. En ach, ik werd er zo óók wel door geraakt.

De verbouwing (2)

2008-01-09T12:00:00.000+01:00

Nog even geen foto's, die plaats ik volgende week als het helemaal klaar is. Deze week waren de timmermannen voor het laatst bij ons aan het werk. Het dakraam zit er in, de laatste dingetjes worden vandaag afgerond. Volgende week komt de stucadoor en daarna kunnen we weer wat lampen ophangen. En ik denk dat we hier en daar moeten sauzen, dan is alles weer fris en netjes in de hal. Misschien moeten we ook wat meer kleur aanbrengen, anders wordt het wel een erg wit geheel denk ik. Dat kan ook heel mooi zijn, we moeten maar even zien hoe het uitpakt.

Oranjekoek

2008-01-08T12:42:00.001+01:00

Afgelopen weekend hadden we een afscheidsetentje bij een van onze Indische collega's. Het was erg lekker en gelukkig niet te heet. Bovendien was het erg gezellig en dat is toch het belangrijkste. Opvallend is wel dat Indiërs, tenminste degenen die ik ken, erg van zoet houden. 'Sweets', gebakjes en dergelijke, daar kun je ze midden in de nacht wel voor wakker maken, dacht ik zo.

Eén van de Indiërs had zelfs enkele oranjekoeken mee naar huis genomen toe ze op vakantie daarnaartoe ging. Zonder garnering erop uiteraard, de slagroom had ze mee in spuitbussen. Haar familie had het erg lekker gevonden. Ik vind dat wel een kostelijk idee, zo'n Indische familie daar ergens in de binnenlanden, lekker aan de oranjekoek!

Goede voornemens

2008-01-03T12:53:00.000+01:00

Eigenlijk doe ik niet aan goede voornemens, maar ik heb er toch een gemaakt. Volgende oudjaarsdag ga ik niet eerst de garage opruimen om ruimte te maken voor het oliebollenbakken. Dat moet eerder. Een week of zo. Dit keer liep ik 's middags krom door het vele bukken en het gesleur met zware spullen. Ik was daardoor blij dat de laatste van de 213 bollen (acht pakken) de pan ingingen. En eigenlijk was dat jammer, want het was erg gezellig!

Wel heb ik voor het eerst in twintig jaar op nieuwjaarsdag meteen de, speciaal hiervoor bestemde, oude frituurpannen goed schoongemaakt. Dat is me nog nooit gelukt en het scheelt een hoop extra gedoe op 31 december aanstaande. Het wordt zo nog wel eens wat!

Het nieuwe tv-kijken

2008-01-02T07:15:00.000+01:00

Vooruit, ik geef het grif toe, maar ik houd van tv kijken. Niet dat ik naar alles kijk, er is zelfs heel veel waar ik niet naar wil kijken. Naar alle soap, sentimentele feel-good en reality-tv niet bijvoorbeeld, en niet naar de vele je-bent-door-naar-de-volgende-ronde programma's. En zo zijn er nog wel wat categorieën. Maar ik houd wel van goed gemaakte tv-series, zelfs Nederlandse hoewel daar in mijn visie bar weinig van zijn. Van serieuze documentaires, goeie comedy en mooie (actie-) films geniet ik ook graag.

We kijken al een tijdje digitaal, maar konden niets meer opnemen. De aftandse videorecorder hebben we tijden geleden verbannen naar de slaapkamer en die wordt daar zelden meer gebruikt. Het opnemen was zo'n gedoe, dat geklier met die banden, de slechte opnamekwaliteit, ik had er schoon genoeg van. Een harddiskrecorder stond al een tijdje op ons verlanglijstje, maar het kwam er nog niet van. Bovendien wilde ik dan niet het analoge signaal kunnen opnemen, maar het digitale natuurlijk.

Na grondig onderzoek was ik een tijdje geleden al uitgekomen op de Humax Duovisio iPVR 9200C. Het zal wel een mannending zijn, het kostte wat moeite de vrouwen in mijn huishouding te overtuigen van het nut van zo'n apparaat. Maar, we hebben 'm nu een weekje binnen en wat hebben we er al veel pret mee gehad. Hij doet namelijk alles wat je ervan verwacht en veel meer. Bovendien is het beeld nog beter dan we al gewend waren. Het is niet alleen een recorder, maar ook het 'gewone' tv-kijken verloopt via dit apparaat. Het allerleukste is dat hij continue het kanaal opneemt waar je naar kijkt.

We kunnen daardoor alles waar we naar kijken nu pauzeren of terugspoelen. We hoeven niet meer af te wachten of een regisseur ons ergens een herhaling van gunt, dat regelen we voortaan zelf! Heb je wat gemist of verstond je het niet goed, even een stukje terug. En als je achter bent geraakt door dit soort acties kun je tijdens reclames snel vooruitspoelen. Je moet, als je erg veel achterloopt, wel een beetje oppassen want na een kanaalwisseling (zappen onder de reclame) begint hij weer opnieuw en is al het vorige weg.

Hella heeft het allemaal weer sneller door dan wij, niet de bediening, maar de gedachte erachter. We zaten de eerste dag ergens naar te kijken, toen ze opeens de informatieknop indrukte en uitgebreid de programma-informatie begon te lezen. Dit duurde ons na een tijdje te lang, we kregen het gevoel dat we een belangrijk deel van het verhaal misliepen. We begonnen al te mopperen. Maar met een lief lachje deed ze de info weer weg en spoelde terloops terug tot voor de 'onderbreking'. Tv kijken zal bij ons nooit meer hetzelfde zijn. Het is leuker geworden.

Oudjaar

2007-12-31T12:23:00.000+01:00

Vanmorgen om acht uur stond de dorpsjeugd al voor onze deur met hun carbid-bussen te knallen. Dat was wel een beetje vroeg, vast wraak omdat ik ze laatst op een avond weggestuurd had toen ze het nodig vonden om na elven hun spullen alvast te testen. Als je er wat van zegt loop je gevaar dat je zwaar de pineut bent tijdens de jaarwisseling. Nou ja, we zien wel, het hoort er een beetje bij.

Wat er ook bijhoort is het oliebollen bakken. Leuk werk, ik doe het ieder jaar. Ik bak een paar honderd oliebollen die we dan daarna hier en daar tegen betaling van een borreltje en een gezellige zit komen afleveren. We doen het iets anders dan in het verleden, toen ik het nog met twee vrienden deed. Door omstandigheden is dat nu niet meer zo, dus maken we het op een andere manier gezellig.

In ieder geval wens ik iedereen die hier leest een heel fijn uiteinde en alle goeds voor het komende jaar!

Wat me nou weer overkwam

2007-12-27T08:19:00.000+01:00

Wie hier al een tijdje leest zou kunnen weten dat ik nu een jaar of twee Tai Chi beoefen. Het wekelijkse uurtje in de sportschool bestaat altijd uit grofweg twee delen: er wordt aandacht besteed aan Tai Chi zelf, de gestileerde vechtsportbewegingen die iedereen wel kent, en aan Tai Chi (Taiji) Wuxigong, een "diepgaand systeem voor zelfgenezing". Over dit laatste wilde ik het even met u hebben.

In periodes van zes tot acht weken werken we aan een bepaalde oefening, waarbij de duur en intensiteit ervan langzaam wordt opgebouwd. De bedoeling is om door houding en ontspanning, ook van de geest, in contact te komen met de aarde-energie en deze toe te laten in je lichaam. Als je dit goed doet treden er spontane bewegingen op. Onder spontaan verstaan we onwillekeurig.

Ik vermoed dat ik nu weet wat u denkt. Tenminste, als u net zo sceptisch en nuchter bent als ik. Eigenlijk moet ik niet zoveel hebben van dit soort zweverig gedoe, ik kwam er voor het leren lopen van de Tai Chi vormen, het leren ontspannen van lichaam en geest. Dit andere gedeelte kwam er automatisch bij. Maar goed, ik probeer er wel voor open te staan, doe m'n best bij de oefeningen en luister aandachtig naar de uitleg van de leraar. Maar ik kijk ook met enige argwaan naar de sporadische demo waarbij de leraar een gevorderde leerling bijna als een lappenpop door de dojo laat stuiteren. Ik ben niet iemand die snel (ver)oordeelt, die afwijst wat anders is, dus sta ik daar met een 'laat maar komen' houding. Want nieuwsgierig ben ik wel.

In het begin, twee jaar geleden, stond ik daar dan wat stil en stijf te staan, want ik wilde niets bij mezelf toelaten. Maar na een tijdje merkte ik toch wel wat beweging en in de loop van de tijd heb ik mezelf ontspannen en vrij genoeg kunnen maken om me enigszins aan deze spontane bewegingen over te geven. Het moeilijkste is namelijk om het gewoon te laten gebeuren, je westerse geest wil toch de baas blijven. Je bent bang je voor jezelf te schamen.

Vorige week stond ik daar dus ook weer prettig relaxed te wezen met m'n redelijk minimale spontane bewegingen. Tot ik opeens begon te hupsen en te schudden en om m'n as te draaien, dat had ik nog nooit meegemaakt! Ik leek wel zo'n malle leerling van de demo die ik hierboven beschreef. Ik schrok er niet van, maar zag dat de leraar met mij bezig was gegaan, met z'n merkwaardige handbewegingen. En z'n pretoogjes! "Heb je vanavond thuis wat te vertellen!", zei hij na afloop. Ik kreeg het gevoel alsof ik geslaagd was voor een soort examentje.

Het was een bijzondere ervaring. Leuk ook. Ik was natuurlijk nog wel gewoon mezelf de baas, ik had er elk moment mee op kunnen houden, maar er was duidelijk ook een invloed van buitenaf die energie opstuwde en weer langzaam terugbracht. Ik stond op sokken, dat was wat glad, maar was zelf genoeg onder controle om niet op m'n plaat te gaan. Door de ontspanning en het vertrouwen kon ik het laten gebeuren. Het gaf mij, de techneut en nuchtere Fries, in ieder geval weer stof om over na te denken, me te verwonderen.

Voor wie iets meer wil weten dan wat ik hier vertelde:
http://www.taijiwuxigong.com/nederlands/wat_is_twg.htm

Afgelopen weekend

2007-12-24T10:27:00.000+01:00

We hebben van vrijdag tot en met zondag heel erg genoten in Keulen. En ondanks dat we er zaterdag en zondag urenlang rondgelopen hebben, bleef ik zo fit als een hoentje. We konden er bijna geen genoeg van krijgen.
Maria ging zondag naar de mis in de Dom, terwijl Hella en ik hem beklommen. Dat was nog een heel eind omhoog. Daarna gingen we nog wat rondkijken en hebben heerlijke taart bij de koffie gehad.
Om zes uur waren we weer thuis. Heerlijk was het, gaan we eens vaker doen.

Afgelopen zondagochtend...

2007-12-20T09:09:00.000+01:00

...ging ik wandelen langs mijn favoriete pad aan de noordkant van het Sneekermeer. Ik had geen fototoestel mee, maar met mijn mobieltje maakte ik een paar foto's die ik hier toch even wil plaatsen!

Ondergelopen land, hier kun je fijn rustig schaatsen, er komt nauwelijks iemand.

Dat beestje is natuurlijk Axel, die gaat altijd mee.

Hier heeft toch echt ooit een huisje gestaan. Vorig jaar zelfs nog voor een idioot bedrag te koop. Maar misschien is het verkocht en gesloopt tbv nieuwbouw. Dat was dan ook zowat de enige optie. Alleen het plekje was de moeite waard.

Hier (nou ja, eigenlijk precies aan de andere kant van de sluisdeur links), bij de Tersoalstersyl, maakten we ooit (klik) verscheidene van onze trouwfoto's. Ik sta nu met mijn rug naar waar dat (sluiswachters) huisje van hierboven stond.

Deze bouwvallige boerderij staat ook op een fantastisch plekje...

...met dit geweldige uitzicht over het Sneekermeer.

Sportgala

2007-12-19T12:08:00.001+01:00

Het was een beetje een gekke ervaring. Voor het eerst in een flink aantal jaren waren we niet bij het Sportgala aanwezig. Ik denk dat we er wel een keer of 6 zijn geweest. Het was er altijd erg gezellig.

U vraagt zich natuurlijk af wat wij daar dan te zoeken hadden. Welnu, dat kwam omdat Maria als sporter met een handicap de A-status had. De eerste keer dat we er waren, was ze met het Nationaal Dames Zitvolleybalteam zelfs genomineerd. Helaas kregen ze de Jaap Eden niet, maar we werden er wel leuk in de watten gelegd. Ook de andere keren was het er prima voorelkaar.

Ze speelt geen zitvolleybal meer op dat niveau, maar eigenlijk is ze ongeslagen Europees- en Wereldkampioen. Haar droom was, sinds Barcelona, om ooit zelf aan de Paralympics mee te mogen doen en dat lukte in Athene. Hella en ik waren er natuurlijk ook bij. Het was een erg spannend toernooi, de dames gingen ook echt voor het goud. Helaas gooiden de Chinezen roet in het eten, de Chinese Olympische machine draait al een tijdje op volle toeren. In China moeten volgend jaar natuurlijk veel gouden plakken achterblijven.

In ieder geval hebben wij een zilveren olympische kampioene in huis, met bijbehorende medaille. Ze wordt nog steeds regelmatig gevraagd voor lezingen en clinics, het is onvoorstelbaar hoelang je nog plezier hebt van zo'n prestatie. En wij zijn natuurlijk nog steeds enorm trots op haar!

Het Zwarte Water

2007-12-18T12:47:00.000+01:00

Laatst had ik mijn beoordelingsgesprek. Het was een mooi gesprek, want het ging niet alleen over presteren en doelen halen. Het ging ook over ons mens zijn, met zwakheden en sterke punten. Er was niet zuiver éénrichtingverkeer, maar we deelden met elkaar onze moeilijkste perioden (tot op zekere hoogte) en vonden overeenkomsten. Ik werd vergeleken met zacht stromend water, dat maakte indruk op mij. Het water dat overal aanwezig is en in kiertjes doordringt zonder op te vallen.

Ik ben ooit wel iemand geweest met meer rimpelingen, golfslag zelfs, aan de oppervlakte. Het oppervlak is inmiddels kalm geworden, maar onder dit zwarte, stille oppervlak zijn nog wel degelijk heftige stromingen en ook zeemonsters aanwezig. Het leven heeft ook in mij z’n sporen achtergelaten. Ik kan ze wel benoemen, die monsters, maar het is niet nodig. Ze zijn niet zichtbaar en hoeven dat ook niet te worden. ’s Nachts, wanneer alles anders is, komen ze wel eens naar boven. Dan spelen ze aan de oppervlakte en koesteren ze zich in het maanlicht.

Ik ben iemand met een romantische gedachtewereld, zo’n man verwacht meestal teveel, dus omgekeerd ervaar ik vaak de teleurstelling.

Tegelijkertijd ben ik het water en vaar ik er op. In mijn bootje ben ik veilig wanneer ik wakker lig door de golven die de spelende monsters veroorzaken. Gevaarlijker zijn de stromingen, die duwen je uit de koers zonder dat je er erg in hebt. Ik zwalk rond, lijk geen bestemming te hebben, er is geen richting. Gevangene van het Zwarte Water. Waar is het land, al was het maar een klein eiland.

Ik herstel mijn kompas.

Naar aanleiding van twee zinnen (cursief) van Marius Nuy, die mij nog niet loslieten.

Uh-oh!

2007-12-16T16:30:00.000+01:00

stumbled upon today

De verbouwing

2007-12-15T11:44:00.000+01:00

Eerder gaf ik het al even kort aan, maar we zitten midden in een verbouwing. Of eigenlijk meer een vertimmering. We wonen in een huis, semi-bungalow, van voor de oliecrisis. Ongeïsoleerd en enkel glas. Met heel veel schrootjes, het leek wel een schip (op zich niets mis mee) of een sigarendoos aan de binnenkant. Komt nog bij dat uit diverse richtingen de wind ons ongestoord kan bereiken, dus al met al is het soms niet echt lekker 'smûk' hier in huis.
In fasen hebben we het schrootjesgehalte teruggedrongen. Het meeste uit Hella haar kamertje voordat ze geboren was, wat er overbleef hebben we met vrolijke kleuren geschilderd. De en-suite badkamer en onze toenmalige slaapkamer beneden tijdens de verbouwing voor Maria haar aanpassingen. Later onze huidige slaapkamer boven, heb ik zelf gedaan moet u weten en ik ben er best trots op! Ook nam gestaag het dubbelglas gehalte toe. Maar de hal en de woonkamer bleven altijd liggen.
Omdat de centrale hal een centrale koudebron is, pakken we die nu aan. Schrootjes eruit, veel isolatie en gipsplaten met stucwerk er in. En een dakraam, voor meer licht boven, wij houden van veel licht. Nieuwe voordeur en kozijn met dubbel glas. Mooie nieuwe lampen erin, misschien hier en daar een spannend kleurtje. Zolangzamerhand wordt het wel wat! Maar spouwmuurisolatie en schelpen onder de vloer willen we ook nog. En dan is er nog de woonkamer/keuken. Daar heb ik de schrootjes wel licht geschilderd, maar het blijft een kleine ergernis waar we voorlopig nog even mee moeten leven.
In ieder geval is het nu al aangenamer in de hal omdat de isolatie er in zit. Straks het electrisch voor onze nieuwe lampen aanleggen, dan kunnen de mannen maandag weer verder.

Foto 1: De nieuwe voordeur.
Foto 2: Onze slaapkamerdeur, achter het wandje op de voorgrond is de traplift.
Foto 3: Slaapkamerdeur van Hella.

Gebogen

2007-12-14T07:43:00.000+01:00

Je ligt wakker, lang voordat de wekker gaat. Je kijkt het donker in, door de ramen naar buiten. Het schemert nog niet eens maar de geluiden van een wakker wordende omgeving dringen door het openstaande raam tot je door. Auto’s ruisen in de verte over de weg, het is een aangenaam rustgevend geluid. Als het tijd is denk je erover op te staan, maar je kunt nog even niet de motivatie vinden.

Later, je staat in de keuken. Ongeschoren, je had er geen zin in. Smeert je boterhammetjes voor tussen de middag, drinkt een kopje senseo. Het nieuws staat aan op de achtergrond, alleen nare berichten. Het is verder stil om je heen, nog steeds niets gezegd. De ruitenwissers zwiepen heen en weer. Normaal gesproken had je kunnen glimlachen om dat woord. Vandaag zie je er de humor niet van in. Het is nog steeds donker, je wordt omringd door reisgenoten, ieder in z’n eigen auto. Af en toe kijk je iemand aan in de file, nog steeds geen mens gesproken.

Op je werk krijg je een kopje koffie, fijn. Je collega’s zijn aardig genoeg. Er wordt veel gepraat. Oppervlakkig. Zou er eigenlijk wel iemand zijn die écht om je geeft? Die vaak aan je denkt, oprecht met je is begaan? Alles met je wil delen, ook zichzelf? Je twijfelt, maar eigenlijk ook niet.

Terug naar huis, je ziet achter veel ramen de lichtjes. Bij jou niet, het is er donker, niemand die op je wacht. Ja, je moet zelf je slingers ophangen in je leven, maar soms gaat het niet, kun je niet naar boven kijken om te zien waaraan je die zou kunnen bevestigen. Zie je slechts de grond. Donker en koud.

Het bestek van mijn vader

2007-12-12T10:32:00.000+01:00

Vroeger, bij ons thuis, hadden mijn vader en moeder ieder hun eigen bestek. Ze hadden het gekregen voor hun trouwen, of misschien zat het in de uitzet van mijn moeder. Dit zijn van die dingen die ik haar nog eens moet vragen. Ik kom er soms pas achter dat er vragen zijn als ik er hier over schrijf. Ik weet ook niet of er ooit messen bij waren, ik kan me alleen de lepel en vork van beide herinneren. Het was een bijelkaarhorend setje, maar wel met verschillende versies voor man en vrouw. De vormgeving staat bekend als 'Chippendale'. Toen die mannenstripgroep met dezelfde naam bekend werd, had ik dus eerst hele andere associaties. Als hij voer werd het setje van mijn vader niet gebruikt, maar we zagen het wel altijd liggen in de bestekla wanneer we de tafel moesten dekken. Als een soort belofte van zijn terugkomst.

Mijn vader is indertijd goed gedrild op de ambachtschool en later de zeevaartschool. Hij was meestal erg precies en secuur. En netjes op z'n spullen. Helaas hebben we te weinig tijd in elkaars gezelschap kunnen doorbrengen, zodat hij deze kwaliteiten niet op mij heeft kunnen overbrengen. Ik ben eigenlijk meer chaotisch en rommelig. En slordig op m'n spullen. Maar als ik weer eens bezig ben gereedschap of keukengerei oneigenlijk te gebruiken en het gevoel krijg dat hij afkeurend over mijn schouder staat mee te kijken, moet ik wel eens terugdenken aan die keer dat hij de dakgoten schoonmaakte met een eetlepel. Die van mijn moeder, natuurlijk. Daarna zat er een scherp haakje aan waarvoor hij vanzelfsprekend op z'n valie kreeg. Dan denk ik maar dat ik het toch niet helemáál van een vreemde heb.

Ik ga even afdwalen. Zo was ik eens als klein jochie met mijn vader bij mijn opa, met een gebroken hamersteel. Opa moest dat even repareren, hij had een winkel met die spullen. Hij mopperde dat mijn vader weer eens de hamer als breekijzer had gebruikt, terwijl je daar toch echt apart gereedschap voor hebt. Terwijl mijn opa daar zo mee bezig was, stak hij zijn tong een beetje uit, tussen zijn lippen. Dat deed hij altijd. Mijn vader plaagde hem daarmee, waardoor opa een beetje boos werd. Pa moest lachen, de door hem verwachtte reactie was niet uitgebleven! Diezelfde hamer en steel heb ik ook nog steeds, heb hem nooit als breekijzer durven gebruiken.

De lepel en vork van mijn vader heb ik na zijn overlijden gekregen. Ik ben niet een bewaarder van spullen, heb veel van wat toch eigenlijk en voornamelijk nostalgische rommel was, weggegooid. Daar heb ik geen moment spijt van gehad. Maar die lepel en vork, ik wil er thuis elke avond mee eten. Ik heb niet veel eigenaardigheden of dwangneurosen, denk ik, maar om de één of andere reden is dit belangrijk voor mij. Hoewel niet altijd bewust, het laat mij m'n vader toch elke dag nog een beetje vasthouden.

Vanavond een foto.

Niks

2007-12-11T14:48:00.000+01:00

Het voelt hier wat stil aan mijn kant, dat komt omdat ik gewoon even niks leuks weet te vertellen. Eigenlijk voor het eerst in lange tijd, meestal kwam er elke dag wel wat naar boven. Het was de laatste week al wat hangen en wurgen. Er staan nog wel een paar dingen klaar, het stukje van de dip en iets over Wibi S. Maar ik ben er nog niet aan toe die te plaatsen, ze kloppen nog niet. Dat ben ik niet gewend, want meestal rammel ik wat ik heb te vertellen er in één keer uit. Met hoogstens nog wat bijschaven en verbeteren na plaatsing.

Ik zou kunnen vertellen over de dingen die hier gaande zijn, maar ik heb me sinds de zomer voorgenomen om alleen achteraf uitgebreid te vertellen. Onderwerpen zat: We zitten midden in een kleine verbouwing van onze hal met vide. Zaterdag kerstmarkt in Harlingen, altijd leuk. Misschien deze week iets over de Kerstbrodenactie hier. En we gaan binnenkort een paar dagen met z'n drietjes naar Keulen, het hotel is al geboekt. De hond moet nog ergens uit logeren. Oh ja, en de Kerstboom moet ook nog gedaan. Eigenlijk is het gewoon een beetje druk!

Dat u dus niet denkt, die lui beleven niks. We beleven zat, maar er over vertellen is weer een ander ding. Het komt wel weer, maar wees niet verbaasd als ik de komende weken niet meer elke dag iets schrijf. En wie weet, bevalt het heel goed...

Goed kippen-nieuws!

2007-12-10T11:27:00.000+01:00

Voor wie het per ongeluk heeft gezien, het stond al on-line, ik was even bezig met een stukje over een 'dip'. Niet noodzakelijkerwijs míjn dip (heb ik niet). Maar eigenlijk was het té goed gelukt, vond ik. Ik raakte er zelf een beetje depri van. Op dit moment past het niet bij mijn stemming, kon het ook niet passend krijgen, misschien post ik het later wel eens.

Liever vertel ik even wat anders. Ik maakte mij namelijk een beetje zorgen om onze kippen. Toen we ze kregen heb ik enkele weken lang pogingen ondernomen om ze 's nachts op stok te krijgen. Dit moet je ze namelijk leren. Bij één lukte het, de andere vijf bleven ónder de stok zitten. Kippen produceren 's nachts nogal wat uitwerpselen, dus dat werd een vieze bende. Bovendien raakte die ene die wel op stok ging z'n vriendjes ook nog eens aan de bovenkant.

Gisteravond wilde ik opnieuw een poging wagen omdat het buiten zo nat en koud is geworden. Het zou zonde zijn als de kippen hierdoor ziek werden. Ik deed het deurtje open en tot mijn stomme verbazing zaten ze alle zes keurig op een rijtje op stok. Lekker warm en droog tegen elkaar aan. Ze hebben waarschijnlijk uit zichzelf ontdekt dat dat toch het prettigst is.

De Broeikasscepticus

2007-12-08T16:55:00.000+01:00

Eigenlijk ben ik een behoorlijk sceptisch persoon. Ik geloof niet zomaar wat, loop niet achter elke theorie en hype aan. Hoewel ik op het persoonlijk vlak eigenlijk wel snel beet te nemen ben... ;-) Maar, als ik wat tijd krijg dan wil ik me best laten overtuigen. Ik doe er ook wel moeite voor, zelf dingen op te zoeken, bewijzen te vinden. Al Gore op z'n woord geloven, dat gaat bij mij niet gebeuren.

Maria moet altijd lachen als ik als door een bij gestoken reageer op domme praat op TV of in de krant over het broeikaseffect. De CO2-hype. De milieu-kapstok, waar tegenwoordig van alles aan wordt opgehangen. Het is als een geloof, en de ongelovigen zijn ketters. Hen te verbranden op de stapel is in ieder geval CO2-neutraal! Natuurlijk ontken ik niet de klimaatverandering. Dat het warmer wordt is intussen moeilijk tegen te spreken. Maar de oorzaak is lang niet zo eenvoudig als men wil doen voorkomen. En zeker is dat het niet eens ongewoon is in de geschiedenis van de aarde.

Bekijk onderstaande documentaire van Martin Durkin eens om je vanaf de andere kant te laten inlichten, leuk voor de zondagochtend, The Great Global Warming Swindle:

En ja, ook hier mag je kritisch naar kijken (klik). Doe dat vooral! Er komen hier ook wel wat 'foute' ideeën en mensen naar voren, naar mijn idee. Maar als je Al Gore hebt gezien, moet je deze ook zien. En trek gewoon je eigen conclusies.

Lift

2007-12-07T07:08:00.000+01:00

Ken je dat gevoel dat je even krijgt wanneer je verwacht dat de lift omhoog zal gaan, maar dat hij naar beneden gaat?

Nou, dat had ik dus net.

Doe ik eens kort, is het weer té kort... ;-)
Ik was in de (panorama)lift!

Resistance is futile

2007-12-06T23:12:00.000+01:00

Sinds een paar dagen heb ik ook een hyve (klik). Het voelt een beetje als indringen in een wereld waar je niet thuishoort. Of werd ik geassimileerd? Hyves lijkt voornamelijk bevolkt door mensen van onder de twintig. Het is als een discotheek (is dat nog wel een woord van deze tijd?) bezoeken, waar je ze bijna hoort denken wat die ouwe daar moet. Deden wij indertijd immers zelf ook. Dat kan natuurlijk komen door de doorsnede van de hyvers waarmee ik in eerste instantie gemakkelijk in aanraking kom, de vrienden -en hun vrienden- van mijn dochter. Maar als ik eens zoek met de mailadressen van volwassenen die ik ken, vind ik er maar erg weinig. Klinkt logisch, ik ben hier zelf ook maar net. Misschien een paar jaar te vroeg?

Enkele van de bloggers die ik tref houden veel anoniem en privé. Maar dat is blijkbaar een generatieprobleem. Het is ongeloofelijk wat je opsteekt tijdens een paar uurtjes rondstruinen in Hyves. Niets is privé, dames en heren. Onder de twintig gooien ze alles op het net. En iedereen mag er van meegenieten. Overigens dient ook veel met een korreltje zout genomen te worden. Je identiteit in Hyves kan behoorlijk verschillen van die in de echte wereld heb ik gemerkt.

Toen ik zei dat ik ook wel een hyve wou, heeft mijn dochter dat voor me geregeld. Dat was kennelijk nodig, want als ik het zelf deed wilde het niet. Zij deed trouwens exact hetzelfde als ik, laten we het op een inmiddels opgeloste storing houden. Of er zit stiekem een filter ergens die kijkt of degene aan het toetsenbord wel onder de twintig is... Een paar dagen later had ze een poll op haar hyve staan, over de aanwezigheid van ouders op Hyves. Tja, dat zet je wel even aan het denken, ik voel me oud worden. Ik, de vooruitstrevende en bijdetijdzijnde IT-er. Ik heb daarom besloten me te beperken tot vrienden, virtueel (via m'n blog) of echt, van ongeveer m'n eigen leeftijd. Nou ja, 30 plus dan en een enkele uitzondering daargelaten. Als ik ze kan vinden.

Voor de StarTrek fans: Het hele Hyves gebeuren doet me sterk aan "The Borg" denken. Met hun hive-mind waarbij iedereen continue met elkaar is verbonden.

Sinterklaas op visite

2007-12-05T10:07:00.000+01:00

Stel, je runt een school. Dan moet Sinterklaas natuurlijk op visite komen. Liefst met wat leuke Zwarte Pieten erbij. Maar je hebt niet zoveel fantasie, dus dan vallen allerlei ludieke aankomsten op het schoolplein al af. Zoals motor met zijspan, politieauto, brandweer, paard(!) en noem maar op. Maar, vlak bij de school is wel een treinstation! En wat is er dan leuker om Sint per trein aan te laten komen! Alleen was je niet de enige school met dat idee. En je had natuurlijk niks afgestemd met anderen, want je dacht origineel te zijn en bovendien is het bijna onbegonnen werk. Je kunt moeilijk een advertentie in de krant zetten. Denkt u eens na over alle lollige scenario's die er dan mogelijk zijn!

Op Sneek Noord, een typisch klein forensenstationnetje, voltrok zich eens het volgende scenario. De laagste groepen van een school stonden vol verwachting op het perron te wachten op Sint (Sint 1). Er stond ook een flink aantal forensen. Ineens was er consternatie bij de (alle) volwassenen: er arriveerde een Sint (Sint 2) per auto bij het station. De kinderen hadden gelukkig niets door, ze keken allemaal de andere kant op. Sint 2 had de volgende treinhalte als eindbestemming. Snel werd Sint 1 op het voorliggende station gebeld om toch vooral in het achterste treinstel in te stappen. De kinderen werden naar het eind van het perron gedirigeerd. De forensen vormden een soort van haag halverwege, waarachter Sint 2 zich kon verstoppen. Een en ander verliep ook nog eens redelijk spontaan.

Toen de trein dan aankwam voltrok zich voor de toeschouwers een mooi tafereel: zingende kinderen, die niks hebben gemerkt, en een uitstappende Sint 1 aan de ene kant, een stiekem instappende Sint 2 aan de andere kant van de trein. Alles met bijbehorende Pieten. En een machinist die niet meer bijkwam van het lachen. We hebben in de trein gezongen voor Sint 2 en het was er extra rumoerig lang nadat hij al weer was uitgestapt.

Irritatie

2007-12-04T15:03:00.000+01:00

Over het algemeen sta ik wel bekend als goedmoedig, dacht ik. Alleen als ik niet goed in m'n vel zit ken ik wel periodes van snelle opvliegendheid, maar dat is al lange tijd niet meer aan de orde. Op dit moment voel ik me dus redelijk verdraagzaam. Er zijn echter twee dingen waar ik niet goed op blijf reageren: onredelijke mensen en als mensen met hun vingers aan mijn spullen zitten. Die parkeerwachters van zaterdag waren/deden beide vond ik, dus ja, toen werd ik wel even boos.

Waar ik dus ook niet zo goed tegenkan, niet dat ik ontplof maar het kriebelt in mijn hoofd, is dat Blogger steeds dingen verandert aan mijn blog. Dingen waar ik het niet mee eens ben, maar ook niks aan kan doen. Zoals het reageerding. Maar ook dat ineens allerlei tags in mijn teksten staan als ik een plaatje toevoeg. Ik ben vrij precies daarin, dus ik zit de hele tijd weer te corrigeren. Overigens merk ik net dat dat weer hersteld lijkt te zijn! Het is mijn dagelijks werk om aan een systeem te sleutelen en dingen te veranderen. Maar om die aanpassingen wordt altijd gevraagd.

Serendipity staat klaar, mijn URL staat klaar, server in principe ook. Dus wie weet, ga ik binnenkort verhuizen. Lekker eigen baas zijn. Dat er niets verandert, tenzij ik het zelf doe. Het is alleen zoveel werk om die 300+ berichten en reacties over te halen. Op sommige daarvan ben ik toch best nog trots... (hoewel niemand ze ooit meer leest)

Sinterklaas

2007-12-03T09:30:00.000+01:00

Ja, het was hier een beetje stil de afgelopen dagen. Dat kwam vanwege het Sinterklaas vieren bij ons thuis, gister. Helaas is de laatste gelovige, mijn neefje, inmiddels ook te groot geworden, zodat er nu een verzameling ongelovigen bij elkaar zat. Dat maakt het gelijk een heel ander gebeuren. Niet meer stiekem pepernoten strooien als er niemand kijkt, niet meer plannen smeden om de pakjes op raadselachtige wijze bij de deur te krijgen, niet meer mijn neefje een beetje stangen en meer van dat moois.

We hadden het wegsluipen en aanbellen natuurlijk ook wél kunnen doen, maar dit jaar was het weer er écht niet naar. En dat van die pepernoten vond ik wel prettig. Onze hond wordt er altijd helemaal gek van. Tijdens het strooien moet hij altijd de gang in, maar na afloop ruikt hij ze overal. Met name onder de bank en kast. Die dingen komen overal terecht. Want als ik strooi, doe ik het goed!

Zaterdag was dan ook een hectische dag met het boodschappen doen en het kopen van kleine cadeautjes. Inpakken en gedichten maken, die ook dit jaar weer heel mooi gelukt waren. De enige schaduw was de parkeerprent die ik kreeg. Verdorie, daar baalde ik wel van. En eigenlijk omdat de auto 30 cm teveel naar rechts stond. Nou ja, ook weer wat geleerd zullen we maar zeggen. Verder was het een mooi weekend. Als gezin gaan we het fijn met de kerst vieren, hebben we elk feest wat.

De zusters

2007-12-01T11:06:00.000+01:00

Gister zijn we bij ze (klik) geweest, in Alkmaar. Een beslissing op de valreep, maar wat pakte dat mooi uit. Een geweldige avond, prima plaatsen. Misschien komen ze volgend jaar terug, gaan we weer!

Ik schreef een boek

2007-11-29T16:26:00.000+01:00

Ineens had ik inspiratie, een idee, een droom. Ik begon met het maken van het geraamte. Een briljant doolhof, wiskundig bijna. Van een perfecte schoonheid. Met een hoofdplot, subplots, doodlopende wegen, dwaalsporen en diepe lagen.

Daarna begon ik het te bevolken met personages. Mooi uitgewerkte karakters, hun tekortkomingen en mooie eigenschappen goed gedoseerd aan de lezer aangeboden. Met lelijke mannenkoppen en mooie lieve vrouwen, zoals ik ze om mezelf heen had verzameld. En een beetje gepaste, maar toch spannende seks.

Daarna de gesprekken, briljante zinnen, nog meer interacties. En mooie aankledingen, beschrijvingen van kathedralen en weet ik veel wat. Mijn belezenheid en levenservaring lag er voor iedereen duidelijk in weggeschreven. De spanningsboog mooi opgebouwd, de climax op het juiste moment en daarna de lezer zacht laten landen. Maar wel met stof tot nadenken, dat het hem nog dagen bezighield.

Het werd een briljant boek, een dik boek, zoiets was er nog niet. Het was mooi geschreven, zonder fouten. Geen losse eindjes, daar houd ik niet van. Het was als mooie programma-code, zoals ik het vroeger bij VOLMAC leerde. Ik zag schoonheid in de perfectie. Het zou in vele talen vertaald worden, zoals Cobol en Fortran. Mensen zouden voor de winkels overnachten. Boetes voor wie te vroeg verkocht, het was mij een raadsel waar dat voor nodig was. Men zou mij als president willen.

Ik ging ermee naar een uitgever. Die vond het niks, want het was niet vernieuwend, voorspelbaar zelfs. Maar ik mocht wel teksten komen corrigeren.

Gelukkig schrok ik wakker.

De labyrintische bibliotheek in "The name of the Rose" van Umberto Eco. Ik vond het hier toepasselijk.

Winterklaar

2007-11-28T10:45:00.000+01:00

Afgelopen zondag woeien we, nadat we bij Oma B. waren geweest, even lekker uit in Harlingen. Een wandelingetje op de zeedijk, staren naar de kitesurfers. Kijken naar de 'ruïnes' van het badhuis waar ik als kind en puber praktisch wóónde in de zomer. Waar ik razend verliefd was op Jenny (hoe zou het met haar zijn), op haar mooie borsten en lange blonde haren. We waren er altijd met een leuke groep, kookten er mosselen van de dijk op wrakhoutvuurtjes, zonden (v.t. van zonnen, misschien dacht u dat ik een 'e' vergat; ja, dat deden we er ook!) op de Batting* en zwommen er als het stormde. Wat waren dat een fijne lange zomers. Harlingen maakt nog altijd veel bij mij los.

Het was er nu vreselijk koud, dus we bleven er verder niet lang. Thuisgekomen ging ik de boot nog wegbrengen naar de jachtwerf voor de jaarlijkse servicebeurt van de motor. Alleen de hond mocht mee en ik maakte een klein slagje over een verlaten Sneekermeer. Ik heb moeten leren niet altijd bij alles wat ik doe rechtstreeks van A naar B te gaan maar ook tijd in te ruimen voor mezelf, voor het zonder haast genieten van wat ik doe.

In de tijd dat ik die heerlijke zomers beleefde aan zee, werd op het Flitseiland (Lytse Griene) in het Sneekermeer de Flitsclub opgericht waar mijn dochter nu zoveel plezier aan beleeft. Ik hoop dat ze er later met evenveel genoegen aan terugdenkt als ik hierboven. Zeilen en zwemmen, zoet en zout, twee totaal verschillende werelden, een generatie ertussen. We wisten toen niet van elkaars bestaan af. Nu bezocht ik beide plekken op één en dezelfde zondagmiddag, met grijze koude luchten, harde wind en af en toe wat hagel en regen.

Toen ik thuiskwam brandde de houtkachel al, het was weer een mooie zondag geweest.

(*) Een groot vlot aan een ketting op een dikke honderd meter uit de wal.

De man op de fiets

2007-11-27T09:13:00.001+01:00

Enkele weken geleden, terwijl ik fijn met mijn tussendemiddagwandelingetje bezig was en al mijmerend langs de stadsgrachten liep, benaderde mij een man. Hij was op de fiets en deed erg gehaast. Maar verder zag hij er redelijk normaal uit. "Meneer", zei hij, "kunt u mij ook aan vijf euro helpen? Ik moet de trein halen en heb geen tijd meer om naar huis te gaan". Helaas voor hem was ik ook zonder portemonnaie vertrokken en had dus niets bij me. Maar eerlijk gezegd, ik denk ook niet dat hij het had gekregen, ik ben op straat niet zo scheutig.

Ik was het voorval alweer vergeten, tot gister. Er benaderde mij opnieuw een man, ook op de fiets, hij kwam mij vaag bekend voor. Ik ben heel slecht in gezichten, moet u weten. En misschien was hij er mee weggekomen als hij niet exact hetzelfde verhaal had opgehangen. Want daardoor herinnerde ik mij waar ik hem van herkende. Het was dezelfde vent! Nu kreeg hij het zéker niet en ik hem hem ook gezegd waarom niet. Hopelijk herkent hij mij de volgende keer ook en fietst hij door. Vast niet, ik zie er te aardig uit, denk ik.

Maandverband

2007-11-25T17:24:00.000+01:00

Mijn vader was zeeman, ik schreef er al eens eerder over. Hij was officier en als zodanig deed hij aan boord niet veel huishoudelijk werk. Dus wanneer hij thuis was droeg hij slechts een minimaal steentje bij in het huishouden. Meer hoefde hij ook niet van mijn moeder. Toen ik later eens aan een collega van mij vertelde dat mijn vader had gevaren en dus weinig thuis was geweest, zei ze: "Oh, maar dan is je moeder vast heel geëmancipeerd!". Nee, zei ik, dat is ze helemaal niet! Laat het haar niet horen! Maar ze was wel zelfstandig. Mijn moeder was degene die thuis de meeste zaken regelde. Mijn vader stuurde alleen maar haar schema's in de war. Eigenlijk kan ik me nauwelijks meer iets herinneren van de afwijkende gang van zaken thuis als mijn vader er was. Wel weet ik nog dat het er dan wat hectischer aan toe ging. Vaak waren we blij dat het verlof er weer opzat. Konden we weer 'inslapen', zei hij dan.

Een enkele keer hielp mijn vader wel eens mee boodschappen doen. Het gekke was dat hij dan beslist géén maandverband wilde kopen. Afgelopen zaterdag moest ik boodschappen doen en op het lijstje aan de koelkast stond ergens onderaan: maandverband. Ik heb er op zich geen moeite mee, maar... Dan sta je daar in de winkel en bij gebrek aan nadere instructies moet je zelfstandig kiezen uit het ruime scala aan damesverband. Jeetje, wat voor kleur en pakje hebben ze nou eigenlijk altijd. En hoeveel. Een klein pakje is vast niet genoeg, maar wat als het het verkeerde is en je hebt ook nog het grote pak meegenomen. Twijfel.

Aldus mijmerend, starend naar de pakken maandverband en denkend aan je vader, dat hij toch niet zo'n slecht punt had, word je je op een gegeven ogenblik bewust van de blikken. Wat doet die vieze kerel daar, naar dat maandverband te staren. Vast de één of andere perverseling! Hetzelfde gevoel komt in mij op dat ik vroeger wel eens kreeg wanneer ik met mijn dochter in de speeltuin was en op een bankje naar de spelende kinderen zat te kijken.

Ik heb maar snel het pakje meegenomen dat me het bekendst voorkwam. Ik geloof dat het wel goed was.

Aanmoediging

2007-11-23T16:36:00.000+01:00

En zo leerde ik afgelopen week weer veel van jullie. Over het verlangen naar een ander of vorig leven, naar het leven voordat de ziekte toesloeg, naar een beter leven, naar je eígen leven.
Ik schreef laatst over mijn kind en hoe snel ze groot wordt. Maar vergat te vertellen dat ik niet weet wanneer ik zélf zo oud ben geworden als ik nu ben. Soms voel ik me nog zeventien. Dat gevoel dat alles nog moet beginnen, dat ik nog zoveel moet leren. En nu kom ik er ineens achter dat ik al halverwege ben.

Ik heb geleerd over de onzekerheid die in ons allemaal schuilt, en niet alleen in mij. Ben ik te mooi, of niet mooi genoeg? Doe ik het wel goed of doe ik het té goed? Kijkt men op mij neer omdat ik geen geld heb, of juist omdat ik het teveel heb. Moet ik dingen laten vieren of juist strakker aantrekken? Schrijf ik hier te open of niet open genoeg. Begrijpen jullie mijn motieven of gaat een ieder er op zijn eigen manier mee aan de haal? Doe ik wat ik wil of wat ik moet? Houd ik teveel rekening met anderen en doe ik mezelf tekort? Of juist niet...

Marius kwam hier vaak, ik hoop dat hij gauw weer terug kan komen. Terwijl ik in mijn verhaal om de hete brei heendraaide wist hij vaak in één zin tot de kern door te dringen. Ik mis hem en zijn wijze verstand, maar heb inmiddels gemerkt dat hij niet de enige is die mij lezen kan. Die verder kan kijken dan de letters die hier staan. Is het mijn onzekerheid waarom ik hier schrijf en zoek ik "de aanmoediging die wij allemaal van tijd tot tijd zo nodig hebben"? Quote van Marius. Of loop ik hier met mezelf te koop, ben ik trots en ijdel.

Ik zing hier van mijn leven, dit is mijn theater. En als jullie hier reageren zijn jullie mijn koor, dat niet zo groot is en ook niet groot hoeft te zijn, waar ik naar luister om te horen of ik niet vals zing. En gelukkig is er ook het stille publiek, dat regelmatig terugkomt en mij daarom alleen al aanmoedigt. De dag dat niemand hier meer wil komen, inclusief ikzelf, om te zingen of te luisteren is de dag dat dit theater dichtgaat.

Ik weet niet van wie deze foto is, vond 'm zonder verdere aanduiding op het internet. Het is volle maan vandaag, vandaar misschien mijn ietwat sombere stemming, terwijl vandaag toch zo goed begon. Blij ook, op deze dag weer van Marius te horen, het is hem niet ontgaan.

Uitje

2007-11-22T09:20:00.000+01:00

Gister hadden we een zgn. company-meeting. Ik zal er maar niet al te inhoudelijk op ingaan, maar het hield een busreis en daarna een lange brakke zit van tweeënhalf uur in. Maar dan wel onder andere met Chazia M. , Peter H. en Viggo W.. Er waren dus zéker leuke momenten. Tot slot een prima buffet en als klap op de vuurpijl vijf kwartier Bløf! Het eindigde dus allemaal weer prima. Moe maar voldaan keerden we huiswaarts. En vanochtend toch weer op tijd achter 't bureau.

Inspiratie

2007-11-21T10:14:00.000+01:00

Onlangs las ik ergens dat het hebben van een lifelog getuigt van een gebrek aan inspiratie. Ik heb de afgelopen tijd daarom eens wat intensiever om me heen gekeken in weblogland en ja, ik heb inderdaad inspiratieloze en grijze weblogs gezien. Als je daar een beetje door de tijd heenleest vraag je je af waarom men het doet. Het is duidelijk dat er daar elke keer een worsteling is om met iets -en dus eigenlijk niets- te komen. Maar, denk ik dan, het hóeft niet. Je bent nergens toe verplicht. Doe waar je zin in hebt. Als je een leven leidt dat overeind wordt gehouden door een keurslijf, waarom zoek je dan nog een extra moeilijkheid. Ga eerst eens op zoek naar jezelf en werk vandaaruit.

Ik schaam mij er niet voor hier te vertellen dat ik zelf ook best een aantal lastige jaren heb gehad. Maar ik ben er, met hulp, doorgekomen en heb veel over mezelf geleerd. Onlangs schreef ik er nog kort over in mijn ‘Melacholie en verlangen’ verhaaltje. Ik twijfelde of ik dat wel moest schrijven, maar het is wie ik ook ben en daarom refereer ik er juist nog maar eens extra aan. Ernaar te handelen is echter weer een ander verhaal, maar ik doe mijn best langzaam te werken naar het leiden van het leven dat ik écht wil. Soms schrijf ik over mijn zieleroerselen, soms vind ik mijn inspiratie elders. Maar ik vind zelf wel degelijk dat ik geïnspireerd ben. Door het –mijn- leven in al zijn facetten.

En, mon dieu, daar kwam ik ook een mooi nep-log (eigenlijk een vervelend woord) tegen. Jowi wees me er onlangs op dat schrijven het zoeken van je eigen kronkel is en dat zelfs een exact brein als het mijne er misschien één heeft, maar je moet er wél naar op zoek. En warempel, ik wist niet dat ik het in mij had, maar ik heb het er het afgelopen weekend reuze naar mijn zin gehad. Niet dat ik een carrière ambieer in schrijven of met het spelen van een rol of dat dit nou mijn eigen rare kronkel is, maar het was gewoon erg leuk, het lag me wel. Ik kon er op mijn manier creatief zijn. Anderen daar hadden er schijnbaar wat meer moeite mee maar ik heb het, denk ik, naar waarde geschat. Een onderscheid tussen de rol en de geestige persoon erachter, die net zo goed op zoek is naar zichzelf als ik, kunnen maken. Want, zoals ik daar ook al zei, men moet het leven ook niet altijd té serieus nemen. Er moet ook eens gelachen of onschuldig geflirt kunnen worden. *bloos* Ik vond het daar juist heel inspirerend.

Straks ga ik leuk op bezoek bij Chazia (Ja, die! Over flirten gesproken...), dus ben ik de rest van de dag uit de ether.

Vaders en dochters

2007-11-20T11:33:00.000+01:00

Ik wil me geenszins met Martin Bril vergelijken, maar wat we dan toch gemeen hebben is het hebben van een dochter. Hij heeft er twee. Wel van ongeveer de leeftijd als die van mij. En zijn probleem is nu, ze willen niet meer dat hij over hen schrijft! Want hij vertelt niet alleen over hen, hij dikt het ook nog eens lekker aan. En dat vinden die meiden allemaal niet zo geweldig. Ik zie het al voor me, dat de meiskes bij alles wat ze doen, of meenemen naar huis, denken: oh, als'ie er maar niet over schrijft!

Ik herken dat wel een beetje, ik ben zelf ook een trotse vader en schrijf ook wel eens wat over mijn dochter. Soms denk je wel eens: waar zou het anders over moeten gaan? Ze is immers een belangrijk deel van je leven. En ja, ik krijg ook wel eens een afkeurende blik of een misprijzend geluid. Maar als ik dan vraag of het er af moet, hoeft dat gelukkig niet.

Martin Bril moest ook een stukje voorlezen, het ging erover dat hij altijd in z'n nakie, of anders spaarzaam bedekt, door huis loopt. Tot afgrijzen van zijn dochters, soms met vriendin. Hij las het op onnavolgbare wijze voor, en je zag die meiden denken: pap, stel je niet zo aan. Dat had Bruce Springsteen trouwens ook, dat hij zich van zijn kinderen 'on stage' niet zo mocht aanstellen. Een machtig wapen, de afkeurende blik van je kind. Vaders en dochters, wát een combinatie.

Specificatie

2007-11-20T05:14:00.000+01:00

Dit vond ik bovenin een document waarin ik de specificaties van een programma verwachtte:

REMARK: A. W. dated 27-07-2005
In spite of my modifications this document does indeed provide a summary of what happens in the program.

Haha, dat vind ik nou lollig...

Griep en koorts

2007-11-19T11:38:00.000+01:00

Ach, vergeeft u mij indien ik vandaag iets anders klink dan normaal, er is een poëtisch soort van stemming over mij gekomen. Mijn kind is vannacht ziek geworden, terwijl zij gister toch nog zo vrolijk ronddraafde op de jaarlijkse sport-en-spel instuif van de Flitsclub. En daarna het heerlijke en gezellige etentje bij Margje, met een stuk of twintig gezellige mensen, waarvan ongeveer de helft kinderen, om ons heen. Het was een mooie dag, waarop ik er ook nog in slaagde de plintjes in haar kamer aan te brengen, zodat er weer een klusje van de lange lijst afgestreept kon worden.

Ondanks het mooie weer zag ik wel aankomen dat een gezellige wandeling er dit keer, in tegenstelling tot vorige keer, waarschijnlijk niet inzat en om daar nu een hele dag om te hangen, daar was ik door het plint-gedoe wat te onrustig voor.

En toen werd mijn dochter vannacht ziek. Ik schaam mij te vertellen dat ik dit keer niet wakker ben geworden van de nachtelijke toestanden die dat met zich meebrengt. In mijn eigen verwarrende dromen drong wel iets van onrust door, het was een merkwaardig geheel. Omdat Maria verplichtingen elders heeft, besloot ik vandaag thuis te blijven en vandaaruit te werken. Maar nu krijg ik die vermaledijde laptop niet aan het netwerk, waardoor een hele ochtend al naar de filistijnen is.

Even chinees bestellen

2007-11-17T18:42:00.001+01:00

Het begint met een kort introotje van een DJ, maar na een seconde of vijftien komt hij 'to the point'. De Chinese takeaway prank-call:

Vader zijn

2007-11-16T09:28:00.000+01:00

Het was een mooi moment, toen we voor het eerst op een echo haar hartje zagen kloppen. Ik was zo'n aanstaande vader voor wie het eigenlijk niet zo hoefde, ik vond het prima zoals het was. Bovendien waren de vier jaar ervoor, waarin 'we' zwanger probeerden te worden een hele toestand geweest. Het was daarom dat de gynaecoloog vond dat er, bij het eerste signaal van zwangerschap, een echo gemaakt moest worden, om meteen zeker te zijn of er nu wel of niet een goede bevruchting was geweest. Er was verder helemaal niets te zien, alleen een kloppend hartje, als een klein vuurtorentje flitste het aan en uit. Het was een fantastisch moment, dat ik nooit meer zal vergeten. En toen ze eindelijk geboren werd was het helemaal raak. Het was meteen míjn kind, míjn dochter!

Ik ben steeds zo'n vader geweest die er altijd was. Poepluiers gedaan, flesjes gegeven als Maria er niet was voor de borstvoeding, ingestopt, voorgelezen. 's Avonds nog even bij haar gekeken. Uit bed als ze huilde. Verteld dat de maan niet iets was om bang voor te zijn, maar dat die 's nachts op haar paste. Met haar door de kamer gelopen toen ze buikkrampjes had. Met haar gefietst en gezwommen. Sneeuwpoppen en iglo's gemaakt. Geen voorstelling of ouderavond gemist. Met haar mee in Sinterklaas geloofd en een beetje ~~gehuild~~ verdrietig geweest toen we haar het slechte nieuws moesten vertellen, op een keer in de zomer. Voor haar was Sinterklaas nooit echt ver weg.
Eigenlijk kan ik wel zeggen dat ik bijna geen (mooi) moment van haar leven heb gemist.

Nu is ze veertien en vraag ik me af wanneer dat is gebeurd.

Brrr

2007-11-15T07:28:00.000+01:00

Dat je dan 's ochtends net onder de douche staat en op zoek moet naar de shampoo, omdat je niks hebt met versies voor blond of lang haar, en dan nat en naakt in de nog koude badkamer door kastjes moet rommelen op zoek naar de normale, of die tegen roos, en uiteindelijk, na die gevonden te hebben, blij bent dat je weer onder de douche kan stappen, waar het water als een warme deken om je heen valt.

En je intussen met je gedachten bij Marius bent en je je afvraagt hoe het met hem is en wat je over hem zou willen schrijven. Maar dat je het toch niet beter kan dan Inge, die het allemaal al zo mooi zei. En daarom alleen maar hoopt dat het goed met hem zal gaan.

Verwarrend

2007-11-14T12:32:00.000+01:00

Begin deze week keek ik op Holland Doc naar "Videogramme einer Revolution". Het is een documentaire die bestaat uit verzameld videomateriaal en uit beelden van beveiligingscamera's, televisie- en amateurbeelden van de val van Caeucescu in 1989. Het lijkt me nog niet eens zo lang geleden.

Vooral het begin is bijzonder, waarin Caeucescu een verheugend bericht aan het verzamelde volk wil mededelen, namelijk dat zij tien procent loonsverhoging krijgen. Buiten beeld gebeurt iets, ons wordt niet duidelijk wat. C. raakt erdoor afgeleid en in de minuten daarna verandert de hele sfeer op het plein. Het ongeloof en de verwarring, met name bij Elena C. die ook nog eens boos wordt, is vreemd om te zien.

Maar ook wat daarna allemaal gebeurt. Wanneer het leger zich achter het volk schaart en de Securitate op de vlucht slaat, met hun witte schildjes. De verwarring, het geschreeuw, de strijd om de macht in het ontstane vacuüm. Je blijft kijken, ondanks dat het al weer bijna twintig jaar achter ons ligt.

Halverwege, midden onder de gevechten en het oproer, wilde ik toch even snel naar het journaal kijken en zapte weg. Ik kwam terecht in identieke beelden, maar duidelijk moderner. Het was verwarrend, ik meende opnieuw in een revolutie aangeland te zijn. Het duurde nog best lang voordat het me duidelijk werd wat er precies aan de hand was. Het ging om de rellen in Rome naar aanleiding van de dood van een voetbalsupporter. Revolutie of rellen, ze lijken erg op elkaar voor de oppervlakkige toeschouwer. Het was een vreemde ervaring.

PS: Vanavond 14-11 wordt deze documentaire weer uitgezonden.

Werk, zondagmiddag...

2007-11-13T09:34:00.000+01:00

Afgelopen weekend had ik telefoondienst. Eerst was ik vrijdagnacht al gebeld, daarna op zaterdag een paar keer, maar uiteindelijk moest ik zondag toch ter plaatse naar het ontstane probleem kijken. Ik vertel het overzichtshalve maar even heel schematisch, het wat en waarom is hier niet zo belangrijk. Werken thuis via de laptop en telefonisch overleg is uiteindelijk niet prettig. Ik had daarom op het werk afgesproken met een collega, je kunt gemakkelijker overleggen en je weet zeker dat je naar hetzelfde zit te kijken. Ze had welliswaar geen dienst, maar woont er vlakbij, is nooit te beroerd om ook even te komen en bovendien heeft ze enorm veel ervaring.

Daar zaten we dan met z’n tweeën in een verder bijna leeg kantoorgebouw. Er waren alleen nog twee mannen van de bewaking. Net als mijn collega vind ik het ook nooit zo vervelend om gebeld te worden of te moeten komen opdraven als er iets mis is. Alleen had Maria vandaag de eigengemaakte champignonnesoep net klaar, en daar had ik best trek in. Gelukkig vonden we op kantoor in een la nog een zakje bouillon. Einddatum ergens in 2004, maar niettemin toch nog goed te drinken. Het was een schamele troost vergeleken met de échte soep.

Het leuke van het op zo’n dag oplossen van problemen is dat alle formaliteiten weggevallen zijn. Natuurlijk moeten we alles wel vastleggen, maar bijvoorbeeld doordeweeks rechtstreeks bellen met een computeroperator en hem vertellen wat je wilt doen is onmogelijk, ondenkbaar zelfs. Je wilt niet weten wat voor organisatie er dan tussen zit! Eindelijk ben je weer eens in controle van het hele proces, sta je weer dicht bij de techniek. Dat is denk ik één van de redenen dat we het niet zo erg vinden om er eens een zondagmiddag te zitten.

We hebben het probleem opgelost en ik was op tijd weer thuis. Eigenlijk had ik die middag wel even willen uitwaaien op de pier in Harlingen, het was er mooi weer voor, maar je kunt niet alles hebben.

Stumbleupon

2007-11-12T12:14:00.000+01:00

'Vroeger', toen je alleen maar stand-alone PC's had en er nog sprake was van saaie IBM-klonen en dat soort zaken, zat ik wel eens achter de XT te bedenken dat er toch meer met een PC te doen zou moeten zijn. Ik miste iets, maar ik wist niet wat.

Toen het internet, of eigenlijk het World Wide Web, opkwam wist ik het, dat was wat ik altijd had gemist. In plaats van wat 'eenzaam' met je PC om te prutsen en het inbellen op een enkel BBS, ging ineens de wereld voor me open. Maar, behalve het bezoeken van wat standaard pagina's en de bloggers natuurlijk, beleef ik er over het algemeen niet meer zoveel. Het nieuwe is er af en, ik geef het maar toe, eigenlijk ben ik te lui -of misschien doe ik liever iets anders- om dat internet af te surfen naar leuke dingen. Ik ga er niet actief naar op zoek, eigenlijk ben ik meer een 'zapper'.

Werd ik laatst door Wenz op 'Stumbleupon' gewezen. Als je dat installeert en een beetje leuk instelt komt er ineens al stumblend de wereld aan vreselijk interessante of leuke sites voorbij. Ik moet me inhouden ze niet allemaal aan mijn favorieten toe te voegen. Hier kan ik me af en toe wel een uurtje mee vermaken, en ik heb inmiddels ook al weer een en ander bijgeleerd! Leuk, echt de moeite waard voor wie nieuwsgierig is! Binnenkort plaats ik een selectie van wat ik heb bewaard om nog eens te bezoeken.

De 'Zwarte Water'

2007-11-09T08:55:00.000+01:00

Zo'n dertig jaar ken ik het schip nu, maar tot vorige week alleen van horen zeggen. Ik ken het van de verhalen over de jeugd van onze vriendin A., die op het schip werd doorgebracht. Ze werden aan boord onderwezen, tot haar oudere zus naar het voortgezet onderwijs moest en zij er, kind alleen, aan boord niets meer aan vond.

Haar zus werd vijftig en dus was er een mooi feest. Het schip, ooit verkocht, is herontdekt en is nu als charterschip te huur. Het is in 1925 gebouwd en was altijd in de familie. Hoewel het inmiddels luxe is vertimmerd zijn er nog altijd details die herinneren aan de lange geschiedenis. Het schip is zowat in de genen van de familie ingebrand. Een kleine week lag het in Sneek en er is in die week intensief op gewoond en gepraat. Herinneringen werden opgehaald, door het schip losgetrokken. Vergeten verhalen kwamen weer naar boven.

De luxe bar in de roef bood ooit ruimte voor twee slaapkamertjes, een kleine woonkamer en een keukentje. Op een totaaloppervlak van hoogstens 30 m2 werd eens met zes personen gewoond. Kom daar nu nog maar eens om. Nu waren de laatste schipper en zijn vrouw daar weer en ieder die er bij was hing aan hun lippen.

Het feest was in het voormalig ruim, tijdens de oorlog volgestort met stront en de motor onklaar gemaakt om diefstal door de bezetter te voorkomen. Na de oorlog was het als één van de eersten weer in de vaart. Nu is het ruim een prachtige ruimte in een sfeervol schip.

Het ligt te koop, voor een half miljoen euro is het van jou. Misschien voor minder. Maar om er mee te kunnen varen moet je wel een groot vaarbewijs hebben. Er waren er niet veel die niet even dachten aan de (on)mogelijkheid om dat geld bij elkaar te krijgen. Laat staan dat vaarbewijs. Nodeloos te zeggen dat het een mooie avond was.

Repareren maar weer...

2007-11-07T07:08:00.000+01:00

"Ik wil geen andere Flits hoor!", zei mijn dochter meteen. Tijdens de training in de herfstvakantie is er duidelijk iets misgegaan met haar zeilbootje. Zo'n mast drukt nogal op de kielbalk en als het voorste spantje, dat voor extra ondersteuning moet zorgen, het ook niet meer houdt, dan heb je de poppen aan het dansen. Tijdens de laatste dag van de trainingweek in Balk liep haar bootje dan ook steeds vol. Het was een domper op een fantastische week voor haar.

Afgelopen maandag bracht ik haar Flits dan ook maar weer eens naar ons vertrouwde adres. 'Madam Mikmak' noemt hij het bootje altijd en vraagt steevast naar het geluksdubbeltje. Nadere inspectie leerde dat zowel het spant als de kielbalk waren gescheurd. Het materiaal wordt tegenwoordig dan ook veel meer onder spanning gezet dan oorspronkelijk de bedoeling was. Maar goed, scheuren of knappen is beter dan buigen. Buigen betekent slapte, verrotting. Ook een regelmatig gehoorde kwaal, voor de ruim veertig jaar oude houten bootjes.

En nee, het kan niet uit. Er is eigenlijk niets aan het bootje dat deze uitgaven rechtvaardigt. Het komt ook niet naar ons terug, is een desinvestering. Behalve dan dat we investeren in de liefde voor haar gekoesterde bootje, in zuinig zijn op je spullen, in een waardevolle vaardigheid. In plezier en vriendschappen, ook voor onszelf. En we doen het omdat er al zoveel Flitsjes roemloos ten onder gingen, verdwenen in een haard of op een vuilstortplaats. Of vergeten, verrot aan de waterkant, gezonken in een schiphuis, liefdeloos behandeld.

Laat ons déze dan maar redden en hopen dat er na mijn dochter ook weer andere kinderen in leren wedstrijdzeilen en er misschien de mooiste tijd van hun leven in ervaren. En wie weet, komt er nog eens een olympisch kampioen(e) uit voort!

Senseo en andere gênante apparatuur

2007-11-06T09:07:00.000+01:00

Ooit, toen wij nog studeerden, of naar school gingen zo u wilt, stelden we een lijst met gênante apparatuur op. Het is lang geleden, de lijst is inmiddels verloren gegaan, maar er stond onder andere een electrische citruspers op. Eigenlijk stonden er zaken op waarmee je, in 'ons milieu', met goed fatsoen niet op feestjes en partijtjes voor de dag kon komen. Apparatuur die je het leven nodeloos gemakkelijk maakte. Zoals een vaatwasser, afstandsbediening voor je tv, draadloze telefoon en computerspelletjes. Dat het soms ook gewoon leuk was om te hebben kenden we nog niet, de wereld was nogal zwart-wit. Ik wou dat ik de lijst nog had, het was een mooi tijdsdocument geweest. Want, zeg nou zelf, een tv zónder afstandsbediening is tegenwoordig bijna ondenkbaar!

Een vriendin van ons schafte na haar eerste kind een electrische citruspers aan, daarom weet ik deze nog. Waren wij vrij losjes in de 'leer', voor haar was het een hele stap. We hebben haar er dan ook fijn mee geplaagd. Misschien zit het een beetje in onze volksaard of in onze Joods-Christelijke achtergrond. Wat leuk is móet zondig zijn, het leven kan pas waarde krijgen indien we het onszelf zo moeilijk en onplezierig mogelijk maken.

Over de kwaliteit van de koffie kun je discussiëren, ik vind het heerlijk 's ochtends bij het ontbijt, maar de Senseo, en zéker zijn opvolger, had bij ons denk ik bovenaan de lijst gestaan. Alleen al door het bijna obscene gemak waarmee je jezelf kunt verwennen. Wij hebben er zelfs één op de boot, de combinatie is gênant tot de derde macht.

Eigenlijk wel een beetje tot mijn plezier, ontdek ik bij andere bloggers ook nog wel eens deze mentaliteit. Het zou me niet verbazen indien u -stiekem- een klein lijstje had met apparatuur die nooit bij u in huis komt, als het aan u ligt. Bij mij staat een grote plasma-tv bovenaan. Wat staat er zoal bij u op de lijst?

Wederom klussen

2007-11-04T19:17:00.000+01:00

Tjongejonge, het is me wat. Na zo'n lang seizoen varen, hopen de klussen zich wel erg hoog op. Bovendien eist het kippenhok de nodige aandacht op. Laatst meldde ik hier last van een insluiper te hebben, dus moest ik zaterdag eerst 5 meter sleuf van 50 cm diep graven om kippengaas in aan te brengen. Dat is allemaal gelukt, de vraag is nu alleen of ik iets heb buitengesloten of dat het nu permanent binnen moet blijven. De tijd zal het leren. De resterende 8 meter doe ik een andere keer.

Ook jagen de Gamma-aanbiedingen mij een beetje op, zodat we eindelijk ook maar eens laminaat voor de slaapkamer van onze dochter hebben gehaald. Ze heeft zelf een mooie vloer uitgezocht. Er lag al veertien jaar vloerbedekking die het nodige heeft meegemaakt. Bovendien is ze wat allergisch voor huisstofmijt, dus werd het hoog tijd de oude vloerbedekking er uit te halen. Als aan het eind van de maand de timmerman komt om onze hal-met-vide op te knappen, kunnen we het mooi gebruiken om de vloer te beschermen.

Aan het eind van al dit gedoe heb ik mezelf getrakteerd op een lekker bad en ben daarna met de hond naar het Kolmeersland gevaren om daar even te wandelen. Er was verder (bijna) niemand. Heerlijk. Voor mijn geestesoog en -oor verschijnen dan de beelden en het geluid van de Sneekweek of de andere heerlijke weekenden die we er hadden. Dat scherpt het contrast met de stilte aan en maakt dat ik er des te meer van geniet. Maar ook een beetje mijn vrienden en vriendinnen mis. Die hebben 's winters ook behoorlijk wat in te halen. Helaas was mijn koelkastje leeg, iets te rigoreus opgeruimd. Daar moet binnenkort weer even een sixpackje in! De schade heb ik thuis ingehaald.

PS: Die kleuren zitten er ook al veertien jaar in, maar mijn dochter houdt niet van veranderingen. Ze is een Leeuw, maar ze had Maagd moeten zijn! Ik schilder het met liefde over, maar ze wil niet...

The Kransky Sisters

2007-11-03T12:27:00.001+01:00

Nou vooruit. Op de verjaardag van mijn blog trakteer ik ook eens op muziek.
Hieperdehiephoera! Elk nummer wordt weergaloos ingeleid door de zusters!

Ze zijn momenteel in Nederland op tournee.

Sound of Silence

Sweet dreams

Abracadabra

"when the hanky
turns into a dove...
it can't fly
because it's covered in boogies"

Alien

2007-11-02T07:46:00.000+01:00

Is dit een buitenaards wezen, of een blaadje dat het niet eens is met de gang van zaken in de herfst? U mag het zeggen.

De uitwerking van de opgave van vorige week staat hier. Helaas geen inzendingen dus ook geen prijzen!

Melancholie en verlangen

2007-11-01T09:33:00.000+01:00

Soms lijkt het alsof ik ben vergeten waarom ik hier begon te schrijven, nu bijna een jaar geleden. Maar dat is niet zo. Alleen is de onbevangenheid van het begin verdwenen. U, die hier vaak leest en reageert, bent dichterbij gekomen. Het lijkt of ik u een beetje ken, en bij sommigen is dat ook echt zo. Daar geniet ik van! Ook lezen hier inmiddels mensen die ik in het echt ken en waarvan ik niet wéét dat ze hier lezen. (Grijp uw kans!) Maar nabijheid schrikt mij ook af, creëert afstand.

In het dagelijks leven ben ik niet iemand die met het hart op de tong rondloopt. Slechts bij een vertrouwde enkeling gaat het deksel er wel eens af. Zij weten van mijn verlangens en mijn kleine verdriet. Van wat ik nodig denk te hebben, maar nooit lijk te kunnen bereiken. Van mijn onrust, mijn behoefte soms aan alleen zijn, aan rust in mijn hoofd. Van mijn onvoorwaardelijke trouw aan mijn dierbaren, maar wat ik soms zelf als verstikkend ervaar. Dat ik het wel uit wil schreeuwen, maar niet doe. Omdat ik misschien sterker ben dan goed voor me is. Maar ook dat ik soms het gevoel heb dat ik niet eens mezelf kan dragen, laat staan een ander, en hoe goed het voelt om juist dan ondersteuning te vinden.

Ondergesneeuwd onder blaadjes van gelukkige alledaagsheid liggen ze hier nog steeds, die paar blaadjes waarop ik ooit over deze dingen schreef. Maar dat betekent niet dat ze minder actueel zijn geworden. In de melancholieke herfst in mijn geest dwarrelen ze nog steeds rond. Wachtend om weer eens opnieuw geschreven en gelezen en gedeeld te worden.

Van kwaad tot erger

2007-10-31T09:14:00.000+01:00

Ging daar ineens de conditie van ons beestje maandagnacht (wat er vooraf ging) zo hard achteruit dat we er van schrokken. De laatste dagen had ze (*) voornamelijk 's nacht wat diarree, maar dat ze al zo erg uitgedroogd was hadden we niet door. Dat kan je dan dus plotseling lelijk ontkomen! Het schijnt vaker te gebeuren. Gek is het, tien jaar is er niets aan de hand, altijd goed voor Axel gezorgd en als er eens wat was, op tijd naar de dokter geweest. En nu gebeurt er zoiets en voel je je een slechte baas.

Toen de situatie ineens veel erger werd, nadat het eerst beter leek te gaan, is Maria als de weerlicht naar de dierenarts gegaan. De dierenartsen zijn goede kennissen van ons met een mooie nieuwe praktijk, waar we weten dat Axel in heel goede handen is. Inmiddels zijn er foto's genomen, 5 flesjes vocht en antibiotica toegediend, en ze knapte er al erg van op. Gelukkig mochten we 's middags wel even op ziekenbezoek. Dat was ook wel nodig want onze dochter was van de hele situatie erg geschrokken. Het bezoekje hielp mens en dier enorm.

Dinsdagavond op de ouderavond van school troffen we R. en M., de dierenartsen, en werden we even bijgepraat over de situatie. Het ging al erg goed, Axel was uitgelaten en had al weer flink geplast. Ook was ze weer redelijk vrolijk. Maar ze moest nog wel een nachtje blijven, lekker slapen in haar kooitje met vloerverwarming! Dat vind ik niet zo erg, ik ben onderhand ook wel toe aan een nachtje doorslapen.

(*) Even wat culturele achtergrond. Het is in Friesland eigenlijk zo dat beesten altijd 'hij' zijn, ongeacht het echte geslacht. Vandaar dat onze hond ook Axel heet, een mooie hondennaam vinden wij. 'Zij' voor teefjes in het spraakgebruik wordt als typisch iets voor stadsmensen gezien. Maar vooruit, je zult het me nooit horen zeggen, maar hier zal ik ons teefje als 'zij' aanduiden.

Ongenode gast(en)?

2007-10-30T07:40:00.000+01:00

Ik vraag me af wat zich hierlangs toegang verschaft tot het kippenhok. Ik heb zo m'n vermoedens. Zeer binnenkort maar eens maatregelen treffen. Ik neem maar aan dat het geen leuke dames zijn die in mijn kippenhok willen overnachten of uit zijn op kippenvoer!

12:00 Update hond: Axel ligt nu aan het infuus bij de dierenarts! :(
Leek het gister al weer beter te gaan, vannacht ging het helemaal mis. Nu begon ze ook nog te spugen. Ik heb maar bij het arme beestje op de bank geslapen en heel wat afgedweild. Hopelijk knapt ze snel op...

Kippenweekend

2007-10-29T10:37:00.000+01:00

Afgelopen weekend stond voor een groot gedeelte in het kader van onze kippen. Nu we aantal weken van de zes dames hebben mogen genieten werd het tijd de kinderziektes van hun verblijf aan te pakken. De gebreken in ons eigen verblijf konden wel even wachten. Eerst maakte ik een gat in de omheining van de ren, zodat ze het weiland in konden. Dit deden ze meteen, eerst schuchter maar later steeds verder de wereld intrekkend. Of kijkend, zoals hier links.

Daarna bracht ik de slaapstok een stukje hoger, hij was echt te laag, en maakte ik de plank die voor de leghokjes zit verwijderbaar zodat ze makkelijker schoon te maken zijn. Zo zie je maar dat aan een gekocht hok toch ook altijd wat te verbeteren valt. En tenslotte moest er een beetje kunstlicht in het nachthok worden aangebracht, anders houden ze straks in de winter op met leggen. Je kunt argumenteren dat dit tegennatuurlijk is, maar het is dan ook niet zo dat we ze 16 uur per dag in het licht zetten. We 'bevriezen' de natuurlijke lichtsituatie op diervriendelijke wijze straks ergens in november.

Het was nog een flinke operatie, die lichtvoorziening. Eerst allemaal kabelklemmetjes uit direct zicht aanbrengen onder de dakgoot, kabel aanbrengen, onder het pad door, het hok in. Lamp in hok aanbrengen, waar ik slecht bijkon (opgerold liggend in het nachthok) en wat daarom bijna niet wou. Grrr. Maar uiteindelijk is het allemaal toch gelukt. Alleen paste de tijdklok niet in het stopcontact omdat de steker van de centrale verwarming dat door zijn model verhindert. Maar goed, daar komen we wel uit.

Wakker

2007-10-28T09:18:00.000+01:00

Hier krijg ik nou slapeloze nachten van:'Huh!', denkt u nu. Hoe kun je van een gehekkelde sloot nou wakker liggen? Het woord 'hekkelen' verdient misschien enige toelichting. Zo noemen we hier het schoonmaken van de sloten in het najaar. Ik denk dat het een Fries woord is, vandaar dat ik het even toelicht. Gelukkig doet de gemeente onze helft ook wanneer ze hun eigen helft doen, respectievelijk de rechter- en linkerkant van bovenstaande sloot. En ze halen tzt ook de rotzooi op die daar linksboven verzameld ligt.

Toegegeven, van een gehekkelde sloot op zich lig ik ook niet wakker. Er is nóg een ingrediënt nodig, namelijk dit: U ziet zo dat deze hond niet echt blij is. Eigen schuld zou ik zo zeggen. Moet je maar niet uit vieze omgewoelde sloten drinken. Of kauwen op Lisdodde-wortels met vieze blubber er aan. Alles ongetwijfeld erg aantrekkelijk voor een hond. Onweerstaanbaar zelfs. Maar dan moet je ook niet piepen als je 's nachts buikkramp krijgt. En buikloop.

En piepen, dat doet ze nou juist wel! Zo om de paar uur, nu al voor de derde nacht op rij. En ik ben de enige in huis die er wakker van wordt. Dan moet mevrouw er even uit, legt een klein prutje ergens neer en kan weer naar binnen. Ik kan wel zeggen dat we hier samen bijna jaarlijks last van hebben. Als het vannacht nog niet over is moeten we morgen maar even naar de dierenarts. Gelukkig mag ik dan een uurtje uitslapen. Heb ik wel nodig.

Opgave

2007-10-27T09:42:00.000+02:00

Onderstaande opgave hield me afgelopen week bezig. Af en toe werkte ik er even een kwartiertje aan, maar ik kwam er nooit uit. Door mijn achtergrond heb ik al snel de neiging teveel mogelijkheden en ingewikkeldheden te zien. Tot ik gister in de trein ineens een goed idee kreeg. Vanmiddag ben ik er even voor gaan zitten en had ik het zó opgelost. Gewoon met denkwerk en wat eenvoudige wiskunde. Ik ben benieuwd naar uw antwoorden. Wie het met minder brandstof kan dan ik krijgt een eervolle vermelding!

Met een terreinauto moet een afstand van 2300 km worden afgelegd
- Er kan onderweg niet bij een benzinepomp worden getankt
- De auto verbruikt 1 liter per 10 kilometer
- Er kan maximaal 150 liter meegenomen worden, dit wordt verdeeld over de benzinetank en jerrycans
De vragen zijn:
- Op welke tussenliggende afstanden moet brandstof (in jerrycans) worden verzameld om het hele traject af te kunnen leggen.
- Hoeveel brandstof is er in totaal nodig.

Vrijdag 2-11 plaats ik de oplossing hieronder.
Even een voorbeeld voor hoe je moet denken. Stel, je rijdt 50 km de woestijn in, dumpt daar alle brandstof in jerrycans behalve 5 liter om terug te keren om meer brandstof te halen. Dan ligt er op 50 km dus 140 liter brandstof. De volgende keer dat je daar komt kun je dat weer gebruiken om bij te tanken en iets verder de woestijn in te rijden. Er is een oplossing voor een aantal dumpplaatsen en hoeveelheden achter te laten brandstof, om de hele woestijn door te rijden.

Uitwerking

2007-10-27T09:28:00.000+02:00

Uitgangspunt: Je wilt zo lang mogelijke afstanden afleggen en zo weinig mogelijk heen en weer rijden. Het makkelijkst is het dan om terug te werken. (dit was mijn idee in de trein).

De laatste te rijden afstand is dan 1500 km, dus op de laatste dumpplek moet 150 liter brandstof komen. Omdat je alleen maar vanaf een dumpplek terugrijdt om extra brandstof te halen rijd je tussen twee dumpplekken altijd een oneven aantal keer heen en weer. Laten we ervanuitgaan dat je elke keer vol vertrekt en leeg weer aankomt. Dat is het meest efficiënt natuurlijk. Als we in kilometers rekenen in plaats van liters komen we op de volgende formule:

10B=1500x-(2x-1)*a.

B= hoeveelheid gedumpte brandstof die nodig is, x = aantal brandstoftoevoegingen op de dumpplaats en a = afstand tussen twee dumpplaatsen. Rekenen we nu voor B=150 dan kun je de volgende formule afleiden:

a=(1500x-1500)/(2x-1).

Rekenen we nu voor x=1, dan zien we al meteen dat dat niet opschiet. Je komt immers nergens met maar één keer tanken. Met twee keer brandstof halen (x=2) komen we al op a=500 km. Dat is mooi, van de 2300 km hebben we nu al 1500 + 500 = 2000 km overbrugd. Nu nog de eerste 300 km.

Omdat we twee keer brandstof gingen halen moet op 300 kilometer afstand van de start dus 300 liter (2*150 liter) brandstof aanwezig zijn. Laten we dit eens invullen in onze eerste formule:

3000=1500x-(2x-1)*300.

We zien al snel dat x=3. We moeten dus 3 keer 150 liter tanken aan de start en dus hebben we 450 liter brandstof nodig. De eerste dumpplaats is op 300 km (300 liter sparen), de tweede op 800 km (150 liter sparen). Grappig is te constateren dat we voor elk deeltraject 150 liter brandstof nodig hebben.

In het voorbijgaan

2007-10-26T13:38:00.000+02:00

Drie jongens wandelen door het park.

A: "...en dan sluip je snel naar buiten, hopend dat niemand je ziet, en dan kom je een bekende tegen!"
B: "Ja, je vader of zo!!"
A, B en C: "Hahaha!!"

Tijdens het wandelen vang ik in het voorbijgaan wel eens een flard van een gesprek op. Soms echt, soms verzonnen of opgeleukt. Wanneer nodig, voorzien van een beetje context. De rest mag u raden, net als ik.

Modern openbaar vervoer

2007-10-25T10:09:00.000+02:00

Vanmorgen moest ik staan in de trein naar Leeuwarden. Gelukkig komt dat niet vaak voor, maar de machinist had het gisteravond al gezegd toen we als haringen in een vaatje over het rangeerterrein reden: “Dames en heren, als u even naar rechts kijkt ziet u daar alle defecte treinstellen staan. Dat is de reden waarom u nu niet kunt zitten, excuus voor het ongemak”. Er stonden daar flink wat van die treinstellen, maar vanochtend waren ze er niet meer, hopelijk worden ze snel gerepareerd.

Ik leunde naast een meisje dat met twee vriendinnen op weg was naar Harlingen. Ze beklaagden zich er onder elkaar over dat er geen trein direct van Sneek naar Harlingen reed en dat ze daarom nu zo’n omweg moesten maken. Ik vroeg me af waarom ze dan niet met de bus waren gegaan, maar hield me stil. De reden bleek later uit hun gesprek: de bus was zonder hen vertrokken omdat die vol zat. Tegenwoordig rijden ze hier met mini-bussen, vandaar waarschijnlijk.

Omdat de meiden naar Terschelling wilden hadden ze een buschauffeur aangeklampt om te overleggen hoe ze dan toch nog op tijd in Harlingen konden komen. Ze waren kennelijk uitermate vriendelijk en behulpzaam te woord gestaan. Dankzij zijn advies zaten en stonden ze nu in de trein, in de hoop toch nog de boot te halen.

“We moeten wel hollen zometeen” zeiden ze tegen elkaar, “want we hebben maar een paar minuten om over te stappen!”. Nog voordat de trein in het station was, waren ze al opgestaan en hadden ze zich naar de uitgang gefriemeld. De trein stopte en ik zag ze buiten voorbijkomen, rennend over het perron met hun tassen. Maar ik had het al gezien op het spoor naast dat van ons, de trein naar Harlingen stond er niet. Die was vast defect.

Opruimmysterie

2007-10-24T11:41:00.000+02:00

Nog een raadselachtig gebeuren: het opruimen van de boot. Onze boot is dan net een maiskorrel die je in de hete olie gooit (popcorn dus). Releatief bekeken hebben we niet echt een supergrote boot, en de bergruimte is navenant. Toch is het onvoorstelbaar wat er aan volume vrijkomt wanneer we aan het eind van het seizoen alles leeg- en afhalen. En eenmaal thuis weten we bijna niet waar we ermee heen moeten, en dan blijft er ook nog eens best veel aan boord. Hal, overloop, badkamer en kantoortje liggen vol spullen! Het vindt straks allemaal zijn weg wel weer, maar nu lijkt het wel alsof we aan het verhuizen zijn!

Kleine irritaties

2007-10-23T09:55:00.001+02:00

Niet alleen irritant, maar ook verwonderlijk. Nou ja, ik heb er geen last van natuurlijk, maar ik vind het irritant omdat ik het niet helemaal begrijp. Hoe ontstaat dit zomaar midden in een snoer en hoe kom je er (gemakkelijk) van af! Deze telefoon is van mijn collega, ze heeft hem nog geen maand! Zelf heb ik al jaren een snoer zonder vreemde kronkels. Kennelijk telefoneer ik neutraal, zonder de hoorn tussen opnemen en neerleggen een slag te draaien.

Tomtom (2)

2007-10-22T14:26:00.000+02:00

Een paar jaar terug zag ik op TV in een documentaire een vrouw die na een ongeval met haar auto een fobie had ontwikkeld voor linksafslaan. Tijdens het ongeluk was ze linksafgeslagen en tegen een tegenligger aangebotst, vandaar. Vreemd, maar zo gaat dat met fobieën.

Sindsdien probeert ze altijd haar bestemming te bereiken door louter rechtsaf te slaan. Dit was soms erg lastig. En misschien in een enkel geval onmogelijk. Maar dat lijkt me nou een leuke toevoeging voor een Tomtom: bepaal de kortste route naar mijn bestemming waarbij ik alleen rechtsaf hoef te slaan!

Herfstvakantie van de Slootjesvaarders

2007-10-21T10:42:00.000+02:00

Als je bij ons vandaan in zuidelijke richting wilt varen, heb je grofweg drie keuzes: IJsselmeer, Polder of Weerribben. En de mooiste omgeving vinden wij dan de Weerribben in Overijssel, dus gingen we maandagochtend vanuit Balk via Sloten richting Echtenerbrug. Er was echter één ding mis met deze keuze bedacht ik me toen we onderweg waren. We waren er al vaker geweest en eigenlijk wist ik precies wat er op slootjesgebied ging komen. Niet echt handig als je eindelijk weer eens de tijd hebt om lekker 'vrij' te varen. Het was me te voorspelbaar geworden.

We hebben daarom dit jaar zoveel mogelijk nog niet eerder verkend vaarwater genomen en ons laten leiden door letterlijk 'last minute' beslissingen over links- of rechtsaf. En zo werd het een voor ons verrassende tocht. Toch vind ik altijd dat je zuinig moet zijn op de plekken waar je nog nooit bent geweest, je moet altijd wat houden om voor terug te komen. Gelukkig zijn die plekken er nog steeds genoeg. We hebben bijvoorbeeld nu een klein stukje Overijsselse Vecht gedaan, maar dit doodlopende water van ongeveer 30 km wil ik ook nog eens rustig helemaal bekijken.

Het allermooiste van de Herfstvakantie is toch wel de rust die er is. Er is nauwelijk vaarverkeer en toch worden alle bruggen en sluizen normaal bediend. Sluis- en brugwachters zijn relaxed en staan open voor een praatje. Meestal zijn ze zelfs blij dat er weer eens iemand langskomt. Bij sommige sluizen zijn het nog maar een stuk of vijf boten per dag. Je kunt in je eigen tempo varen en liggen waar je wilt. Geen wachttijden, op een enkele storing van een brug na. En genieten van de stille natuur, ofschoon je in Nederland altijd het gevoel houdt door een zorgvuldig aangelegd park te varen. Behalve dan misschien in het centrum van Zwolle, wat vanaf het water hier en daar op een oerwoud lijkt.

Ik zei eerder dat je zuinig moet zijn op onbezochte plekken, ik moet ook nog wat overhouden om te vertellen. Ik laat het hierbij. We hadden een heel fijne week en als je zin hebt staan hier nog een heleboel foto's!

Onze route. Alleen jammer van al die labeltjes, geen idee hoe ik die er af kan laten.

Weer terug...

2007-10-20T17:29:00.001+02:00

'Helaas', wou ik aan de titel toevoegen, maar thuis het anders en toch ook fijn. We hebben een heerlijke week met fantastisch stil herfstweer gehad (behalve dan op woensdag). Later meer en ik zal ook een boel sfeerfoto's plaatsen van onze mooie tocht door een schijnbaar verlaten wereld.

Deze foto is genomen op dinsdagochtend 16 oktober in het Kanaal Steenwijk-Ossenzijl.

Time-out

2007-10-12T07:52:00.000+02:00

Ik blog even een weekje niet. Tot gauw!

Opdracht

2007-10-11T10:20:00.000+02:00

Nu ik twee jaar aan TaiChi doe, lijkt het alsof mijn interne energiehuishouding veel beter op orde is. Daarom ben ik 's morgens bij het opstaan veel fitter en soepeler. Ik keek vanmorgen met mijn kopje senseokoffie in de hand door het keukenraam naar buiten en zag daar de Friese paarden door de grondmist draven. Ik genoot van het moment en het uitgeruste gevoel in mijn lijf en wilde dat ik van de paarden een mooie foto had kunnen maken.

Geschreven in opdracht van Jowi. Ik vond hem zelf wel geslaagd. Maar wat ik niet schreef is dat ik ook aan mijn vader dacht die vandaag 75 zou zijn geworden.

Blaren op m'n vingers

2007-10-10T11:38:00.001+02:00

Al zolang wij onze boot hebben, nu een jaar of negen, hebben we last van een lekkend vluchtluik. Voor de landrotten onder u: dit is een soort van dakraampje in ons vooronder. De woonkamer zogezegd. Ik slaap hier ook, de dames slapen allebei in de achterkajuit. Het ligt hier heerlijk maar het betekent wel dat ik elke keer mijn ~~kooi~~ bed helemaal moet opmaken en 's ochtends weer afhalen en opruimen voordat we kunnen ontbijten. En dat is.., ik dwaal af.

Het vluchtluikje lekt dus. 's Nachts op mijn dekbed, overdag op wat 's nachts mijn matras is. Of op de visite, want zelf ga ik daar niet zitten! ;-) Het drupt alleen op de bank als de watertank bijna leeg is, want bij een redelijk gevulde watertank helt de boot ver genoeg de andere kant over, het is centimeterwerk, dat het druppende water er net voor langs valt. Tenzij het tafeltje er weer onder staat en.., nou ja, meestal valt er dus wel mee te leven.

Geloof niet alles wat men zegt. In tegenstelling tot de tendentieuze berichten viel het afgelopen zomer best mee met de hoeveelheid water die naar beneden kwam. Ik kan het weten. Maar afgelopen laatste zaterdag in september, toen het 36 uur lang geen minuut droog was, liep bij mij de emmer over. Het vluchtluik moest gerepareerd!

Nu ben ik de afgelopen twee avonden, met primitieve gereedschappen uit onze bestekbak -sorry Maria voor aardappelschilmesje no. 37-, een uur bezig geweest alle oude kit voorzichtig tussen de ruit en het aluminium raam uit te pulken. Want het luik is zodanig uit één stuk geconstrueerd dat het niet uitelkaar te halen is. Vanavond nog even goed nareinigen en dan morgen opnieuw kitten. Met Sikaflex, een bekende watersportkit waarvan de naam mij altijd op cruciale momenten (in de winkel bijvoorbeeld) ontglipt. En dan maar hopen dat dit lastige werkje niet voor niks was!

Ik wou eigenlijk niet aan de doorhalingen, maar heb me voor één keer laten gaan...

De Vrouw met de Gele Parkiet

2007-10-09T09:04:00.000+02:00

Eén van de kleinere redenen waarom ik wel een telefoontoestel wilde met een ingebouwde fotocamera, was vanwege de vrouw met de gele parkiet. Ik wilde ze eens op de foto zetten en een praatje maken, omdat het zo'n bijzonder duo is. Heel af en toe kom ik haar tegen op mijn middagwandeling, met een gele parkiet op een stokje, of stijf touwtje. Het beestje zit genietend om zich heen te kijken.

Gistermiddag kwam ik haar weer tegen, de tweede keer in het afgelopen jaar. Mijn camera lag nog op het werk, voor één keer vergeten mee te nemen. De foto houdt u tegoed.

De veerman

2007-10-08T11:34:00.000+02:00

Als het seizoen is afgelopen, zo na 1 oktober, is het erg lastig om het PM kanaal overgezet te worden naar het Starteiland. Het pontje vaart dan nauwelijks meer en dat is erg vervelend als er nog een training voor enkele jeugdklassen op het Sneekermeer is. Zo kwam het dat ik op zondagochtend om half tien in een heerlijk oktoberzonnetje in een grote rubberboot van de Flitsclub op het kanaal voer om mensen over te zetten.

In afwachting van nieuwe klandizie dreef ik langzaam langs de wal, waar ik binnen praatafstand van een man op een scootmobiel kwam. “Waar zijn alle vissers!” vroeg hij mij, ietwat bozig. Net of het míjn schuld was dat er even niemand in zicht was, de hele tijd had ik om ze heen moeten varen in hun kleine bootjes. Misschien had ik ze daardoor weggejaagd. Maar waarschijnlijk hadden ze hem zien aankomen en zich uit de voeten gemaakt, ik kreeg de indruk dat hij er erg vaak komt kijken. Op mijn antwoord dat ik het niet wist vroeg hij vervolgens: “Mag ik u vragen wat u daar doet?” Ik legde hem uit dat ik wachtte op mensen die overgezet wilden worden. “Oh!” zei hij, een beetje teleurgesteld en boos. En reed zonder nog iets te zeggen weer weg.

Misschien vond hij dat ik had moeten vissen. Maar ik ving geen vissen, maar mensen en liet ze aan de overkant weer los. Het leukste waren de jonkies van een jaar of zeven die met verwachtingsvolle en blije gezichtjes en grote tassen met zeilkleding op weg waren naar hun 'grote' stuurman (of -vrouw) voor hun eerste ervaringen aan de fok. Wie weet wat voor zeilers het zelf over nog eens zeven jaar zullen zijn! En omdat het het hele weekend zulk geweldig weer was, zien ze allemaal een hele winter uit naar het begin van het volgende zeilseizoen. En wij ook!

Op zoek naar een mooi plaatje van een veerman, vind ik voornamelijk 'lugubere' afbeeldingen! Dit was de mooiste: ''Acheron's ferryman'' van Vassilis Tagoudis.

TomTom

2007-10-05T10:59:00.000+02:00

Omdat Maria regelmatig de provincie -of zelfs het land- in moet, heeft ze een TomTom. Het rijdt een stuk veiliger en rustiger, hij geeft aan hoe laat je er bent en je rijdt er rechtstreeks heen zonder zoeken of onzekerheid onderweg. Al met al dus een prettig ding. Mooi ontworpen ook, klein en vernuftig.

Eigenlijk vind ik alles aan de TomTom, of soortgelijke apparaten, fascinerend. Niet alleen de plaatsbepaling, maar ook het berekenen van de kortste route, het perspectief dat hij laat zien, het berekenen van de verwachte aankomsttijd, etcetera. Kortste routes en perspectieven heb ik ooit op de HTS-Verkeerstechniek met de hand moeten leren uitrekenen. Leuk was dat. En verder is er gewoon goed over het minuscule apparaatje nagedacht. Ik zou wel voor TomTom software willen schrijven!

Voor de laatste generatie(s) TomTom zijn datafiles beschikbaar met stemmen erin die je de weg vertellen. Je kunt ze te kust en te keur via het internet downloaden. Die van ons spreekt inmiddels onder andere natuurlijk ook Fries. Ook dit maakte mij nieuwsgierig. Ik heb inmiddels uitgezocht hoe het moet en binnenkort zet ik ons allemaal om de beurt voor de microfoon. Het lijkt me vreselijk lollig om een gezinslid op de TomTom te kunnen selecteren. En ik ben toch al gewend om onderweg altijd braaf te doen wat de dames zeggen!

Ik neem even een korte schrijf-/lees-/reageerpauze van een paar dagen. Volgende week ben ik hier weer. Leeft u zich intussen ter zake uit in mijn reactieding! Vooral indien u dat zelden of nooit eerder deed. Ten overvloede: onwelgevalligheden zullen niet aan mijn aandacht ontsnappen!

Gandhi *

2007-10-04T09:44:00.000+02:00

En zo lag er op Gandhi-dag (2 oktober) ineens een boekje bij ons op de kamer. De autobiografie van Gandhi. Dat heb je zomaar, natuurlijk, met de grote groep Indiërs die hier rondloopt. Ik mocht het lenen en ben er net aan begonnen. Ik zal er zeker niet zo'n samenvatting van kunnen geven zoals bijvoorbeeld Marius zo mooi kan. Maar wie weet, probeer ik eens een klein stukje. Er is vast wel íets waar mijn gedachten achter blijven haken, het zou niet best zijn als dat niet zo was. Wat in ieder geval al wel bijzonder is: tot nu toe ging het altijd óver Gandhi als ik eens iets over hem zag of las. Nu zit ik ineens in zijn hoofd. Je ziet, ik ben geen geroutineerde autobiografie-lezer. Het is een nieuwe ervaring. Ik zal deze winter eens proberen meer nieuwe leeservaringen op te doen. Ik krijg in ieder geval materiaal genoeg aangeboden via de diverse bezoekers van mijn site.

Gisteren landde ik

2007-10-03T11:40:00.000+02:00

Gisteren landde ik
hier
weet je het nog
de zee sprong op
en kwispelstaartte
wild het zachte schuim
met volle handen
sproeiend in
mijn gezicht.

(Shrinivāsi, dichter van de ontmoeting)

Zomaar even een mooi zeegedicht, dat vandaag met mij werd gedeeld.

Gevlucht

2007-10-02T09:41:00.000+02:00

Voor het eerst sinds lange tijd, voor zover ik mij kan herinneren is het zelfs nog nooit voorgekomen, ben ik tijdens een evenement van de boot 'gevlucht'. Naar huis gegaan dus. Vrijdagavond zijn we er maar niet eens heengegaan en zaterdag zijn we na de wedstrijden meteen van het Starteiland vertrokken. De reden was de onophoudelijke regen, waar ik op het laatst helemaal narrig van werd. Ik vind alles prima: koud, donker, harde wind en zelfs buien. Maar een hele dag onafgebroken regen, daar kan ik niet tegen. Mooi rijmpje! We móesten zaterdag ook wel naar huis, voor een feestje en dansles van mijn dochter, maar normaal gesproken hadden we behoorlijk getreuzeld en waren we zo snel mogelijk teruggegaan naar de boot. Nu zijn we lekker thuis gebleven, met een houtvuurtje aan.

Zelfs zondag, toen het weer toch aanmerkelijk beter was, ben ik meteen na de prijsuitreiking met de boot vertrokken. Dit leverde tal van verbaasde blikken op. Normaal zijn we er als één van de eersten en bijna als laatste weg, nu zagen diverse vrienden en kennissen voor het eerst in lange tijd onze boot in varende toestand. Het officiële zeilseizoen is voorbij, afgelopen. Er komen nog wat losse dingetjes en misschien nog eens een weekje varen. Nu gaan we weer op een andere manier van onze boot genieten!

Verloren vriendschap

2007-09-30T21:27:00.000+02:00

Ik ben bang dat ik een mooie, dierbaar gekoesterde vriendschap kwijt ben geraakt. Wat vreemd dat iets wat eens zo goed leek zo plotseling in het niets kan oplossen. Er lijkt niets aan te doen te zijn, hij (de vriendschap, die ik niet licht geef) is een keer per ongeluk gevallen en er is daardoor van binnen iets stuk gegaan waardoor hij het niet meer doet. We hebben mooie gesprekken gehad en elkaar vertrouwd. Iets wat ik nooit zal beschamen en ik kan alleen maar hopen dat het stukje dat ík weg heb gegeven toch veilig opgeborgen blijft. Het voelt alsof we na een wissel ineens op verschillende sporen terecht zijn gekomen die langzaam uit elkaars zicht verdwijnen. Misschien heeft het zo moeten zijn. Maar het is heel jammer en het voelt als een naar afscheid.

Tochtje

2007-09-28T16:23:00.001+02:00

Inmiddels heb ik het wel aardig goed in de vingers, het naar het Starteiland varen van onze boot en bijbehoren. Als ik alleen ben, alles (Flits, rubberboot) meeneem en gewoon rustigaan doe, ben ik ongeveer twee uur en een kwartier bezig. Grappig, elke keer weer. Vanochtend vertrok ik om 7:45 van huis en was ik iets na tienen weer terug. Precies op tijd om daar nog een bakje koffie te drinken en de trein te halen die ik van plan was. Het was behoorlijk onstuimig weer en toch gebeurden er geen rare dingen. Aanleggen en alles ging me prima af. Ik vind dat nog steeds niet vanzelfsprekend (met harde wind en sleep), ondanks de vele ervaring die ik inmiddels heb. Het blijft wel een beetje spannend. Maar ik heb wel geleerd rustig te blijven en op mezelf te vertrouwen en dat is een prettig gevoel.

Maanlicht

2007-09-27T20:16:00.001+02:00

Ondanks dat er niemand is die bij ons naar binnen kan kijken, hebben we 's avonds, wanneer het donker is, in de woonkamer de gordijnen dicht. Voor de sfeer en het warme gevoel, hoewel ik niets liever dan (zon)licht en ruimte om me heen heb. Maar als ik in mijn hoekje op de bank zit kijk ik regelmatig even achter het gordijn langs naar buiten, omdat daar de maan schijnt. Marius ziet de maan boven een stad, ik zie de maan boven een lege wereld. Die kant op is er helemaal niets, behalve mooi koud en donker verlichte houtwallen en weiland. En een enkel verdwaald lichtje. Als het stil is kun je je bijna in de wereld van Tolkien wanen, met Ringgeesten op de loer. Ik wou dat ik het kon fotograferen of schilderen zoals ik het zie en ervaar.

De maan is yin, de zon yang. Ze horen onlosmakelijk bij elkaar, er moet evenwicht zijn. Alles op zijn tijd. En als de maan straks nieuw is, kunnen we langzamerhand weer genieten van de prachtige sterrenhemels die we hier in de winter hebben. Dan wordt het tijd mijn sterrenatlas tevoorschijn te halen en af en toe buiten te staan om naar boven te kijken tot ik er nekpijn van krijg.

Het plaatje geeft de chinese tekens voor yin en yang weer. Het linker gedeelte in beide karakters is 'berg', het rechter gedeelte resp. maan en zon.