Winterklaar

Afgelopen zondag woeien we, nadat we bij Oma B. waren geweest, even lekker uit in Harlingen. Een wandelingetje op de zeedijk, staren naar de kitesurfers. Kijken naar de 'ruïnes' van het badhuis waar ik als kind en puber praktisch wóónde in de zomer. Waar ik razend verliefd was op Jenny (hoe zou het met haar zijn), op haar mooie borsten en lange blonde haren. We waren er altijd met een leuke groep, kookten er mosselen van de dijk op wrakhoutvuurtjes, zonden (v.t. van zonnen, misschien dacht u dat ik een 'e' vergat; ja, dat deden we er ook!) op de Batting* en zwommen er als het stormde. Wat waren dat een fijne lange zomers. Harlingen maakt nog altijd veel bij mij los.

Het was er nu vreselijk koud, dus we bleven er verder niet lang. Thuisgekomen ging ik de boot nog wegbrengen naar de jachtwerf voor de jaarlijkse servicebeurt van de motor. Alleen de hond mocht mee en ik maakte een klein slagje over een verlaten Sneekermeer. Ik heb moeten leren niet altijd bij alles wat ik doe rechtstreeks van A naar B te gaan maar ook tijd in te ruimen voor mezelf, voor het zonder haast genieten van wat ik doe.

In de tijd dat ik die heerlijke zomers beleefde aan zee, werd op het Flitseiland (Lytse Griene) in het Sneekermeer de Flitsclub opgericht waar mijn dochter nu zoveel plezier aan beleeft. Ik hoop dat ze er later met evenveel genoegen aan terugdenkt als ik hierboven. Zeilen en zwemmen, zoet en zout, twee totaal verschillende werelden, een generatie ertussen. We wisten toen niet van elkaars bestaan af. Nu bezocht ik beide plekken op één en dezelfde zondagmiddag, met grijze koude luchten, harde wind en af en toe wat hagel en regen.

Toen ik thuiskwam brandde de houtkachel al, het was weer een mooie zondag geweest.

(*) Een groot vlot aan een ketting op een dikke honderd meter uit de wal.

Repareren maar weer...

"Ik wil geen andere Flits hoor!", zei mijn dochter meteen. Tijdens de training in de herfstvakantie is er duidelijk iets misgegaan met haar zeilbootje. Zo'n mast drukt nogal op de kielbalk en als het voorste spantje, dat voor extra ondersteuning moet zorgen, het ook niet meer houdt, dan heb je de poppen aan het dansen. Tijdens de laatste dag van de trainingweek in Balk liep haar bootje dan ook steeds vol. Het was een domper op een fantastische week voor haar.

Afgelopen maandag bracht ik haar Flits dan ook maar weer eens naar ons vertrouwde adres. 'Madam Mikmak' noemt hij het bootje altijd en vraagt steevast naar het geluksdubbeltje. Nadere inspectie leerde dat zowel het spant als de kielbalk waren gescheurd. Het materiaal wordt tegenwoordig dan ook veel meer onder spanning gezet dan oorspronkelijk de bedoeling was. Maar goed, scheuren of knappen is beter dan buigen. Buigen betekent slapte, verrotting. Ook een regelmatig gehoorde kwaal, voor de ruim veertig jaar oude houten bootjes.

En nee, het kan niet uit. Er is eigenlijk niets aan het bootje dat deze uitgaven rechtvaardigt. Het komt ook niet naar ons terug, is een desinvestering. Behalve dan dat we investeren in de liefde voor haar gekoesterde bootje, in zuinig zijn op je spullen, in een waardevolle vaardigheid. In plezier en vriendschappen, ook voor onszelf. En we doen het omdat er al zoveel Flitsjes roemloos ten onder gingen, verdwenen in een haard of op een vuilstortplaats. Of vergeten, verrot aan de waterkant, gezonken in een schiphuis, liefdeloos behandeld.

Laat ons déze dan maar redden en hopen dat er na mijn dochter ook weer andere kinderen in leren wedstrijdzeilen en er misschien de mooiste tijd van hun leven in ervaren. En wie weet, komt er nog eens een olympisch kampioen(e) uit voort!

De veerman

Als het seizoen is afgelopen, zo na 1 oktober, is het erg lastig om het PM kanaal overgezet te worden naar het Starteiland. Het pontje vaart dan nauwelijks meer en dat is erg vervelend als er nog een training voor enkele jeugdklassen op het Sneekermeer is. Zo kwam het dat ik op zondagochtend om half tien in een heerlijk oktoberzonnetje in een grote rubberboot van de Flitsclub op het kanaal voer om mensen over te zetten.

In afwachting van nieuwe klandizie dreef ik langzaam langs de wal, waar ik binnen praatafstand van een man op een scootmobiel kwam. “Waar zijn alle vissers!” vroeg hij mij, ietwat bozig. Net of het míjn schuld was dat er even niemand in zicht was, de hele tijd had ik om ze heen moeten varen in hun kleine bootjes. Misschien had ik ze daardoor weggejaagd. Maar waarschijnlijk hadden ze hem zien aankomen en zich uit de voeten gemaakt, ik kreeg de indruk dat hij er erg vaak komt kijken. Op mijn antwoord dat ik het niet wist vroeg hij vervolgens: “Mag ik u vragen wat u daar doet?” Ik legde hem uit dat ik wachtte op mensen die overgezet wilden worden. “Oh!” zei hij, een beetje teleurgesteld en boos. En reed zonder nog iets te zeggen weer weg.

Misschien vond hij dat ik had moeten vissen. Maar ik ving geen vissen, maar mensen en liet ze aan de overkant weer los. Het leukste waren de jonkies van een jaar of zeven die met verwachtingsvolle en blije gezichtjes en grote tassen met zeilkleding op weg waren naar hun 'grote' stuurman (of -vrouw) voor hun eerste ervaringen aan de fok. Wie weet wat voor zeilers het zelf over nog eens zeven jaar zullen zijn! En omdat het het hele weekend zulk geweldig weer was, zien ze allemaal een hele winter uit naar het begin van het volgende zeilseizoen. En wij ook!

Op zoek naar een mooi plaatje van een veerman, vind ik voornamelijk 'lugubere' afbeeldingen! Dit was de mooiste: ''Acheron's ferryman'' van Vassilis Tagoudis.

Schoon schip

Ik moet het bekennen, één van de redenen dat ik laatst niet zoveel zin meer had om te gaan varen had te maken met de staat waarin we onze boot na de vakantie in het schiphuis achterlieten. Vies van buiten, beetje vies en rommelig van binnen. Ik realiseerde het me toen ik donderdagavond de boot naar Langweer voer. Na aankomst heb ik eerst iets aan het rommelige aspect wat gedaan. Er was zelfs nog tijd om één en ander wat af te nemen en schoon te maken, voordat mijn lift richting huis vertok.

Maar toch, ook vrijdagavond konden we ons er nog niet toe zetten om richting boot te gaan, we beperkten ons tot het op de trailer zetten van de zeilboot. Altijd een leuk vader/dochter klusje. Dat werd dus zaterdagochtend vroeg opstaan om op tijd aan de start te kunnen verschijnen. Het bleek gelukkig een prachtige ochtend te zijn. Na het optuigen van de Flits kon ik het niet langer uitstellen. Opruimen, afwassen, stofzuigen, toilet boenen, dekschrobben, kooien opmaken, na een uurtje of twee zag alles er weer picobello uit. Wat zit dat daarna lekker, als alles weer netjes en op z'n plaats is.

En het werd ook nog supergezellig. Er kwamen leuke mensen op de koffie, anderen kwamen voor de namiddagborrel, weer anderen voor een kopje thee in de vroege avond en het werd 'laat' met vertrouwde vrienden. En tussendoor las ik heerlijk in mijn boek. Het was weer een prima weekend en nu kan ik bijna niet wachten tot het wéér zover is.

Stoere tochten

Ik was de afgelopen dagen best wel stoer, vond ik zelf. De plannen voor het weekend zoals ik eerder beschreef hebben we op het laatste moment helemaal omgegooid. Donderdag en vrijdag voer ik daarom de boot in m'n eentje naar het Zuidlaardermeer, twee sluizen, wat bruggen en met elkaar tien uur varen. Het ging prima, ondanks het wat stormachtige weer. En waarom spoelt het altijd wanneer ik in een sluis sta te schutten? Maar al met al was het erg leuk, ik heb er van genoten.

Zaterdagochtend ging ik met de auto, Flits erachter, en wat zeiljeugd richting Beulakker. Daar woei het behoorlijk pittig en was er een wedstrijdcomité dat die naam niet mag dragen. Wat een amateuristische toestand was het daar, een kampioenschap onwaardig. De golven waren er hoog en kort en de baan van olympische afmetingen. En er was nauwelijks rescue. Flitsen zijn hier niet voor gemaakt, en moeten na omslaan kunnen worden afgesleept. Verder zeilen is zelden mogelijk. Visioenen van urenlang ronddobberende kinderen. Ons ouders sloeg de schrik om het hart.

Daarom togen AM, één van de leukste en zeker stoerste moeders die ik ken, en ik in een geleend bootje en geleende jollenbroek, samen met wat andere ouders in andere bootjes, op pad. Ik had geen reservekleding mee (dom). We waren binnen een minuut drijfnat. Gelukkig was het droogzaam weer en had ik wat niet-essentiële kleding aan de wal gelaten. We zijn de hele ochtend druk bezig geweest. Enkele bootjes begeleid naar de haven, de kinderen zagen het niet meer zitten. Twee hebben we na omslaan afgesleept. Van de elf bleven er uiteindelijk vier over die zijn gefinisht! Waaronder Hella (ook heel stoer), die ik met een scheef oog steeds in de gaten hield. Ze scharrelt meestal rustig door. Maar ze wil hier nooit meer zeilen. Het lastigst was het voordewindse rak, waarbij een Flits weleens de neiging heeft te duiken. Erg gevaarlijk in de golven daar.

Omdat er volgens ons 's middags toch niet meer gezeild ging worden, en gelukkig (maar met dit comité niet vanzelfsprekend) was dat ook zo, hebben we de tijd benut om maar vast wat Flitsen naar het Zuidlaardermeer te brengen. Ik reed voorop, zie mijn eerdere stukje, met een Flits op mijn trailer. AM reed achter mij aan met een andere Flits. Het ging prima, tot we de afslag Vries richting Zuidlaren namen. Op zich was dat heel slim van mij, maar helaas. Omleidingen alom, waardoor we de halve provincie Groningen (erg mooi overigens) vanaf smalle B-weggetjes hebben kunnen bekijken. Omleiding 4 hield midden in de rimboe op. En vanaf dat moment waren we overgeleverd aan mijn richtingsgevoel. Lees nog maar eens dat stukje. Tot mijn grote verbazing (en dankzij af en toe overleggen) is het toch redelijk snel goedgekomen. De terugweg zijn we maar via stad gereden.

NK Flits

Afgelopen weekend hadden we dan het NK Flits. Voor wie hier niet zo vaak leest, de Flits is een tweemans jeugdzeilbootje. Zeilwedstrijden dus. Mijn dochter behaalde een uitstekend resultaat op de Langweerder Wielen, met een 11e plaats. Hiermee viste ze nét achter het net, de eerste tien mochten in een Medal-race nog een extra wedstrijdje varen. Hierover waren de meningen verdeeld, maar het is allemaal heel goed gegaan, het was weer een superweekend.

Ben je getrouwd met een bestuurslid, zoals ik, dan heb je eigenlijk officieel helemaal nergens mee te maken. Maar word je toch altijd aangesproken op van alles en nogwat. Waarom dit of dat, hoe laat is wat en waar dan, en ga zo maar door. Ik probeer me altijd wat afzijdig te houden, tenslotte ben ik voornamelijk ook maar de vader van een deelnemend kind. Maar kennelijk durft men het bestuur niet direct aan te spreken op genomen beslissingen en dan komt men bij mij, als 'insider'. En dan valt het wel eens wat tegen wanneer ik niks weet. Of wil weten. Of ga verdedigen.

In ieder geval is al het gedoe nu lekker achter de rug, en kunnen we ons gaan ontspannen. Het enige waar we ons nu nog druk om gaan maken is hoe we al het materiaal een beetje efficiënt op de wedstrijdlokaties gaan krijgen.

En hoe ik ons gras moet gaan maaien dat steeds maar te nat is en onderhand 20 cm hoog staat. Misschien moet ik maar een zeis lenen. Of een buurjongen vragen.

Vaderdag

Ik weet het, ik heb er eerder niets over geschreven. Maar ik was (het) niet vergeten. Had er al wat over kunnen schrijven, maar we hadden het druk met andere dingen. En daarna was het te laat, vond ik. Maar Brent Olson vond van niet, ik lees hem graag. Wat ik er over had willen, of kunnen, schrijven deed hij gister. Niet hetzelfde verhaal natuurlijk, maar de gedachte erachter. En daarom wil ik er toch iets over zeggen.

Ik word wel eens meewarig aangekeken als ik vertel hoeveel tijd wij eigenlijk steken in het zeilen van onze dochter. Dat we het zelf ook heel fijn hebben tijdens deze evenementen vergeet men dan even. Het gaat hierom:

In life, it's important to remember that what matters isn't how much you pay. What matters is what you get in return.

Ik wilde het eerst hier bij laten. Maar ik heb er toch zelf ook even over nagedacht, en het blijkt dat ik het er in algemene zin niet helemaal mee eens ben. Want als je uit liefde geeft, is zelfs wat je ervoor terugkrijgt niet belangrijk. En dat kan heel, heel moeilijk zijn. Hier wilde ik het nu maar echt bij laten.

Hart en Zeil (2)

Toen Hella, onze dochter, in 2002 in haar eerste zeilseizoen zat bestond de Flitsclub 30 jaar. Ter gelegenheid daarvan werd door het toenmalige bestuur besloten Hart en Zeil te organiseren, ik weet niet of dat de eerste of de tweede keer was. Het idee ontstond toen om het vaker te doen, maar het is niet niks om dit te regelen. Daarom werd er een stichting in het leven geroepen zodat er meer geld en een grotere organisatie beschikbaar kwam. Want met een schip en wat Flitsjeugd alleen ben je er niet, ook de ingewikkelde medische kant, in belangrijke mate gesteund door het ziekenhuis in Sneek, moet goed geregeld zijn. En dat deze kant goed geregeld was staat buiten kijf, de ‘hartenkinderen’ –een vreselijk woord dat ik hier voor één keer gebruik- hebben een goed en medisch verantwoord weekend gehad.

En natuurlijk, achter de coulissen kijkend is er veel dat voor verbetering vatbaar is. Hopelijk staat de organisatie voor verbeteringen open. Maar goed, gelukkig staat niet iedereen achter de coulissen te gluren en dat moet ook niet. Aan Hella werd een leuk meiske van 7, Rixt, toegewezen. Een lekker pittig ding, vreselijk nieuwsgierig. Vrijdags waren ze per boot, de Prins Willem Alexander, vanuit Harlingen naar Lemmer vertrokken. Zaterdagochtend kwamen ze op het Starteiland aan waar ze hartelijk werden ontvangen, inclusief burgemeester.

Samen Hella’s fokkenist hebben ze onze Flits opgetuigd en grondig bekeken. Ook onze boot en de zeilkleding van Hella werd aan een onderzoek onderworpen. Het was zomaar tijd voor de lunch. ’s Middags hadden de Flitsen en Schakels een wedstrijd waarbij onze gasten op allerlei motor-, rubber- en zeilboten de prestaties van dichtbij konden bekijken. ’s Avonds was er een geslaagd feest –met karaoke waarbij soms meer publiek op het podium stond dan in de zaal- en zondag nog twee wedstrijden met prijsuitreiking. Ook voor de kinderen die gekoppeld waren aan de winnende bootjes was een prijs.

Na afloop hebben we met de ouders en het zusje van Rixt nog even een uurtje nagezeten en –gepraat bij ons op de boot. Het was een fijn weekend, voor iedereen. Bij ons in het gastenboek (en ook hier op mijn site) staan enkele reacties van ouders, ze zeggen genoeg. En voor de liefhebbers een dikke 500 foto’s.

Ouderwedstrijd

De ouderwedstrijd vindt altijd plaats op de zaterdagavond van het clubkampioenschap. Met na afloop de prijsuitreiking en een hapje en een drankje voor iedereen. Meestal gaat de fokkenist in zijn bootje op stap met één van zijn ouders of de ouders van de stuurman. Waar ik zijn/man schrijf mag je ook haar/vrouw lezen natuurlijk. Maar andere combinaties zijn vanzelfsprekend ook toegestaan. Als er maar een Flitsouder stuurt en een Flitskind aan de fok zit.

En zo kwam het dat de fokkenist van mijn dochter, die ook graag mee wilde doen, op zoek moest naar een ouder. Maria zeilt heel goed maar had geen tijd, ik ging foto’s maken. En zijn eigen ouders zijn geen zeilhelden, die hebben andere kwaliteiten. Het bleek geen probleem want JB, een dochter van BB waar ik het hier al eens eerder over heb gehad, wou ook heel graag meedoen maar had nog geen bootje. Dus dat was snel geregeld.

Toen het tijd werd om te vertrekken waren Maria en ik elders met Flitsclubzaken bezig. Ik kon helaas niet snel genoeg terug zijn. JB durfde aanvankelijk het bootje niet zomaar mee te nemen. Maar het was niet zomaar, we hadden het immers afgesproken. Andere ouders waren gelukkig niet zo verlegen en hebben haar geholpen het water op te gaan. Toen ik dan eindelijk aan kwam hollen zag ik ze zeilen en hebben we nog even vrolijk naar elkaar gezwaaid.

Er waren iets van 45 bootjes op het water. JB, voormalig Flitskind en gerenommeerd 12-voets jol zeilster heeft de hele wedstrijd ontzettend genoten en plezier gehad. Niet in het minst van het gepraat van de fokkenist van mijn dochter. En ze hebben ook ontzettend goed gezeild, ze zijn vierde (of vijfde, ik ben het even kwijt, vanavond opzoeken) geworden. Het was een prachtige avond, met vers gerookte zalmforel en een drankje voor iedereen na afloop.

Pinksterevenement

Het houdt maar niet op, nu staan we weer voor het Pinksterevenement annex Clubkampioenschap van de Flitsclub. En het belooft fantastisch weer te worden, dus kan er bijna niets misgaan. Daarna hebben we weer wat weekenden 'rust'. Dus ook straks ben ik weer even 'uit de ether', met heel andere dingen bezig dan internet of werk.

"Met wat voor dingen dan?" vraagt u zich misschien nog af. Nou, behalve een ongetwijfeld heel spannende strijd om het kampioenschap hebben we daar:
- de ouderwedstrijd! Waarin een ouder met een kind aan de fok om de beste vader en moeder strijdt. Altijd een prachtige gebeurtenis.
- de Playbackshow! Waarin de kinderen de -bijna professioneel uitgevoerde- act opvoeren waar de laatste weekenden heel hard voor is geoefend. Dit staat garant voor een van mijn mooiste avonden van het jaar. Ik kan wel zeggen dat het Starteiland tijdens dit gebeuren is uitgestorven omdat iedereen in het Foarûnder staat samengepakt om maar vooral niets te missen.
- de FlitsStory 1 komt uit, het clubblaadje waar door enkele gedreven moeders en kinderen hard aan is gewerkt om deze weer op tijd klaar te krijgen. Vol met verhalen, foto's en wist-u-datjes. (Voor de geïnteresseerden: straks ook electronisch beschikbaar!)
- En natuurlijk de heel gezellige bijeenkomst voor iedereen om onder het genot van een drankje en een heerlijk hapje (is nog een verassing) de stand van zaken nog eens door te nemen.

U ziet, de komende dagen staat mijn aandacht voor u op een heel laag pitje. Maar er zullen vast momenten zijn dat ik even aan u denk en in mijn hoofd een klein stukje klaarzet. Hopelijk overleeft dit stukje dan het weekend zodat ik het nog eens daadwerkelijk kan opschrijven.

Genieten

Het blijkt erg moeilijk om vandaag iets te schrijven over de laatste vier dagen. Want wat hadden we weer een fijne mini-vakantie op nog geen drie km van huis. Ik moest vanmorgen op het werk eerst heel diep nadenken waar ik vorige week woensdag ook al weer mee bezig was geweest. Ik was onthecht tot en met.

Door de harde wind op vrijdag en zaterdag moesten er veel bootjes worden afgesleept nadat ze waren omgeslagen. We hadden op deze dagen geen tijd voor foto's en koffie en andere ontspannende zaken aan boord. Ik had vrijdag dit jochie in de sloep, hij is fokkenist en was gelukkig pas na de finish omgeslagen. Wel had hij het inmiddels enorm koud, vandaar dat we hem binnen hadden. En dit beeld zegt het helemaal voor mij. Het plankje dat hij zo stevig vasthoudt is een onderdeel dat bijna wegdreef.

die forse knie daar links is niet van mij maar van mijn mede rescuer, waar ik wel twee keer in kan.

In de linkerbalk vind je een link voor nog meer foto's van de Flitsclub en er komen nog veel meer, mocht je geïnteresseerd zijn. Maar voornamelijk dus gemaakt tijdens de windstille dagen. Hieronder nog even het sloepje van de Flitsclub (helaas niet super scherp) tijdens één van deze dagen, maar dan met andere ouders er in.
Ik ken bijna alle kinderen en hun ouders (en zelfs hun bootjes) bij naam. Aan de nieuwelingen moet ik nog wat werken. Sommigen kennen we al een jaar of zes, dan heb je vaak ook wel het een en ander gezellig te bepraten tijdens de rustige momenten van de dag. Maria is secretaris van de Flitsclub, dus dan heb je automatisch veel contact met iedereen, ik ook. En dat is zo ontzettend leuk!

De heer die zo vriendelijk lachend op de foto naar ons kijkt is B. Pijp. Zo heet hij niet echt maar dat komt omdat hij altijd een pijp aan heeft. Deze foto, met B. zonder pijp, is over een aantal jaren veel geld waard. ;-)

Kleine Sneekweek

Zo. Reacties op mijn meest recente posts beantwoord; waar ik lurk een berichtje achtergelaten; boot (vanochtend om 6:45 voer ik al) ligt alvast op z'n plek; Flits in orde; niets staat een viertal fijne Kleine Sneekweekdagen in de weg.

Vijf wedstrijden worden er gevaren, waarvan ik er drie met de sloep achteraan mag om bij eventuele omgeslagen Flitsen, of andere optredende ongemakken, de hulpende hand te bieden. De snelle interventiemacht bestaat uit twee rubberboten, de sloep is voor het naar de haven brengen van de slachtoffers. Na het weekend zal ik mijn ervaringen met u delen.

Oh ja, en de foto's natuurlijk!

Schilderen en lakken

"Het is geen schilderwedstrijd voor vaders", roep ik altijd stoer als er weer eens een Flits (jeugdzeilbootje, hout, tweepersoons) opduikt die strak in de lak (epoxy, nog beter) zit en ge-airbrushed of bestickerd is. Sinds mijn dochter met haar Flits wedstrijden zeilt, nu voor het derde jaar, was er niet veel aan het bootje gebeurd, dus werd het hoog tijd om er weer eens de kwast en roller op te zetten. "Eén goede laklaag moet voldoende zijn", dacht ik nog toen ik er aan begon. Dat was de gemakzuchtige ik.

Maar de perfectionist die daarna komt opduiken was toch niet tevreden met het resultaat. Dus opschuren en dan even goed doen, nam ik me voor. Helaas. Ik deed het zondagmiddag buiten, tussen de moeders door, en nadat ik -redelijk tevreden- klaar was kwam er plotseling een soort van mini-regenbuitje overheen. Met één klein drupje water per 5 vierkante cm ongeveer.

Ik hoopte, tegen beter weten in, dat het wel goed zou komen. Nee dus, het leek wel een maanlandschap. Maandagavond maar weer opschuren dus. Ach, hoe meer laagjes hoe beter het is. Gisteravond in de garage voor de derde keer het dek gelakt en nu lijkt het dan toch redelijk geslaagd. Er moeten nog wat kleine details, maar die moeten wachten tot volgende week.
Ik geef mezelf alvast een 8.

Intussen deed ik ook het vrijboord. Dit moest weer mooi geel. Hier kon ik me inhouden en heb het slechts twee keer gedaan. Maar wel met mooi resultaat, vind ik. De originele gele kleur was niet meer verkrijgbaar. Na overleg met mijn dochter bleek een andere kleur niet bespreekbaar, ;-) dus hebben we een mooi geel laten mengen. Voordeel was dat we de sticker met de naam van het bootje konden laten zitten. (Vervangen is duur!) Wel moest ik eromheen afplakken en blijf je in de buurt de oude kleur geel zien. Daar is dus iets verschil, maar dat vond de opdrachtgeefster niet erg.

Kleine meisjes worden groot!

Drie jaar terug was mijn dochter fokkemaatje van R. Deze leuke zeilster is inmiddels uit de Flits gegroeid en zeilt nu in de Schakel-klasse. Maar ze zoeken elkaar nog altijd op en na de wedstrijden van zaterdag gingen de twee meiden even op pad in de Schakel van R. Mijn dochter is nog eigenlijk wat te licht, maar het ging prima. In de trapeze hangen en planeren maar!

WiFi in het weekend

Op ons weekendstek is WiFi aangelegd, dus in theorie zou ik u tijdens het weekend live verslag kunnen doen van het leven aldaar. Maar het kost €5,- per uur (in één keer te verstoken), terwijl ik vind dat het gratis zou moeten zijn. Als service naar 'de klant' toe, zogezegd, want het is daar allemaal al duur genoeg.

U zult dus moeten wachten tot na het weekend.

PS
Het is hier wat stilletjes, qua bezoekersaantallen. Ik ben zelf momenteel ook niet zo bezoekerig en reageerderig. Komt dat door uw toenemende buitenleven en zo?

Racemanagement

Het eerste jaar dat mijn dochter zeilde, als fokkenist, deden ze mee aan het 'racemanagement' weekend, zonder dat wij een flauw idee hadden waar dat over ging. Want het woord in combinatie met wedstrijdzeilen vertelde mij niet zoveel. Wel herinner ik mij nog dat het een wat gek zeilweekend was.

Inmiddels weten we dat het gaat om een practicum gecombineerd met een test of examen voor wedstrijdcomitéleden in opleiding. Ze komen uit het hele land, kennen elkaar niet, zijn niet op elkaar ingespeeld en moeten dan ook nog wedstrijden 'managen'. Op zich al reden tot menig zweetdruppel. De KWS stelt de faciliteiten beschikbaar, de Flitsclub combineert het met een training en stelt dus de zeilers beschikbaar, en zo is iedereen blij.

Reken maar dat een twintigtal Flitskinderen, en nog wat zeilers uit andere klassen, het een onervaren wedstrijdcomité heel lastig kunnen maken. Ook krijgen ze bepaalde opdrachten om het comité eens flink aan de tand te voelen. Na afloop worden de protesten openbaar behandeld, wat voor sommige kinderen ook een hele, nieuwe, ervaring is. Ik weet zeker dat de wedstrijdmanagers een enerverend en leerzaam weekend hebben gehad. En de kinderen hebben veel plezier gehad maar ook heel veel geleerd.

Paasevenement

Afgelopen weekend hadden we op het Sneekermeer het 'Paasevenement'. Zeilwedstrijden over drie dagen voor de (jeugd) klassen Flits, Schakel, Flash, Splash en Vauriën. Ja, je leert hier nog eens wat! Vanaf eind maart tot eind september neemt het zeilen (van onze dochter) een belangrijk deel van ons leven in. Dit conflicteert vaak met onderhoud van huis en tuin, maar daar hebben vele medestanders last van.

Eigenlijk zeg ik het verkeerd. Wij zijn gewoon veel met onze boot weg. Maar probeer dat maar eens interessant te houden voor een opgroeiend kind. Die vindt niets aan tochtjes varen en op stille plekjes liggen. Dus hebben we voor de tijd dat ze met ons meegaat (waar hopelijk nooit een einde aan komt) het tochtjes varen en op stille plekjes liggen op een laag pitje gezet. Dit wordt haar zesde zeilseizoen en het derde waarin ze zelf stuurt. Wat gaat de tijd toch snel.

En weer zeg ik het verkeerd. 'Op een laag pitje zetten' klinkt of we iets moeten opofferen. Maar niets is minder waar, we krijgen er zoveel rijkdom voor terug. Niet alleen is onze meid heel gelukkig met haar vele vrienden en vriendinnen (en haar zeilbootje), ook wij hebben de mooiste tijd van ons leven met heel veel fijne mensen om ons heen. Misschien zie ik zelfs al een beetje op tegen de tijd dat we weer op stille plekjes moeten gaan liggen.

Zeilen

Het valt niet mee om over afgelopen weekend iets te vertellen. Want er is zoveel leuks geweest waar ik het over zou kunnen hebben. Onze boot die weer vaarklaar is, kinderen en ouders die we na de winterpauze weer zagen. Het conflict tussen trainingsweekend en keetweekend. De mooie zeilbootjes op het water, het uitstekende weer. Het genieten van van alles en nog wat. Het is gewoon te veel. Komend weekend is er het Paasevenement op het Sneekermeer, dan gaan we weer gewoon verder.

Toch is er één moment waar ik wel iets over kan vertellen, omdat dat was waar het dit weekend uiteindelijk om ging.

Wegens ziekte van één van de vele vrijwilligers mocht ik met een trainer mee het water op om beginnende zeilteams te begeleiden. Er was één setje, twee zusjes van twaalf en dertien, die angstig waren om het water op te gaan. Ze vonden dat het te hard waaide. Met allemaal klapperend zeil om je heen lijkt dat ook al snel zo, maar eigenlijk was er niets aan de hand. Er was wat overredingskracht voor nodig en uiteindelijk gingen ze toch mee.

En na een uurtje zeilen met twee strakke verbeten koppies, was daar ineens het moment van de bevrijdende lach. Omdat het best heel goed ging en ze dat zelf ook doorkregen. Dit waren de meiden die aan het eind van de ochtend nog één rondje wilden, toen het tijd was om te gaan eten. Ik ben benieuwd hoe ze het straks gaan doen in de wedstrijden, maar ik vermoed dat het niet slecht zal gaan.