Boot Holland

Omdat de Flitsclub er met een klein standje staat, maar ook om er eens even rond te kijken en misschien wat bekenden van het water te ontmoeten, gingen we naar Boot Holland in het FEC (Frieslandhal) in Leeuwarden. Daar aangekomen vroegen we een parkeerwacht naar de invalidenparkeerplaatsen. Die zijn er nooit, of in ieder geval niet vlak in de buurt, maar we moesten langs hem en dan ergens tegen het -niet aanwezige- éénrichting verkeer inrijden, om vervolgens op een stoep vlak bij de ingang de auto kwijt te kunnen.

"Bent u bekend in Leeuwarden?" vroeg hij. Daar waren we even stil van. Ik kreeg al een visioen van een uitleg naar een parkeerplek ergens aan de andere kant van de stad. Ik schoot terstond in mijn melige stand, waardoor zich een bizar gesprek ontvouwde. Al snel had hij er genoeg van, zodat we door konden rijden en terechtkwamen waar we wilden.

Flitsclub

Hier, 53° 0'41.90"N, 5°32'27.06"E, midden in de rimboe, had ik gisteravond een etentje. Maria zit in het bestuur van de Flitsclub Sneek. Dat heeft niets met snelheidscontroles te maken, maar alles met een jeugdzeilklasse. Een Flits is een tweemans zeilbootje voor jeugd tot achttien jaar, maar tegenwoordig mogen we blij zijn als ze er met hun vijftiende nog in willen varen. Ze hebben zo'n haast om door te stromen naar opvolgklassen als de Schakel of de Vauriën.

Het bestuur had dus een gezellig etentje, met partner en kinderen, om het begin van het nieuwe seizoen te markeren. Helaas is Maria niet fit, en mijn dochter was naar het Valentijnsbal op de dansschool. Dus ging ik alleen. Het was pikdonker, glad, harde wind en sneeuw. En dan over de kronkelweggetjes van het Friese platteland navigeren. Ik was zelf verbaasd dat ik het vond, in één keer nog wel. Meestal verdwaal ik.

Na de barre tocht was daar de warmte, het lekkere eten (één van de bestuursleden heeft iets met koken) en de fijne gesprekken. Het is een leuke groep mensen. Als straks het zeilen weer begint zien we elkaar bijna elk weekend op en aan het water. Ik heb er nu al zin in.

Google Earth

Google Earth is een prachtig medium. Ik kan eindeloos over verre stranden en afgelegen gebieden vliegen. Met af en toe een huisje. Dan word ik erg nieuwsgierig naar hoe het zou zijn om er eens een weekje te logeren. De kust van Namibië vind ik erg intrigerend. Honderden kilometers helemaal niks behalve af en toe een mijn of een gestrand schip. En dan toch ineens een rood dak. Woestijn aan de ene kant, oceaan aan de andere.

Hottentot point: 26° 8'10.64"S, 14°56'37.98"E

de Indiërs

Hier over de gangen lopen steeds meer Indiërs. Aardige mensen, ze praten een apart soort Engels. Ook tegen elkaar, want hun diverse dialecten schijnen erg veel te verschillen. Ze komen hier om het werk over te nemen dat we zélf altijd zo leuk vonden. Het schijnt beter en goedkoper daar door hun gedaan te kunnen worden dan hier door ons. Het zal wel.

Intussen worden wij geconfronteerd met Planningsgesprekken, Voortgangsgesprekken en de onvermijdelijke Beoordelingsgesprekken. POP en SMART, niets blijft ons bespaard. Alle P&O-ers van Nederland hebben ergens met elkaar in een donker hol weer van alles bekokstoofd. Ze maken de vergissing dat wat zij zinvol vinden wij vanzelfsprekend ook zinvol vinden. Er wordt wat afgepraat hier. Geen wonder dat het elders goedkoper kan.

Sneeuw

Hier om 14:40 nog niks te zien...
In Harlingen zijn ze bang voor de terugkomst van die malle stormreporter.
Daarom werd daar vanmiddag het experimentele electronische en hypermoderne klimaatscherm geactiveerd. Geen sneeuw, geen reporter, zullen ze hebben gedacht.

met dank aan buienradar.nl

Update: 17:00 nog steeds geen noemenswaardige sneeuwval hier.

Modelscout

Het woord 'modelscout' in het nieuws kwam tot nu toe slechts tot de rand van mijn bewuste waarneming. Ik had de bijbehorende artikelen niet gelezen, maar als ik het woord zag dacht ik aan een 'voorbeeldige verkenner'. Of padvinder, zo u wilt. Scout is de moderne benaming, vandaar. Blijkt het om een heel ander soort 'sneuper' of 'strúner' te gaan. Als Engels mag, waarom dan geen Fries, tenslotte.

Nog eentje

Nog even eentje uit de krant.
"Weet je wel wat arachinbutyrofobie is?" vraag ik mijn collega.
"Ja!" zegt ze. Daar moesten we dus even hartelijk om lachen.
Had ze het vanmorgen ook gelezen.
Wat een vreemde fobieën bestaan er toch.
Hoe kom je op zo'n naam! En hoe ontdek je dan dat dat bestaat?
Normaal zegt iemand dan: "Nee, ik lust geen pindakaas". Klaar toch?
Of zou iemand pindakaas toch zó lekker gevonden hebben dat die door de dokter naar een specialist moest worden gestuurd? Die nog een mooi woord in de la had liggen?

Leuk spelletje voor op een verjaardagsfeest:
Neem beschuiten en smeer die met pindakaas.
Alle aanwezigen moeten er één opeten, en wie dan het eerst weer kan fluiten heeft gewonnen!

Pakken

Een grote multinational. Met in Nederland twee vestigingen. Hier in Leeuwarden en één in Den Haag. Daar blauwe pakken, hier bij ons voornamelijk jeans.
Er liep hier net zo'n Haags pak door de gang. Met veel te korte broekspijpen.
Dan maar beter géén pak, zou ik zeggen.

Drop

Van een leverancier hebben we op kantoor lekkere drop gekregen. Volgens onze nieuwe ethische regels mogen we geen 'cadeautjes' van leveranciers aannemen. Maar snel het bewijsmateriaal wegwerken dus!

Kachel

Toen we dit huis uit 1968 kochten, zat er natuurlijk een kachel in. Hetelucht, erg luxe (vonden wij). Die kachel was toen best wel nieuw, een jaar of vijf. Het is een groot ding en staat in een afgezonderd deel van de garage, achterom via een aparte deur bereikbaar. Een soort van stookhokje dus.

Het gekke is, als iets je voor nieuw wordt verkocht, heeft het de neiging om nieuw te blijven. In je hoofd dan. Want als je je bedenkt dat we hier nu zo'n veertien jaar wonen, het is voorbijgevlogen, is die kachel onderhand dus bijna twintig jaar oud. Voor een kachel best bejaard, zo is ons verteld.

Al een jaartje of zo slaat hij op onverwachte momenten af. Dan vinden we het koud worden in huis, terwijl de thermometer nog steeds twintig graden aangeeft. Dit betekent een loopje naar het stookhok, stroom eraf en er weer op en hup, daar gaat'ie weer. Een tijdje.

Tot ook dat niet meer hielp, de kachel leek overleden. Verschillende monteurs kwamen en gingen en prutsten aan onze kachel. Nieuwe print erin, het hielp niet. Oh, hij doet het wel weer hoor, maar nog steeds moeten we af en toe naar het stookhok.

De laatste monteur die kwam was B. Maria heeft vroeger bij hem in de klas gezeten. B. is gewoon nuchter en komt met zinvolle voorstellen. Niet meer prutsen aan die kachel, die is het niet meer waard. Er moet gewoon een nieuwe, moderne, in. Scheelt ook enorm in de stookkosten. Gewoon nog een tijdje naar het stookhokje lopen. Intussen offerte laten maken en zo. En komende zomer actie nemen. Weet je gewoon waar je aan toe bent. En je verdient het terug!

Kijk, daar heb je wat aan. Kun je weer plannen maken inplaats van steeds achter de feiten aanlopen. Want daar is niks aan.

Makkum

Vandaag leek het ons een goed plan om weer eens naar Makkum te rijden. Met dit weer is het daar altijd gezellig druk en is het leuk honduitlaten. Bovendien is het een mooi ritje als je langs Exmorra en het prachtig rustieke mini-dorpje Allingawier (53° 2'50.93"N, 5°26'42.19"E) rijdt.

In de haven van Makkum lagen weer twee superjachten, van een meter of zestig lang en twintig hoog. Na de wandeling gingen we ergens aan het IJsselmeer even wat eten.

Op een gegeven moment zaten aan de tafel achter mij wat mensen van buiten de provincie. Eén ervan praatte vrij luid en bezwoer de anderen met grote stelligheid dat we aan de Waddenzee zaten. De veerboot naar Terschelling vertrok hier en daar in de verte zag je Terschelling al liggen, je kon er de vrachtauto's zien rijden. Men was diep onder de indruk van zijn grote geografische kennis.

Ik durfde hem niet te zeggen dat we niet in Harlingen waren en dat zijn Terschelling gewoon de Afsluitdijk was.

Pombrood (2)

Het is gelukt! Prachtig broodje!
Dat gaan we eens vaker doen. Straks even proeven.
Update: Mooie structuur en erg lekker! Hij is al bijna op, we kunnen er hier niet afblijven.

Harry Potter

Een record aantal bestellingen voor het volgende boek, op Amazon, las ik net. Ik ben niet vies van een flinke dosis fantasy. Heb 'In de ban van de ring' al verschillende keren gelezen, vanaf mijn vijftiende. En vele andere boeken in deze categorie.

Maar de gekte rond Harry Potter begrijp ik niet. Ik vind het te 'light'. De boeken kom ik niet door en aan de films zit kop noch staart. Mijn dochter is er gek op, maar na de laatse HP film die ik heb gezien vroeg ik mezelf af: "Waar ging het nou over?". Er gebeurden zat losse spannende dingen, leuk gefilmd ook. Maar de lijn was ver te zoeken.

Gezien de massale gekte zal het wel aan mij liggen.

Pombrood

Het brooddeeg/beslag volgens recept van (of eigenlijk via) Pom zit in een beslagkom, in een plastic zak. Morgen om een uur of één het vervolg. Ik ben benieuwd. Wij maken graag thuis brood, meestal in onze regelmatig gebruikte broodbakmachine. Maar brooddeeg zelf kneden is ook heel leuk. Ik vind dat het prettig voelt aan je handen. Rustgevend is het, brood maken. Haasten heeft geen zin. Volgens het recept van Pom hoeft kneden niet, ook wel makkelijk! Maar dan duurt het weer bijna een dag voor het klaar is. Grappig.

Toen ik zover klaar was riep iemand van dertien vanaf de bank: "Wie wil er even drinken voor mij papa?". De vraag stellen is'm beantwoorden, kennelijk.

PS: Gister was mijn honderdste stukje!

Machinist A.

Elke groep treinforensen heeft zo z'n eigen gewoonte. De leden van de groep die dagelijks om 7:33 (voorheen 7:22) vertrekt, positioneren zich altijd strategisch op het perron om maar vooral als eerste te kunnen instappen. Het goed kunnen inschatten van de eindpositie van de voorste treindeur, nabij het seinsleutelkastje, is een vereiste.

Als 'buitenstaander', meestal reis ik op andere tijden, moet je je maar wat relaxed aan de periferie van deze groep opstellen. Je wordt namelijk lelijk weggekeken als je je niet bescheiden gedraagt. Een mogelijkheid hiertoe doet zich alleen voor wanneer je eens als eerste op het perron arriveert. Waarvan ik dan een keer handig (en boosaardig) gebruik heb gemaakt! Overigens heb ik, ondanks de eerder genoemde nadelige uitgangspositie, nog nooit moeten staan tijdens deze rit. Reden voor mijn doorgaans ontspannen houding. Hun typische gedrag is dus eigenlijk onverklaarbaar.

Machinist A., vader van B. die bij mijn dochter in de klas zat en wel eens bij ons heeft gespeeld, tref ik wel eens een enkele keer als hij dienst heeft. Ik heb hem eens gevraagd of hij, als hij mij op dit tijdstip zag staan, niet een keer een paar meter door kon rijden. Voorbij de groep en ook tot iets voorbij waar ik dan stond relaxed te wezen.

Een tijdje later heeft hij dat gedaan. "Ha die Gerhard, zo beter?", vroeg hij, toen ik als eerste instapte. "Perfect A., morgen weer?" antwoordde ik luid, wetende dat er langere tijd overheen zou gaan voordat ik hem hier weer zou tegenkomen.
Dit alles tot grote ontsteltenis en verwarring van de vaste kliek.
Heerlijk.