Bootgevoel

Op een mooie dag als deze is het fijn om de deuren thuis open te zetten. Nu kun je dat nog doen zonder dat het huis volloopt met vliegen. En muggen. Het enige dat binnenstroomt is het luide gezang van een winterkoninkje en frisse lucht. Zo aan het eind van zo'n middag fiets ik dan graag naar de boot. Het is te laat om nog te gaan varen en te koud om er iets te doen. Maar dat geeft niet.

We hebben een schiphuis. Vorig jaar heb ik eens wat toeristen binnen laten kijken, ze waren helemaal verbijsterd dat zoiets bestond. Ons schiphuis is het eerste schiphuis dat je tegenkomt als je het terrein opgaat, vlak langs de straat. Het is een mooi hoekje, we zijn er erg blij mee. Het scheelt Maria een hoop gedoe, ook omdat we een mooie brede 'stoep' binnen langs de lengte van het schiphuis hebben, in plaats van een smal steigertje.

Binnengekomen stap ik op de boot. Omdat we in een hoekje liggen komt daar een hoop rommel uit de stad terecht en is het ondiep geworden. Komend seizoen gaan 'we' daar wat aan doen. 'We', want om er te mogen liggen moet je eerst een aandeel kopen. Ik huur, maar ben dus ook aandeelhouder! Dat is ook heel leuk. Oh ja, omdat het zo ondiep is, borrelt het als ik aan boord stap. De geluiden van de straat en de voetbalvelden dringen zachtjes tot mij door. Binnen heerst de winterrust van de schepen. Veel zijn afgedekt en winterklaar gemaakt. Die van ons niet, ik wil er elk moment mee kunnen varen.

Het lijkt net of we er nog onlangs een weekend mee weg waren. De verrekijker staat er nog, er slingert een Donald Duck van mijn dochter. Ook ligt er wat andere rommel, die een boot 'boot' maakt. Alleen aan de bedden en de koelkast kun je zien dat het winter is. Ik ga zitten, soms ga ik zelfs even liggen. Ik ben er zo wel eens in slaap gevallen. Als ik mijn ogen dichtdoe klinkt het alsof het seizoen in volle gang is, door de binnensijpelende geluiden. Het voelt lekker, zo op je boot te zitten. Niets moeten, niets hoeven, niets doen. Er gewoon even zijn.

Tja, ik ontkom er toch niet aan. Nare gedachten dringen zich naar binnen. Het plafond in de kuip moet gedaan worden. Er moet één en ander kaalgemaakt en gelakt. Eigenlijk moest er eens een nieuwe vloer in. En, prioriteit één, een nieuwe kuiptent. Die moeten we al een paar jaar, maar er komen steeds dingen tussen. Roestplekken op de gangboorden moeten weggewerkt. Het achterdek moet geschilderd, de railing bijgewerkt. Ik ken elke vierkante centimeter van mijn boot. Soms zijn er van die 'wise-guys' die menen het nodig te vinden mij te moeten wijzen op achterstallig onderhoud. Het is een leefboot, geen showboot, zeg ik dan. Ik heb het opgegeven er een showboot van te willen maken. Dan moet je gepensioneerd zijn of geld over hebben. Koop een boot en werk je dood.

Maar nu is het geen goed moment daar aan te denken. De boot is nu even gewoon mijn boot. Even erop zitten. Even ervan genieten. Fijne herinneringen ophalen. Aan mooie tochten. Aan mooie plekjes, met port en oude kaas. Aan vrienden die langskwamen voor een hapje en een drankje. De mooie gesprekken, de fijne mensen die we hebben leren kennen. De kinderen die muziek maakten en zongen op een mooie warme zomeravond. De 25(!) kinderen die er naar 'Keizer Kuzco' keken op een laptop, tijdens een regenachtige dag in de vakantie. Maria met haar accordeon, waar ik zo lekker een dutje op kan doen. Of zomaar mezelf even terugtrekken met een boek, midden in de Sneekweek.

Ik rommel nog even wat in de kastjes, maar begin het koud te krijgen, in een schiphuis is het altijd wat kil. Even later fiets ik weer naar huis en voel me goed. Nog een week of zes, dan begint het weer! Dan komen we uit de winterslaap.

Het eerste tochtje dit jaar

Als het zondagmiddag is en de zon schijnt, dan worden we toch een beetje onrustig. Dan voelen we onze boot trekken, die wil uit z'n hok. Een belangrijke reden om onze boot in een schiphuis te hebben is dat je er 's winters geen tent over hoeft te doen. En als het met de vorst allemaal wat meevalt, hoeft er ook geen anti-vries in. Daarom kunnen we dan zomaar op zo'n zonnige zondagmiddag in januari (of februari: klik) eropuit trekken. Hond mee, dochter niet. Die vindt het saai. En dat is ook prima.Eerst even langs het Starteiland om te zien of het kielbotencentrum (klik) al wat opschiet. Niet dus. Dat wordt dus het hele zeilseizoen een eiland dat overhoop ligt. Inmiddels hebben we trek gekregen, dus zijn we naar de overkant van het Sneekermeer gevaren, naar "het Meer van Lenten". Daar kun je prima aanleggen en even wat eten en drinken. In deze tijd van het jaar komen er niet veel mensen per boot aan.
Deze foto's maakten we om onze dochter een beetje te jennen, we hebben ze aan haar ge-MMSt. We voelden ons naderhand toch een beetje schuldig, maar van onze hond wordt ze altijd blij en gelukkig, dus heb ik deze ook nog even gestuurd. Axel werd vandaag trouwens tien jaar!Het was een mooie middag.

Winterklaar

Afgelopen zondag woeien we, nadat we bij Oma B. waren geweest, even lekker uit in Harlingen. Een wandelingetje op de zeedijk, staren naar de kitesurfers. Kijken naar de 'ruïnes' van het badhuis waar ik als kind en puber praktisch wóónde in de zomer. Waar ik razend verliefd was op Jenny (hoe zou het met haar zijn), op haar mooie borsten en lange blonde haren. We waren er altijd met een leuke groep, kookten er mosselen van de dijk op wrakhoutvuurtjes, zonden (v.t. van zonnen, misschien dacht u dat ik een 'e' vergat; ja, dat deden we er ook!) op de Batting* en zwommen er als het stormde. Wat waren dat een fijne lange zomers. Harlingen maakt nog altijd veel bij mij los.

Het was er nu vreselijk koud, dus we bleven er verder niet lang. Thuisgekomen ging ik de boot nog wegbrengen naar de jachtwerf voor de jaarlijkse servicebeurt van de motor. Alleen de hond mocht mee en ik maakte een klein slagje over een verlaten Sneekermeer. Ik heb moeten leren niet altijd bij alles wat ik doe rechtstreeks van A naar B te gaan maar ook tijd in te ruimen voor mezelf, voor het zonder haast genieten van wat ik doe.

In de tijd dat ik die heerlijke zomers beleefde aan zee, werd op het Flitseiland (Lytse Griene) in het Sneekermeer de Flitsclub opgericht waar mijn dochter nu zoveel plezier aan beleeft. Ik hoop dat ze er later met evenveel genoegen aan terugdenkt als ik hierboven. Zeilen en zwemmen, zoet en zout, twee totaal verschillende werelden, een generatie ertussen. We wisten toen niet van elkaars bestaan af. Nu bezocht ik beide plekken op één en dezelfde zondagmiddag, met grijze koude luchten, harde wind en af en toe wat hagel en regen.

Toen ik thuiskwam brandde de houtkachel al, het was weer een mooie zondag geweest.

(*) Een groot vlot aan een ketting op een dikke honderd meter uit de wal.

Opruimmysterie

Nog een raadselachtig gebeuren: het opruimen van de boot. Onze boot is dan net een maiskorrel die je in de hete olie gooit (popcorn dus). Releatief bekeken hebben we niet echt een supergrote boot, en de bergruimte is navenant. Toch is het onvoorstelbaar wat er aan volume vrijkomt wanneer we aan het eind van het seizoen alles leeg- en afhalen. En eenmaal thuis weten we bijna niet waar we ermee heen moeten, en dan blijft er ook nog eens best veel aan boord. Hal, overloop, badkamer en kantoortje liggen vol spullen! Het vindt straks allemaal zijn weg wel weer, maar nu lijkt het wel alsof we aan het verhuizen zijn!

Herfstvakantie van de Slootjesvaarders

Als je bij ons vandaan in zuidelijke richting wilt varen, heb je grofweg drie keuzes: IJsselmeer, Polder of Weerribben. En de mooiste omgeving vinden wij dan de Weerribben in Overijssel, dus gingen we maandagochtend vanuit Balk via Sloten richting Echtenerbrug. Er was echter één ding mis met deze keuze bedacht ik me toen we onderweg waren. We waren er al vaker geweest en eigenlijk wist ik precies wat er op slootjesgebied ging komen. Niet echt handig als je eindelijk weer eens de tijd hebt om lekker 'vrij' te varen. Het was me te voorspelbaar geworden.

We hebben daarom dit jaar zoveel mogelijk nog niet eerder verkend vaarwater genomen en ons laten leiden door letterlijk 'last minute' beslissingen over links- of rechtsaf. En zo werd het een voor ons verrassende tocht. Toch vind ik altijd dat je zuinig moet zijn op de plekken waar je nog nooit bent geweest, je moet altijd wat houden om voor terug te komen. Gelukkig zijn die plekken er nog steeds genoeg. We hebben bijvoorbeeld nu een klein stukje Overijsselse Vecht gedaan, maar dit doodlopende water van ongeveer 30 km wil ik ook nog eens rustig helemaal bekijken.

Het allermooiste van de Herfstvakantie is toch wel de rust die er is. Er is nauwelijk vaarverkeer en toch worden alle bruggen en sluizen normaal bediend. Sluis- en brugwachters zijn relaxed en staan open voor een praatje. Meestal zijn ze zelfs blij dat er weer eens iemand langskomt. Bij sommige sluizen zijn het nog maar een stuk of vijf boten per dag. Je kunt in je eigen tempo varen en liggen waar je wilt. Geen wachttijden, op een enkele storing van een brug na. En genieten van de stille natuur, ofschoon je in Nederland altijd het gevoel houdt door een zorgvuldig aangelegd park te varen. Behalve dan misschien in het centrum van Zwolle, wat vanaf het water hier en daar op een oerwoud lijkt.

Ik zei eerder dat je zuinig moet zijn op onbezochte plekken, ik moet ook nog wat overhouden om te vertellen. Ik laat het hierbij. We hadden een heel fijne week en als je zin hebt staan hier nog een heleboel foto's!

Onze route. Alleen jammer van al die labeltjes, geen idee hoe ik die er af kan laten.

Weer terug...

'Helaas', wou ik aan de titel toevoegen, maar thuis het anders en toch ook fijn. We hebben een heerlijke week met fantastisch stil herfstweer gehad (behalve dan op woensdag). Later meer en ik zal ook een boel sfeerfoto's plaatsen van onze mooie tocht door een schijnbaar verlaten wereld.

Deze foto is genomen op dinsdagochtend 16 oktober in het Kanaal Steenwijk-Ossenzijl.

Blaren op m'n vingers

Al zolang wij onze boot hebben, nu een jaar of negen, hebben we last van een lekkend vluchtluik. Voor de landrotten onder u: dit is een soort van dakraampje in ons vooronder. De woonkamer zogezegd. Ik slaap hier ook, de dames slapen allebei in de achterkajuit. Het ligt hier heerlijk maar het betekent wel dat ik elke keer mijn kooi bed helemaal moet opmaken en 's ochtends weer afhalen en opruimen voordat we kunnen ontbijten. En dat is.., ik dwaal af.

Het vluchtluikje lekt dus. 's Nachts op mijn dekbed, overdag op wat 's nachts mijn matras is. Of op de visite, want zelf ga ik daar niet zitten! ;-) Het drupt alleen op de bank als de watertank bijna leeg is, want bij een redelijk gevulde watertank helt de boot ver genoeg de andere kant over, het is centimeterwerk, dat het druppende water er net voor langs valt. Tenzij het tafeltje er weer onder staat en.., nou ja, meestal valt er dus wel mee te leven.

Geloof niet alles wat men zegt. In tegenstelling tot de tendentieuze berichten viel het afgelopen zomer best mee met de hoeveelheid water die naar beneden kwam. Ik kan het weten. Maar afgelopen laatste zaterdag in september, toen het 36 uur lang geen minuut droog was, liep bij mij de emmer over. Het vluchtluik moest gerepareerd!

Nu ben ik de afgelopen twee avonden, met primitieve gereedschappen uit onze bestekbak -sorry Maria voor aardappelschilmesje no. 37-, een uur bezig geweest alle oude kit voorzichtig tussen de ruit en het aluminium raam uit te pulken. Want het luik is zodanig uit één stuk geconstrueerd dat het niet uitelkaar te halen is. Vanavond nog even goed nareinigen en dan morgen opnieuw kitten. Met Sikaflex, een bekende watersportkit waarvan de naam mij altijd op cruciale momenten (in de winkel bijvoorbeeld) ontglipt. En dan maar hopen dat dit lastige werkje niet voor niks was!

Ik wou eigenlijk niet aan de doorhalingen, maar heb me voor één keer laten gaan...

Gevlucht

Voor het eerst sinds lange tijd, voor zover ik mij kan herinneren is het zelfs nog nooit voorgekomen, ben ik tijdens een evenement van de boot 'gevlucht'. Naar huis gegaan dus. Vrijdagavond zijn we er maar niet eens heengegaan en zaterdag zijn we na de wedstrijden meteen van het Starteiland vertrokken. De reden was de onophoudelijke regen, waar ik op het laatst helemaal narrig van werd. Ik vind alles prima: koud, donker, harde wind en zelfs buien. Maar een hele dag onafgebroken regen, daar kan ik niet tegen. Mooi rijmpje! We móesten zaterdag ook wel naar huis, voor een feestje en dansles van mijn dochter, maar normaal gesproken hadden we behoorlijk getreuzeld en waren we zo snel mogelijk teruggegaan naar de boot. Nu zijn we lekker thuis gebleven, met een houtvuurtje aan.

Zelfs zondag, toen het weer toch aanmerkelijk beter was, ben ik meteen na de prijsuitreiking met de boot vertrokken. Dit leverde tal van verbaasde blikken op. Normaal zijn we er als één van de eersten en bijna als laatste weg, nu zagen diverse vrienden en kennissen voor het eerst in lange tijd onze boot in varende toestand. Het officiële zeilseizoen is voorbij, afgelopen. Er komen nog wat losse dingetjes en misschien nog eens een weekje varen. Nu gaan we weer op een andere manier van onze boot genieten!

Tochtje

Inmiddels heb ik het wel aardig goed in de vingers, het naar het Starteiland varen van onze boot en bijbehoren. Als ik alleen ben, alles (Flits, rubberboot) meeneem en gewoon rustigaan doe, ben ik ongeveer twee uur en een kwartier bezig. Grappig, elke keer weer. Vanochtend vertrok ik om 7:45 van huis en was ik iets na tienen weer terug. Precies op tijd om daar nog een bakje koffie te drinken en de trein te halen die ik van plan was. Het was behoorlijk onstuimig weer en toch gebeurden er geen rare dingen. Aanleggen en alles ging me prima af. Ik vind dat nog steeds niet vanzelfsprekend (met harde wind en sleep), ondanks de vele ervaring die ik inmiddels heb. Het blijft wel een beetje spannend. Maar ik heb wel geleerd rustig te blijven en op mezelf te vertrouwen en dat is een prettig gevoel.

Seizoenen

Het mooie van Nederland, en vast van veel andere landen ook, is dat we er seizoenen hebben. Niet het hele jaar meer van hetzelfde, maar een continue verwelkomen en afscheid nemen. Het gekke is, en ik weet niet hoe dat u vergaat, maar zo tegen het einde van de zomer of de winter heb ik het er ook wel weer een beetje mee gehad. Ben ik weer klaar voor het volgende.

Was ik tot nog geen drie weken geleden bijna niet van mijn boot af te sláán, nu kan ik nauwelijks nog motivatie vinden om het spul klaar te maken voor de laatste zeilwedstrijden. We gaan natuurlijk wel, we ronden het keurig af, maar eigenlijk moet ik mezelf ertoe zetten. Ik heb het wel weer een beetje gehad met het 'gedoe' eromheen, hoewel ik sommige mensen wel (en andere niet) zal gaan missen komende winter.

Misschien loop ik wat op de zaken vooruit, dat doe ik wel vaker, maar ik merk al aan alles in de natuur en aan mezelf dat er een andere fase aan staat te komen. De blaadjes aan de bomen ogen niet meer fris, spinnendraden overal. De natuur raakt wat verstild. Gewoon thuis willen zijn en wat klusjes doen. Af en toe een beetje melancholiek zijn. Op mooie najaarsdagen met de boot de natuur ingaan, helemaal vrij en zonder verplichtingen. Dáár ben ik nu weer aan toe. En als het stormt, beschut met de boot achter een bosje een boek lezen en je alleen op de wereld wanen. De natuur komt tot rust, ik ook.

Boete

Nu schets ik graag een idyllisch beeld van onze vaaractiviteiten, maar er gaat heus ook wel eens iets mis. Van die dingen waar je een tijdje van baalt. Maar niet te lang. Eén van mijn vervelendste ervaringen (ja, er waren er een paar meer, maar niet alle voor uitzending geschikt ;-) was mijn ontmoeting met de 'water'politie. Eigenlijk moet je ze politie te water noemen, want de meesten zijn gewoon landrotten. Met het vaarbewijs net een week in de binnenzak.

Als je een bijbootje hebt dat harder kan dan 20 km/u (ongeacht of je dat nu wel of niet doet), dien je de volgende zaken in je 'snelle' bootje bij je te hebben: Zwemvest (niet aan, maar onder handbereik), brandblusser, vaarbewijs, registratie van de boot plus goed zichtbare nummers op de zijkanten, legitimatie. Eén en ander hebben we standaard in onze 'anti-bekeuring tas'. Zaak is deze tas bij elke beweging op het water bij je te hebben. Bovendien moet je, in ons geval, via een koordje verbonden zijn aan de dodemansknop van de motor.

Op een mooie middag was ik even zachtjes het water opgetuft om mijn dochter wat in de gaten te houden, die bij een best stevige wind wat aan het trainen was met haar fokkenist. Bij eventueel omslaan kunnen ze dan wel wat hulp gebruiken. En ik had ze wel gezien hoor, de waterpolitie, maar te laat om nog terug te keren om mijn vergeten tas op te halen. Ik dreef wat, zij voeren voorbij. Niets aan de hand. Tot hij zag dat ik er 8 Pk achter heb hangen. Met een grote boog kwam hij langszij gevaren. En kreeg ik een prent van € 25,- omdat ik geen zwemvest bij me had. Werd ik ook nog gematst, want voor het niet bij je hebben van alle andere zaken kun je ook nog allemaal boetes krijgen.

Later, op een ander meer, trof ik dezelfde vent weer. Maar ik had hem al gezien, en voor de zekerheid het zwemvest zelfs maar omgedaan. Hij lachte naar mij, ik niet naar hem. Soms is het ook even niet leuk op het water, met al die malle regeltjes.

Weer terug

We hebben de terugkeer naar huis gisteravond zo lang mogelijk uitgesteld. Eigenlijk een uur of twee te lang, we kwamen in de spoelende regen in de haven aan. Maar goed, een beter en toepasselijker einde van de vakantie kun je je bijna niet voorstellen. Grappig eigenlijk, vanwege de Sneekweek lagen we een week of twee op het Kolmeersland (Starteiland), bijna thuis, maar toch (ver) weg. Geen mail, geen post. Af en toe moet je even van het eiland af, voor boodschappen en zo. Maar ik raak er dan altijd wat onrustig van, net of word je weer het 'gewone' leven ingezogen. En voel je je opgelucht wanneer je het eiland weer onder je voeten hebt. Een paar weken is je leven daar, de wereld heel klein en overzichtelijk.

En nu (helaas) weer naar het werk. E-mail lezen etcetera. En vanavond uw berichten en avonturen. Ik ben er heel nieuwsgierig naar en misschien heb ik u zelfs wel een beetje gemist.

Slecht weer?

Af en toe sijpelden er berichten uit de samenleving ons bewustzijn binnen. Heerlijk is het, gewoon nooit online zijn, geen nieuws lezen, hoogstens af en toe een geleende krantenpagina meepikken. In de mooie lege ruimte van Groningen was alleen het weer van de dag belangrijk en verder niets. Er was weer eens iets met doping in de tour, het zal wel. Ook was er 'iets' neergestort in het Sneekermeer en voer er een binnenvaartschip bij Grou over een huisje heen. Hier voeren we vanmorgen langs en hebben er foto's van gemaakt! Dit is zowat het enige nieuws uit de buitenwereld dat in ons kleine botenkamp doordrong.

Dit en het gedoe over het slechte weer. Regelmatig werden er weer mensen gebeld door bezorgde ouders en schoonouders of andere achterblijvers, dat het zo jammer was van het slechte weer. En hoorden we dat Nederland massaal werd ontvlucht. Iets met herfstig weer. En dan keken we elkaar weer eens aan. Het was prachtig weer juist. We hebben twee fantastische weken gehad. Voornamelijk 's nachts regen, en af en toe overdag eens een mooie (onweers-) bui en één middag teveel wind, kracht of 8. En dat was ook wel weer leuk, op zijn eigen manier.

Ik denk dat het maar is wat je belangrijk vindt. Je verwachting en hoe je met datgene dat je wordt aangeboden omgaat. Genoegen nemen met wat je krijgt, en er dan ook nog van genieten, het lijkt niet meer van deze tijd. Maar ook ik heb twee weken een korte broek aangehad en ben heel bruin geworden. Zó slecht was het dus echt niet.

Vijftig meter waterlijn

Dat is wat we tot onze beschikking hebben. Leg de boten twee lagen dik en het is honderd meter. Maar wat doe je als je meer dan honderd meter nodig hebt en niet drie lagen dik mag liggen. Met zo'n dertien schepen zo weinig mogelijk plek innemen. Het is passen en meten. Puzzelen. Tetris met schepen. Sommige moeten haaks op de wal, andere juist niet.

Vier jaar geleden was het geen probleem, toen waren we met een paar en wat was het intiem en gezellig. Maar we hebben er te enthousiast over verteld, denk ik, dus wordt het steeds drukker. De jeugd die de Flitsjes en moederschepen zijn ontgroeid komen nu zonder ouders maar mét hun Schakel en enorme tenten die wij pas hadden toen we dertig waren. En de ouders zelf komen ook elk jaar met een paar meter meer.

Het wordt een fijne week, met vele dierbare vrienden en kennissen om ons heen. Maar ook een week waarin je niet moet vergeten tijd en rust voor jezelf te zoeken en vinden. Even met het rubberbootje weg, boek mee, hond mee. Een stil plekje zoeken en spoorloos zijn. Van de zeilwedstrijden genieten. En dan bij terugkomst weer de warmte van de mensen om je heen. En de sterke verhalen, het ongecompliceerde lachen. En soms, onverwacht, een goed gesprek. Ik heb er heel veel zin in. Het zal hier voorlopig wel wat stiller worden.

Opstappen

P. en K. hebben het erg druk, ze werken bijna dag en nacht. En ook in de weekends. Daarom hebben ze een boot gekocht, om meer bij elkaar en bij de kinderen te kunnen zijn. Een gezinsactiviteit te hebben weg van huis en kantoor. Het lijkt te werken. Alleen waren ze al vanaf het begin niet echt tevreden met hun boot, een best leuk polyester schip van 10 meter. Maar inderdaad, misschien een beetje onpraktisch.

Ze hebben ook geen tijd om vantevoren de boot op de zeilbestemming te brengen, dit zou dan vrijdagnacht gebeuren. P. zou alleen met de kinderen varen. Maar omdat me dit niet verstandig leek, zoveel ervaring heeft hij nou ook weer niet, bood ik in een mailtje aan om mee te varen (op te stappen). Dan konden de kinderen zaterdag wel gebracht worden, of vrijdag door Maria meegenomen.

Gisteravond laat ging de telefoon. "Ja met P. Kan het nog wel even?"
"Tuurlijk"
"Even over je mailtje."
"Ja?"
"Lijkt me een heel goed plan."
"Ok, leuk! Gaan we mooi even varen!"
"Ja, maar ik heb de boot ingeruild."
"Oh?"
Een vreemd voorgevoel bekruipt mij.
"P. wat heb je gekocht dan?"
"Een Super van Craft"
Dit zijn echt high-end jachten...
"Oh jee P. Hoe groot is'ie?"
"13.60"
Ik schiet in de lach. Dat is niet niks, op zo'n schip ben ik nog nooit geweest. Laat staan er mee gevaren.
"K. brengt de kinderen, kunnen wij mooi even uitproberen. En er zit van alles op en aan. Ik weet nog niet eens wat ik daar allemaal mee moet."

Ik kort het gesprek wat hier op volgde maar even af. En het schip moet eerst nog wel gekeurd worden. Ik heb er in ieder geval al veel pret om gehad. En ook om het gemak waarmee sommige mensen dingen kunnen doen. Ze zijn wel wat van de extremen. Ik hoop niet dat ze hier spijt van krijgen, hoewel ik me dat nauwelijks voor kan stellen.

Maar ik moet zeggen dat ik enorm veel zin heb om (er) eens mee te varen. Hopelijk heeft hij vaker geen tijd de boot ergens te brengen...

Ingewikkeld

Onze vakantieplanning is de laatste jaren best even ingewikkeld. Je moet ver vooruitdenken en plannen om straks logistiek niet in de problemen te raken. Of een paar uur extra heen en weer te moeten rijden omdat je wat bent vergeten. Een kind of zo.

Komend weekend hebben we het NNWB-kampioenschap op de Beulakker, het weekend daarna begint de ZZ-week. En onze vakantie! Tussendoor moet ik werken en kan ik geen vrij nemen omdat ik het fort alleen moet bewaken. Maria en dochterlief moeten daarom samen in een paar dagen van B naar Z varen, dus daar moet nog even iemand bij om te helpen bij de sluizen en het aanleggen. Gelukkig varen ze in een kleine colonne van een boot of vier. Terwijl ze dat doen kan ik 's avonds helpen om trailers met zeilboten naar Groningen te rijden. Er zijn altijd te weinig trekhaken beschikbaar om in één keer klaar te zijn.

A.s. donderdagavond en vrijdag varen we de boot naar de Beulakker, maar onze dochter heeft nog van alles -zwemmen met de oudere flitsjeugd en rapport ophalen- dus die blijft thuis. Blijft ze alleen thuis of brengen we haar gezellig bij J. onder? In ieder geval moet ze vrijdagavond opgehaald worden, samen met haar bootje. En de auto, want die staat ook nog thuis. Dus vervoer regelen van de Beulakker naar huis. Dan moet zaterdag en zondag haar fokkenist nog gehaald en gebracht worden. Blijft hij in een tentje slapen, of moet hij naar huis?

Zo gaat dat dus bij ons. Genieten is het! Maar als straks alles lekker aan het Zuidlaardermeer ligt, de kinderen aan het zeilen zijn en de palmbomen opgeblazen, voelt het ook écht als vakantie.

Te snel

Het gaat me allemaal veel te snel. Eigenlijk liep ik nog altijd rond met zo'n gevoel van: het seizoen gaat weer beginnen. Zo'n idee dat de 'winter' nog maar net weg is. Tuurlijk, al veel mooie weken gehad, maar toch. Als een boek waarvan je na tweederde nog steeds de indruk hebt in de intro te zitten. Komend weekend de zomerwedstrijden. Zómerwedstrijden? De dagen beginnen na vandaag al weer korter te worden (of is dat een té deprimerende gedachte). De grote vakantie begint al weer bijna. Het seizoen is niet alleen al begonnen, we zitten er zelfs midden in! Soms is het beangstigend, het gevoel dat de tijd je als los zand door de vingers glipt.

Bijzondere ontmoetingen

Als je dan 's avonds even gaat varen met z'n tweetjes, weet je maar nooit wat je tegenkomt. Eén of ander giga-jacht dat veel te hard vaart met stootwillen buitenboord. Met een rubberbootje eromheen te jakkeren al foto's makend. Waarna de stootwillen toch maar binnen moeten. En daarna nog meer foto's. Ik vond het niet de moeite ook een foto te maken, het ding was groot en lelijk. Ligt kennelijk te koop in Sneek, ze meerden af bij een luxe-makelaar.

Nadat we een tijdje hadden gedobberd op het Sneekermeer, motor uit, kopje koffie drinkend en wachtend tot het droog werd, hebben we ons 'gereserveerd' bordje weer opgehangen. Ik had natuurlijk geen zin dit in de regen te doen. Vergeten foto te maken, dat doen we een volgende keer.

Maar wat ik dan wel weer de moeite waard vond om een foto (met mobieltje, niet zo geweldig) van te maken, was van deze. Het blijft een bijzondere club, vind ik. Met mooie schepen.
Overigens ligt het water in het kanaal gewoon waterpas.
Zo is het beter:

Een frisse blik

Het is wel eens goed om door de ogen van een ‘vreemdeling’, of ze nu uit India komt of van elders, naar je eigen land en woonomgeving te kijken. Gister hadden we een boottochtje in onze boot met 3 nl-collega’s en onze Indiase colega U. T, een vriendin van haar kon niet mee wegens drukke werkzaamheden. Zolang als je deze dames alleen op kantoor treft is er niets aan de hand, want het werk is wat we gemeenschappelijk hebben. We weten met elkaar waar we het over hebben.

Maar ga je met elkaar naar buiten, dan kom je er ineens achter hoe groot de verschillen zijn. Niet zozeer in cultuur, daar hebben we in ieder geval weinig van gemerkt, maar vooral in dingen die je ziet op straat of op het water. U. stelde veel vragen. Hoe lang het nog zou duren voordat in India het verkeer net zo ordelijk verloopt als hier. Of het wettelijk bepaald is dat er zoveel huizen op elkaar moeten lijken. We voeren over het aquaduct bij Sneek, waar de auto’s onder het water doorgaan. Dit was natuurlijk helemaal geweldig.

Op het Sneekermeer waren zeilboten. En toen kwamen we erachter dat U. nog nooit een zeilboot had gezien en het concept ervan ook niet kende. We hebben het haar uitgelegd. Ze kon zich niet voorstellen dat je je anders dan roeiend of met een motor over het water kon voortbewegen. We hebben allemaal een geweldige dag gehad en U. ging naar huis met een fototoestel vol 'vreemde' foto’s -leuk geworden trouwens- die ongetwijfeld inmiddels ergens in India met grote verbazing zijn bekeken.

de Indiërs (2)

Ik schreef al eerder over ze, de Indiërs die ons technische werk gaan uitvoeren. In India staat ergens een groot pand waar het meeste werk gebeurt, maar ook bij ons stappen er nu een heel stel rond om in te werken. Hoeveel precies, dat weet ik niet. Maar het zijn er toch al gauw een stuk of twintig. Met de één heb je wat meer contact dan met de ander. Wij hebben het meeste contact met U (v), die samen met T (ook v) in een pandje in Leeuwarden woont.

Nu het meeste ijs wel gebroken is ontstaat er een soort van wederzijdse nieuwsgierigheid, het worden echte collega's. Welke talen spreek je, hoe ziet dat er dan uit op schrift (grappig!). Hoe doen we dingen hier en bij jullie. Wat is dat met dat rode stipje, of soms een glittertje en hoeveel van die mooie kleedjes (de vrouwen dan) heb je wel niet meegenomen? En elkaars woordjes wat leren. Maar de voertaal blijft natuurlijk Engels.

In het weekend vervelen ze zich soms wel. Dan gaan ze winkelen en op zondag gaan ze met het openbaar vervoer op pad, U en T waren laatst naar Walibi geweest. In Leeuwarden zelf is op zondag niet zo veel te doen, dan kan je er wel een kanon op straat afschieten. Dat vond ik allemaal wel wat sneu voor ze.

Daarom gaan we volgende week op een mooie middag met z'n zessen, U en T, drie nl-collega's en ik, vroeg weg. We gooien het 'loket' dicht en gaan een eindje varen met mijn boot. Even wat over het Sneekermeer, via een mooi vaartje langs Broek en dan na afloop misschien even wat eten in 'het meer van Lenten'. U en T waren helemaal opgetogen van dit plan. De opstappers regelen de hapjes en drankjes voor onderweg, U had al allemaal ideetjes. Dat wordt vast een fijne middag.