Het nieuwe tv-kijken

Vooruit, ik geef het grif toe, maar ik houd van tv kijken. Niet dat ik naar alles kijk, er is zelfs heel veel waar ik niet naar wil kijken. Naar alle soap, sentimentele feel-good en reality-tv niet bijvoorbeeld, en niet naar de vele je-bent-door-naar-de-volgende-ronde programma's. En zo zijn er nog wel wat categorieën. Maar ik houd wel van goed gemaakte tv-series, zelfs Nederlandse hoewel daar in mijn visie bar weinig van zijn. Van serieuze documentaires, goeie comedy en mooie (actie-) films geniet ik ook graag.

We kijken al een tijdje digitaal, maar konden niets meer opnemen. De aftandse videorecorder hebben we tijden geleden verbannen naar de slaapkamer en die wordt daar zelden meer gebruikt. Het opnemen was zo'n gedoe, dat geklier met die banden, de slechte opnamekwaliteit, ik had er schoon genoeg van. Een harddiskrecorder stond al een tijdje op ons verlanglijstje, maar het kwam er nog niet van. Bovendien wilde ik dan niet het analoge signaal kunnen opnemen, maar het digitale natuurlijk.

Na grondig onderzoek was ik een tijdje geleden al uitgekomen op de Humax Duovisio iPVR 9200C. Het zal wel een mannending zijn, het kostte wat moeite de vrouwen in mijn huishouding te overtuigen van het nut van zo'n apparaat. Maar, we hebben 'm nu een weekje binnen en wat hebben we er al veel pret mee gehad. Hij doet namelijk alles wat je ervan verwacht en veel meer. Bovendien is het beeld nog beter dan we al gewend waren. Het is niet alleen een recorder, maar ook het 'gewone' tv-kijken verloopt via dit apparaat. Het allerleukste is dat hij continue het kanaal opneemt waar je naar kijkt.

We kunnen daardoor alles waar we naar kijken nu pauzeren of terugspoelen. We hoeven niet meer af te wachten of een regisseur ons ergens een herhaling van gunt, dat regelen we voortaan zelf! Heb je wat gemist of verstond je het niet goed, even een stukje terug. En als je achter bent geraakt door dit soort acties kun je tijdens reclames snel vooruitspoelen. Je moet, als je erg veel achterloopt, wel een beetje oppassen want na een kanaalwisseling (zappen onder de reclame) begint hij weer opnieuw en is al het vorige weg.

Hella heeft het allemaal weer sneller door dan wij, niet de bediening, maar de gedachte erachter. We zaten de eerste dag ergens naar te kijken, toen ze opeens de informatieknop indrukte en uitgebreid de programma-informatie begon te lezen. Dit duurde ons na een tijdje te lang, we kregen het gevoel dat we een belangrijk deel van het verhaal misliepen. We begonnen al te mopperen. Maar met een lief lachje deed ze de info weer weg en spoelde terloops terug tot voor de 'onderbreking'. Tv kijken zal bij ons nooit meer hetzelfde zijn. Het is leuker geworden.

Verwarrend

Begin deze week keek ik op Holland Doc naar "Videogramme einer Revolution". Het is een documentaire die bestaat uit verzameld videomateriaal en uit beelden van beveiligingscamera's, televisie- en amateurbeelden van de val van Caeucescu in 1989. Het lijkt me nog niet eens zo lang geleden.

Vooral het begin is bijzonder, waarin Caeucescu een verheugend bericht aan het verzamelde volk wil mededelen, namelijk dat zij tien procent loonsverhoging krijgen. Buiten beeld gebeurt iets, ons wordt niet duidelijk wat. C. raakt erdoor afgeleid en in de minuten daarna verandert de hele sfeer op het plein. Het ongeloof en de verwarring, met name bij Elena C. die ook nog eens boos wordt, is vreemd om te zien.

Maar ook wat daarna allemaal gebeurt. Wanneer het leger zich achter het volk schaart en de Securitate op de vlucht slaat, met hun witte schildjes. De verwarring, het geschreeuw, de strijd om de macht in het ontstane vacuüm. Je blijft kijken, ondanks dat het al weer bijna twintig jaar achter ons ligt.

Halverwege, midden onder de gevechten en het oproer, wilde ik toch even snel naar het journaal kijken en zapte weg. Ik kwam terecht in identieke beelden, maar duidelijk moderner. Het was verwarrend, ik meende opnieuw in een revolutie aangeland te zijn. Het duurde nog best lang voordat het me duidelijk werd wat er precies aan de hand was. Het ging om de rellen in Rome naar aanleiding van de dood van een voetbalsupporter. Revolutie of rellen, ze lijken erg op elkaar voor de oppervlakkige toeschouwer. Het was een vreemde ervaring.

PS: Vanavond 14-11 wordt deze documentaire weer uitgezonden.

To Serve Man

Ik heb hier al eens eerder geschreven dat ik wel een Science Fiction/Fantasy liefhebber ben. Dit gaat terug tot mijn allervroegste jaren, of in ieder geval vanaf dat ik zo oud was dat ik tot negen uur mocht opblijven. Of eigenlijk 21:10, want tot zolang duurde het voordat de series dan afgelopen waren. Wat ik me nog heel goed herinner is "Voyage to the bottom of the sea". Hele episodes staan me nog goed voor de geest. Ze waren razend spannend, ik kon er soms niet van slapen (vandaar dat ik tien minuten uitstel kreeg, mijn moeder zag in dat het beter was als ik ook keek naar het slot waarin het altijd weer goed afliep).

Maar ook een hele spannende serie was "The Twilight zone". Ik wist niet meer dat het zo heette, ik weet alleen nog een aflevering waar ik bijna niet naar kon kijken, zo spannend was die. "To Serve Man", het verhaal is te vinden op het internet. En dat liep wél slecht af voor de (menselijke) hoofdpersoon. Toen ik een paar jaar terug enig speurwerk daarnaar deed, ontdekte ik iets grappigs. De buitenaardse leider van de "Kanamit" is een bekende van later tijd. Sindsdien heeft mijn jeugdherinnering aan sinisterheid ingeboet. Herkennnen jullie hem uit onderstaande scenes?
Het is "Jaws" (Richard Kiel), uit een paar James Bond films:

Heroes

Mag ik u iets bekennen? Sinds we digitenne aan boord hebben kunnen we de commerciëlen ook ontvangen. Maar uiteraard staat de TV aan boord altijd uit. Behalve heel soms eens voor het journaal of zo. En voor '24' op zondagavond natuurlijk. Hoe moet Jack Bauer de wereld (lees: Amerika) nu redden zonder dat ik hem help door te kijken. Direct daarna is de herhaling van 'Heroes'. Practisch zonder overgang.

Kwam ik me daar per ongeluk toch terecht in nóg een prachtig gemaakte serie, dat kunnen die Amerikanen toch echt wel, over gewone mensen die ineens superhelden worden. Met bijzondere gaven en krachten. Een mooie Fantasy-serie. De uitgangspunten voor de serie zijn natuurlijk absoluut niet realistisch, maar als je er even in mee wilt gaan is het ontzettend leuk om naar te kijken.

Even dit

Zo tegen de vakantie ben ik nogal 'single minded'. Bezig met m'n werk (nog een week) en bezig met de vakantie. Daarom komen er even niet veel andere gedachten boven waaruit inspiratie geput kan worden. Maar er waren wel twee dingetjes die ik even met u wou delen.

Iemand zocht in Google op "foppe de haan" "van morrison". Wat een merkwaardige combinatie. Waarom zouden ze dat ingetikt hebben? Grappig genoeg komt mijn site dan als tweede boven. Ik zie dat wel vaker, van die verrassende dingen waardoor ik word gevonden. Nu is het nog wachten tot ik iets zoek en mezelf vind!

En, ik kijk graag naar de Crime Night op Veronica. Allemaal herhalingen nu, dus even niet echt boeiend. NCIS is één van de programma's. Maar waarom spreekt de voice-over bij de aankondigingen dit altijd uit als NCI-Ass. Zou die dat expres doen? Of is hij gewoon een beetje vol van zichzelf met zijn opgeblazen stem? Ik moet er in ieder geval altijd om lachen.

Probleempje

Onlangs is het liedje "Dikkertje Dap" van Annie M.G. Schmidt verkozen tot haar mooiste versje. Graag had ik u hier deelgenoot willen maken van het liedje van haar dat ik het mooist vind. Het is namelijk een liedje uit "Ja zuster, nee zuster", waarvan ik automatisch had aangenomen dat ze allemaal door haar werden geschreven. Maar toen ik de tekst zocht om hieronder te kunnen plaatsen ontdekte ik dat mijn mooiste Annie M.G. Schmidt liedje werd geschreven door Leen Jongewaard! Ik plaats het toch, maar nu moet ik dus even op zoek naar een nieuw liedje.

Het is: Poes, poes, poes (terwijl ik niet eens van katten houd)

Weet je nog, die keer in de lente, we liepen door de stad
Toen hebben we een kat gevonden, een hele blauwe kat
Blauw, blauw, hemelsblauw
"Melkboer, is die kat van jou"
De melkboer zei
"Die kat is niet van mij"
Poes, poes, poes, poes, poes-poes

Weet je nog, die keer in de lente, die kat zat aan een touw
We vroegen 't aan alle mensen: "Is die kat van jou?"
Blauw, blauw, hemelsblauw
"Bakker, is die kat van jou"
De bakker zei
"Die kat is niet van mij"
Poes, poes, poes, poes, poes-poes

Weet je nog, die keer in de lente, de juffrouw van de klas
Had aldoor lopen zoeken, zoeken in het gras
Blauw, blauw, hemelsblauw
De kat was van de schooljuffrouw
De juffrouw zegt
"M'n kat is weer terecht"
Poes, poes, poes, poes, poes-poes

"Juffrouw, juffrouw
Hoe komt uw kat zo blauw
Zo blauw als een vergeet-me-niet"
De juffrouw zei: "Dat weet ik niet
De katten die ik hou zijn altijd hemelsblauw
Blauw, blauw, blauw"
Poes, poes, poes, poes, poes-poes

Songvestival

Ik wou het negeren, er niet meer naar kijken. Laat staan erover schrijven (helemaal omdat mijn vorige stukje nog zo lekker liep!) Ik keek eigenlijk al nooit, vond het vreselijk. Maar soms zitten er tegenwoordig mooie taferelen tussen. Voor de StarTrek liefhebbers: het leken wel stukken uit een soort van Klingon-opera, Ruslana een aantal jaren geleden, Lordi vorig jaar. Prachtig! Vanavond toch af en toe even gekeken, steeds langer, tot ik er niet meer van af kon blijven. Bij de puntentelling haak ik overigens af, hoe het afgelopen is hoor ik nog wel eens. De vreselijke vriendjespolitiek slaat helemaal nergens op.

Ja, er zat weer een hoop troep tussen. What's new! En dus ja, Nederland had er bij moeten zijn. Vooruit. Maar gelukkig zijn we van een hoop suffe 'songfestival' liedjes af. Wat mij betreft had Nederland niet gewonnen. Want voordat het oostblok erbij kwam was het een duffe ingeslapen toestand. Rusland, prachtig. Finland geweldig en ook Bulgarije was helemaal goed. Mijn eerste drie.
Speciaal wil ik Oekraïne ook noemen. Die hebben het helemaal begrepen.
Oh ja, en de mooiste zangeres kwam uit Moldavië.

Ben benieuwd naar de uitslag. En jammer van het zure commentaar de hele tijd. Henk Krol en de zijnen hebben het er maar moeilijk mee.

Update: Servië heeft gewonnen. Met gewoon een rustig nummer en niet eens zo slecht. Dat zag ik niet aankomen, maar de twee en drie heb ik hier ook al genoemd. Gaat het met die puntentelling toch niet zo slecht als men hier wel eens wil doen denken. ;-)
De typische songfestivalliedjes, waar de sf-watchers bijna een wetenschap van hadden gemaakt, hebben geen bestaansrecht meer. Gelukkig.

Twin Peaks

David Lynch, bekend van 'Twin Peaks' en 'Mulholland drive' en nog enkele andere prachtige films, heeft een nieuwe film gemaakt, 'Inland Empire'. Zeven films in één, als een soort Droste effect. Weer een typisch Lynch product waar op het eerste gezicht geen -en misschien later ook niet- touw aan is vast te knopen. Dus die moet ik zien.

Toen indertijd (1990-'91) 'Twin Peaks' werd uitgezonden zat ik ademloos voor de buis. Alles aan deze serie is fantastisch. De sfeer, de muziek, het acteerwerk. Het geheimzinnige, de trage plot, de bossen. De misthoorn. Nog steeds moet ik aan deze serie denken als ik bomen door harde wind zie wuiven. Wat een sterk beeld. Nodeloos te zeggen dat ik alle afleveringen op DVD heb.

Het vreemde was dat de ontknoping van het mysterie: 'wie vermoordde Laura Palmer', pas ergens halverwege seizoen twee plaatsvond. En alleen seizoen 1 (pilot plus aflevering 1 t/m 7) verscheen totnogtoe op DVD. Overigens, na de ontknoping (aflevering 16) veranderde de serie in de overige 13 afleveringen wat in een vreemd soort soap.

Maar, voor de liefhebbers, eindelijk zijn beide seizoenen op DVD verschenen. Dat dit zo lang na dato nog gebeurt is fantastisch. Binnenkort fiets ik bij de platenboer langs.

Sharon en de X-Factor

Het programma "de X-Factor" heb ik nauwelijks gevolgd. De vreselijke vertoning waar het mee begint en het circus daarna boeien me niet. Maar zijdelings krijg ik er toch wat van mee, omdat mijn dochter het natuurlijk wél volgt. Een paar keer heb ik daarom Sharon horen zingen en was verbijsterd door het feit dat ze me raakte, met liedjes die ik eigenlijk niet eens zo geweldig vind. Als je dát kunt, dan heb je 'de X-Factor', vind ik. Ik had het raar gevonden als ze niet had gewonnen.

Credo

Uit het één volgt weer het ander. Gister kwam het Requiem aan bod, nu dan even iets uit de gewone mis. Eén van de vaste vijf vaste gebeden uit de katholieke mis is het Credo, de geloofsbelijdenis. Deze komt in het Requiem normaal niet voor. Alle grote componisten schreven missen, dus ook mijn favoriete componist, Mozart.

Van Mozart vind ik het eerste deel van het Credo (de sample is een beetje slordig, maar ik kon niks beters vinden) uit zijn onvoltooide hoogmis in C-mineur (KV427) één van de mooiste muziekstukken die ik ken. Maar er zijn er natuurlijk veel meer, en langere. Van dit Credo heeft Mozart alleen het eerste en tevens mooiste gedeelte zelf geschreven. Het is bedoeld als dank voor zijn huwelijk met Constanze Weber, en dat is te horen. Hij jubelt het uit! Ik krijg er elke keer kippenvel van.

In 'A Very British Coup', een prachtige, helaas ondergewaardeerde, miniserie uit 1988 (ook in Nederland uitgezonden), dient dit Credo als openingsmuziek van elke aflevering. En alhoewel ook contrasterend met de inhoud van de serie (De socialistische partij van Engeland gaat een verbond aan met de Sovjet-Unie, in a nutshell), past het hier ontzettend goed. Door het geloof van de Prime Minister in het socialistische systeem. En er wordt niet bij gezongen maar gefloten, door een wandelende PM. Daardoor verdwijnt de tekst en de directe betekenis, maar blijft de verwijzing naar het Credo bestaan. Heel mooi gedaan en verder vanzelfsprekend ook een prima verhaal. Mocht je nog eens in de gelegenheid komen, dan is het beslist een aanrader, hoewel inmiddels flink gedateerd. En laat het mij dan even weten, want er is helaas niks meer van te krijgen :(

En Mozart is altijd een goede keuze!

Spray more, get more

Nu we toch even met lichaamsverzorging bezig zijn, mijn favoriete reclame van dit moment is die van Axe: Spray more, get more. Overigens, ik gebruik al jaren Axe, maar misschien ben ik er toch te zuinig mee... ;-))

In ieder geval, ik vind het een leuk filmpje en ook de bijbehorende muziek doet het goed.

Maar!

Die tekst, het klinkt als het 'Dies Irae', of versta ik dit nu verkeerd? Laat ik ervanuitgaan dat het zo is. Het onheilspellende ervan kan ik enerzijds wel begrijpen, maar eigenlijk vind ik het toch een vreemde keuze. Het komt uit de (gregoriaanse) katholieke begrafenismis, maar zelfs daar wordt het bijna niet meer gebruikt omdat het toch wel erg donker is.

Een spectaculaire versie vind je in het Requiem van Verdi. En één van de mooiste, lichtste, Requiems (zonder Dies Irae) is die van Gabriel Fauré, "voor de grap gecomponeerd". En wie kent het Requiem van Mozart niet?

Zouden de reclamemakers van Axe puur voor het oppervlakkige effect zijn gegaan, zonder zich te verdiepen? Overdrijf ik? Of heb ik het gewoon mis?

Update: Nadat ik dit geschreven had heb ik eens research gedaan, kan ik volgende keer beter andersom doen. Het is inderdaad Dies Irae. Uit een Requiem van Karl Jenkins. En ik blijk niet de enige te zijn die het een wonderlijke keuze vindt.

Yachtvision

Groen en geel erger ik me aan Yachtvision, een programma van RTL4. Gister voor het eerst in lange tijd weer eens gekeken. Wie hier wel eens vaker komt weet dat ik wel een bootjesmens ben. De materie zou mij aan moeten spreken.
Boten zijn er voor alle lagen van de bevolking, maar dat weten ze niet bij Yachtvision. Als ze dat wél hadden geweten had het programma misschien wel Bootjesblik geheten. Of zo. Maar het enige dat je daar ziet zijn sloepen, sloepen en sloepen. Oh ja, en af en toe een giga-zeilschip of idem motorboot. Omdat hier klachten over kwamen hadden ze nu ook iets goedkoops, een consoleboot. Je reinste gekaanstekerij. (Dit woord komt nu 90 keer voor op het internet. Is 'de gek aansteken' soms een Friesisme? Niets Fries is mij vreemd.)

Misschien zijn er wel te weinig bootjesprogramma's op TV en verwacht ik teveel van RTL4. Maar waarom niet eens gewone betaalbare kajuitboten van acht meter, of een kruiser van negen. Voor de meeste mensen al duur en groot genoeg. En laat behalve allerlei zakenlieden of gepensioneerden met een teveel aan geld en vrije tijd (het zij ze gegund) ook eens gewone mensen kiezen uit gewone boten. Leuke scheepjes, waarvan we op het water zoveel tegenkomen. Helaas, dit zal nooit gebeuren, want deze mensen zijn niet interessant voor de sponsors van het programma.
Als je dan toch met een 'boat from hell' moet komen, doe het dan goed. Neem dan bijvoorbeeld iets als deze, de blikvanger uit 'the Island'. Komt, heel toepasselijk, in een nachtmerriescène voor. Alleen zonde van die lullige vlaggetjes op het achterdek. Binnenkort zal ik hier eens schepen plaatsen die ík nou mooi vind. Ook niet altijd kleintjes, maar wel veel smaakvoller dan de strijkijzers en tupperware van RTL4.

De 118 Wallypower (35 meter!)

Dictee

"Wie heeft er eigenlijk gewonnen?"
"Weet ik niet, één of andere nerd. Hahaha"
"Hihihi, een taal-nerd?"
"Hahaha, ja!"
"Ow"

Liesbeth List

Een ontroerende documentaire in "het uur van de wolf", gisteravond. Een interessante vrouw, met een fantastische stem. Haar halfzus, opgegroeid aan de andere kant van de wereld, zelfde kapsel, zelfde make-up, haar spiegelbeeld. Als artieste lijkt ze soms hard en sterk. Maar wat ligt haar verdriet dicht onder de oppervlakte. Dat had ik niet verwacht, ineens werd ze kwetsbaar.

Herhaling: vrijdag 15 december 2006 om 16:00 uur bij de NPS op Nederland 2. Kijken!

Veranderingen

Allemaal veranderingen. Het televisiesignaal is veranderd, kan ik vanavond mooi even mijn Digitenne ontvanger uitproberen. Hier op de kop getikt, in de herfstvakantie. Als het een beetje werkt kan ik het ding installeren op de boot. Met de oude antenne was het altijd erg behelpen, die sloop ik er met plezier af. We kunnen straks alleen tv kijken als we aan de walstroom liggen. We keken toch al weinig, op de boot zijn we altijd met heel andere dingen bezig. Maar soms is het wel fijn, even gestrekt voor de buis. Misschien bestel ik ook wel een omvormer.

En dan de nieuwe dienstregeling natuurlijk. Na 22 jaar (! Wat klinkt dat erg, het voelt niet als 22 jaar) met tijden als .22 en .47 geleefd te hebben, is het nu ineens .03 en .33. Ik zat vanmorgen dus al veel te vroeg klaar. Gek dat je toch automatisch ongeveer op de oude tijd uitkomt, ondanks dat je weet dat je 11 minuten extra hebt. Zit je op de bank te wachten tot je weg 'mag'.

Alternatief

Daar had ik dus helemaal geen zin in. Ik had mijn plicht 's ochtends in het stemhokje al gedaan en dan voor straf een hele avond uitslagengedoe? Jakkes, nee!

Gelukkig hebben we digitale televisie en tot mijn grote verrassing was er op Cultura (ned 4, NPS) na Najib Amhali (ook geweldig!) de film 'De Zee Die Denkt'. Die wou ik al heel lang eens zien. 't Was er nooit van gekomen, maar nu werd hij mij in de schoot geworpen. Beslist een aanrader. Wat is echt en wat is niet echt.

Op zoek naar het antwoord op de vraag 'hoe worden we gelukkig' toont 'De Zee Die Denkt' dat onze wereld alleen in ons bewustzijn bestaat. Hier meer.

Werd het toch nog een leuke avond (met een kleine onderbreking, want niet iederéén bij ons thuis vindt alles even leuk ;-).

En als je, mét mij, geboeid wordt door het thema "echt/niet echt", is een super aanrader de BBC serie 'Life on Mars'. Het tweede seizoen wordt in 2007 uitgezonden!
De hoofdpersoon wordt 33 jaar in het verleden teruggeslingerd (of toch niet?) en is, begin jaren '70, een politieman. Geweldig gemaakt en helemaal goed!

Nog één ding, en dan houd ik er over op: heb je 'the Singing Detective' gezien? Ook zo'n oneindig goede serie, met Michael Gambon, waarin fantasie en werkelijkheid uiteindelijk in elkaar overlopen. Die moet ik nog eens op DVD hebben.

Brutale kinderen

Oorspronkelijk zou het vorige stukje 'brutale kinderen' heten en niet over 11 november gaan. Maar ik moet het toch even kwijt. Omdat ik me dood erger aan die vreselijke reclames op tv met van die irritante kinderen er in. Die de boel vernielen om nieuw te krijgen, of frauderen met behulp van koekjes en allerlei ander lollig bedoeld gedrag. Maar eigenlijk gewoon niet leuk.

En ondertussen zeurt iedereen maar over normen en waarden.

Timtatoe (rijdt door de prairie)

Vreemde gedachtenkronkels heb ik soms. Ineens moet ik denken aan cowboy Timtatoe. Een creatie van Wim Meuldijk (jeweetwel, van Pipo). Zijn vijand was "de Schim", en zijn vriend een indiaan. Iets uit 1966, ik was toen 7. Op de lagere school, 3e klas denk ik, kregen we een kartonnen spel, het had met water te maken. Een soort ganzenbord. Ik weet zeker dat ik dat spel nog ergens heb, met onze cowboy op de achterkant. Zal ik eens opzoeken en voor jullie inscannen. Het is belangrijk bewijsmateriaal. Toch gek dat je daar nooit meer wat over hoort of kunt terugvinden op het internet. Of misschien heeft "de Schim" toch gewonnen...