De schuifdeur

Sinds de grote verbouwing, een jaar of twaalf geleden, hebben we een schuifdeur tussen de hal en de woonkamer. We moesten aanpassingen doen voor Maria en het was nodig de trap een kwartslag te draaien voor de traplift. Deuren moesten worden verplaatst en een schuifdeur was op deze plek de enige elegante mogelijkheid. Hierin verscholen zit ook ergens ons 'bevallingsverhaal', misschien vertel ik het hier nog wel eens. In onze directe omgeving zijn zoveel mensen die het kennen, dus waarom jullie niet, vroeg ik me laatst af. Misschien is het wel eens goed om het op te schrijven, maar vandaag niet.

Die (zware) schuifdeur nam de afgelopen twee weken enorm veel tijd van mij. Hij was namelijk uit het ophangsysteem gescheurd. Als je ziet hoe licht die ophanging was uitgevoerd, is het nog verbazingwekkend dat het zolang goed is gegaan. Van een flink scharnier heb ik een nieuwe ophangbeugel gefabriceerd en ik wou meteen van de gelegenheid gebruik maken om de rail een halve centimeter verder van de wand te bevestigen. De schuifdeur liep altijd wat aan en schoof daardoor niet lekker. Ik had me niet gerealiseerd dat die rail was vastgeschroefd aan een (verborgen) dikke stalen I-balk, met alle gevolgen van dien. Maar het is allemaal weer gelukt, ten koste van een hoop inspanning en gemopper. En boortjes. Ik kan er niet zo goed tegen als dit soort klusjes ineens veel complexer en moeilijker blijken dan oorspronkelijk gedacht.

Om ervoor te zorgen dat de schuifdeur niet altijd open blijft staan heb ik er ooit een contragewichtje aan gehangen. Daarom moet het soepel lopen allemaal, anders werkt het niet goed. En het gewicht moet niet te zwaar hoeven zijn, want anders heb je er teveel last van bij het opendoen. Volgens mij is de mix nu precies goed.

Dat gewichtje heb ik zelf gemaakt, van een stukje stalen buis en wat lood, dat ik smolt in een pannetje. De laatste keer dat ik zoiets deed was samen met mijn vader, toen ik een gewicht nodig had voor een uurwerk dat ik had gemaakt van mecano. Eigenlijk was het een soort bouwpakket, ik kreeg het met Sinterklaas. Ik weet niet meer hoe oud ik was, maar ik schat dat ik een jaar of twaalf was.

We hadden lood gesmolten en in een klein verfblikje gegoten. Voordat dat op natuurlijke wijze afgekoeld was hadden we natuurlijk allang ons geduld verloren. Mijn vader zocht naar iets om het nog erg hete ding in te doen, er lag gelukkig een plastic zak in de buurt. Met een tang plaatste hij het blikje in die zak. Maar toen hij het op wou tillen bleef het gewicht natuurlijk gewoon staan, het was dwars door die zak gesmolten. We hebben vreselijk gelachen, omdat het eigenlijk zo stom en komisch tegelijk was. Zo'n vergissing was niks voor mijn vader, dat maakte het nog leuker.

Toen ik dat gewichtje voor die schuifdeur maakte moest ik hier aan denken en heb ik er nog eens zachtjes in mezelf om gelachen. Gek, hoe snel aan nieuwe objecten oude herinneringen kleven.

Zo. Klaar, wat mij betreft.

Nog even een schilderijtje van Maria hier en daar, misschien nog een enkel klein likje verf (op de kozijnen). Maar ik vind het zo eerst wel af. Al dat mooie wit bestond voorheen uit akelige bruine schrootjes, zonder dakraam. Er was geen eer aan te behalen. Nu ziet het er een stuk mooier en frisser uit. Kan ik nu de Flits gaan schuren en de grote boot doen. Ja, je blijft bezig zo, haha. Eerst even bijkomen hoor.

Wederom klussen

Tjongejonge, het is me wat. Na zo'n lang seizoen varen, hopen de klussen zich wel erg hoog op. Bovendien eist het kippenhok de nodige aandacht op. Laatst meldde ik hier last van een insluiper te hebben, dus moest ik zaterdag eerst 5 meter sleuf van 50 cm diep graven om kippengaas in aan te brengen. Dat is allemaal gelukt, de vraag is nu alleen of ik iets heb buitengesloten of dat het nu permanent binnen moet blijven. De tijd zal het leren. De resterende 8 meter doe ik een andere keer.

Ook jagen de Gamma-aanbiedingen mij een beetje op, zodat we eindelijk ook maar eens laminaat voor de slaapkamer van onze dochter hebben gehaald. Ze heeft zelf een mooie vloer uitgezocht. Er lag al veertien jaar vloerbedekking die het nodige heeft meegemaakt. Bovendien is ze wat allergisch voor huisstofmijt, dus werd het hoog tijd de oude vloerbedekking er uit te halen. Als aan het eind van de maand de timmerman komt om onze hal-met-vide op te knappen, kunnen we het mooi gebruiken om de vloer te beschermen.

Aan het eind van al dit gedoe heb ik mezelf getrakteerd op een lekker bad en ben daarna met de hond naar het Kolmeersland gevaren om daar even te wandelen. Er was verder (bijna) niemand. Heerlijk. Voor mijn geestesoog en -oor verschijnen dan de beelden en het geluid van de Sneekweek of de andere heerlijke weekenden die we er hadden. Dat scherpt het contrast met de stilte aan en maakt dat ik er des te meer van geniet. Maar ook een beetje mijn vrienden en vriendinnen mis. Die hebben 's winters ook behoorlijk wat in te halen. Helaas was mijn koelkastje leeg, iets te rigoreus opgeruimd. Daar moet binnenkort weer even een sixpackje in! De schade heb ik thuis ingehaald.

PS: Die kleuren zitten er ook al veertien jaar in, maar mijn dochter houdt niet van veranderingen. Ze is een Leeuw, maar ze had Maagd moeten zijn! Ik schilder het met liefde over, maar ze wil niet...

Intussen...

... deed ik even dit: (beetje verlaat) moederdag cadeau in elkaar gezet en geschilderd.
Kunnen we fijn buitenbarbecuen. Of bij een houtvuurtje zitten.
staat ie verdorie een beetje scheef. (eigen schuld) dat wordt nog even wat napielen. volgende week maar.

Soms zit het dan ook wel weer mee

Onze afvoer was al weer een tijdje enigszins verstopt. Putluchten en slecht doorspoelende toiletten, je kent het misschien wel. Maar er was nog wel mee te leven. Het punt is namelijk dat we bijna elk jaar het reinigingsbedrijf wel kunnen bellen om de boel door te spuiten. Omdat het zulk mooi weer is had ik gistermiddag even gesnipperd om in de tuin op te ruimen, het is wel een beetje een plantaardige bende. En een paar ritjes naar het grofvuil tbv onze oude schutting, puin en wat andere opgespaarde rommel is ook niet verkeerd.

Enfin, Maria vroeg of ze het reinigingsbedrijf maar weer eens moest bellen. Prima idee. Blijken die jongens niets te doen te hebben, dus staan ze binnen tien minuten voor de deur! Onderhand weten we de putten uit ons hoofd te vinden, dus het was snel klaar. Maar omdat het zo vaak mis is en eigenlijk het halve dorp er last van heeft vroeg ik of ze niet een onderzoek wilden doen. Ze hadden het toch niet druk. Bij de anderen bleek het probleem buiten de erfscheiding en dus van de gemeente te zijn. En werd er hersteld en het video-onderzoek á € 140,- vergoed. Maar dat moesten we dan allemaal wel zelf regelen en de uitkomst (van evt. vergoeding) was onzeker. Nou ja, doe maar, vonden wij. Dan zien we wel.

Zijn ze bezig, bijna klaar, stopt er een geel wagentje van de gemeente.
"Alweer problemen?"
"Ja, zelfde probleem als bij de anderen."
"Dat is niet zo mooi. Stuur maar een verslagje, dan pakken we het op."
"Ok, zorgen jullie dan voor een werkbriefje?"
"Ja, dat is goed. Krijg je."
"En wat doen we met de rekening?"
"Oh ja, nou stuur die ook maar naar ons."
"Ok, bedankt hoor!"
"Ja, tot kijk!"
En weg waren ze weer. "Is nou ineens alles geregeld?" vraag ik verbluft.
"Yep."

Voorlopig even geen flauwe grappen over ambtenaren.

Hoofdpijn

Zo, dat hebben we dan ook weer gehad. Gisterochtend kon ik nog nét de kraan aanleggen en de halve keuken slopen. Voorraadkasten leeg, koelkast verplaatsen, kortom een grote bende maken. Ik voelde het 's ochtends al aankomen, tijdens dat vervelende gehannes onder de vloer, in de kruipruimte. Daar kwam een gigantische koppijn aanzetten. De drukte en stress van de laatste weken ging zijn tol eisen. Dat heb ik eigenlijk altijd zo erg wanneer ik wat langere tijd vrij heb, normaal gesproken is het met wat vroegtijdige Saridonnetjes wel te voorkomen. Nu niet dus. 's Middags kon ik niet zoveel meer en ik lag om zeven uur op bed.

Na bijna twaalf uur slapen ben ik er weer! Koppijn bijna weg en vanmiddag komt de bezorger pas! Dus hebben we nog wat tijd om schoon te maken en op te ruimen. Voorraadkast op zijn nieuwe plekje, nieuwe voorraadkast in de garage aanleggen. Zo'n grote keuken hebben we niet en dus moet er wat geschoven worden. Maar het komt helemaal goed!

Update: Hij is er!

Onze nieuwe koelkast, mét ijs-dispenser. En een koud water ding. Scheelt een hoop geklier met flessen en zo! De oude was helemaal op. Lek en vies. Moet je tegenwoordig voor sommige koelkasten dus ook al een wateraansluiting hebben. Ik ben benieuwd hoe dat gaat!

Kachel

Toen we dit huis uit 1968 kochten, zat er natuurlijk een kachel in. Hetelucht, erg luxe (vonden wij). Die kachel was toen best wel nieuw, een jaar of vijf. Het is een groot ding en staat in een afgezonderd deel van de garage, achterom via een aparte deur bereikbaar. Een soort van stookhokje dus.

Het gekke is, als iets je voor nieuw wordt verkocht, heeft het de neiging om nieuw te blijven. In je hoofd dan. Want als je je bedenkt dat we hier nu zo'n veertien jaar wonen, het is voorbijgevlogen, is die kachel onderhand dus bijna twintig jaar oud. Voor een kachel best bejaard, zo is ons verteld.

Al een jaartje of zo slaat hij op onverwachte momenten af. Dan vinden we het koud worden in huis, terwijl de thermometer nog steeds twintig graden aangeeft. Dit betekent een loopje naar het stookhok, stroom eraf en er weer op en hup, daar gaat'ie weer. Een tijdje.

Tot ook dat niet meer hielp, de kachel leek overleden. Verschillende monteurs kwamen en gingen en prutsten aan onze kachel. Nieuwe print erin, het hielp niet. Oh, hij doet het wel weer hoor, maar nog steeds moeten we af en toe naar het stookhok.

De laatste monteur die kwam was B. Maria heeft vroeger bij hem in de klas gezeten. B. is gewoon nuchter en komt met zinvolle voorstellen. Niet meer prutsen aan die kachel, die is het niet meer waard. Er moet gewoon een nieuwe, moderne, in. Scheelt ook enorm in de stookkosten. Gewoon nog een tijdje naar het stookhokje lopen. Intussen offerte laten maken en zo. En komende zomer actie nemen. Weet je gewoon waar je aan toe bent. En je verdient het terug!

Kijk, daar heb je wat aan. Kun je weer plannen maken inplaats van steeds achter de feiten aanlopen. Want daar is niks aan.

Aldi

De Aldi op zaterdagochtend. Als er íets is om depressief van te worden, is dát het wel. Maria vindt het vervelend in haar eentje boodschappen te doen. Vaak gaat ze samen met haar moeder, maar wegens de weersomstandigheden van afgelopen week gingen we weer eens gezellig met z'n tweeën op pad.

Als je dan je kar vol hebt, zitten (bij mij tenminste) de harde, zware dingen onderin en de lichte, zachte dingen bovenop. Bij de kassa levert dit een gigantisch logistiek probleem op, want ook na het afrekenen wil ik het zo in mijn kar hebben. Dus moeten de lichte dingen achteraan op die meterslange band en de zware dingen vooraan. Wachten tot de band leeg is, is geen optie. De strenge blikken van de haastige moeders achter mij manen mij tot spoed. Waarom gaan die eigenlijk niet doordeweeks, wanneer de kinderen op school zitten? Net als al die langzaam vooruitschuivende oudjes. Ook last van het weer gehad zeker.

Ik begin de band te laden, maar het brood en al het andere waarvan ik niet wil dat het geplet wordt komt het eerst uit de kar. Terwijl de band met rukjes vooruit schuift, raakt mijn zorgvuldige planning continue overhoop. Zachte dingen terugduwen, zware dingen er snel tussenzetten, voordat het gat weer verschuift. Op het laatst voel ik me een jongleur, met al die spulletjes. Maria kijkt van afstand geamuseeerd toe, achter mij de indringende blikken. En dan die doodse stilte, het zweet parelt me tussen de schouderbladen. Ik voel me opgejaagd, volgende keer maar zonder jas naar binnen. Te warm en zit me steeds in de weg. Grrr.

Het is weer gelukt. En het afrekenen maakt weer een hoop goed. Nu eerst even een lekker bakje koffie, dat hebben we wel verdiend.

Opruimen

Wie niet beter wist en afgelopen weekend onverwacht bij ons langs was gekomen, had kunnen denken dat we gingen verhuizen. Wonen in een semi-bungalow is leuk, maar kenmerkt zich (in ons geval) door een continue gebrek aan opslagruimte. Dit is tegelijkertijd een voordeel en een nadeel. Heel veel spullen lang bewaren is er niet bij en af en toe loopt de hele logistiek vast.

Gelukkig is mijn klusproject nu helemaal klaar en er is hierdoor een zee aan ruimte ontstaan waar we spulletjes kunnen opslaan. Dozen vol hebben we, met nostalgia dat niet weg mag, opgeruimd wordt en daarna nooit meer tevoorschijn komt. Tot de volgende verhuizing of opruiming.

De overloop is weer normaal begaanbaar en de twee kasten onder het dak zijn weer overzichtelijk ingeruimd. Verloren gewaande spullen, waar al langdurig om gezocht werd, doken weer op. Veel is er nu écht weggegooid. Er is weer orde op de bovenverdieping. Een heel prettig gevoel.

Slepen

Oudjaar in een Fries dorp betekent ook vooral: je buitenspullen binnen zetten. Tegen het "slepen", want anders weet je niet waar het is gebleven op nieuwjaarsdag. Hebben die rotjongens vannacht al de brievenbussen verplaatst. Daar is natuurlijk geen houden aan zo, straks moet alles een week vantevoren naar binnen. En onze waakhond lag natuurlijk te snurken, die begon voorheen nog wel eens te blaffen bij onraad op het erf.

Update: Alle brievenbussen staan op een paaltje in de dorpsvijver met het volgende gedicht (en dat maakt het allemaal wel weer leuk):

helaas u bent te laat
uw bus is van de straat
wilt u dinsdag een krant
pak dan de boot van de kant
(onze buurman weet nu waar z'n schouwtje is gebleven)

Ludwig Van

Terwijl ik aan het klussen was, bemerkte ik ineens dat ik alleen thuis was. De dames hadden het pand verlaten om boodschappen te gaan doen. Het was een goed moment om even een rustpauze te nemen. Wegens mijn klus was een doos met oude CD's boven water gekomen en al neuzend daarin trof ik onder andere de 9e Symphonie van Ludwig van Beethoven aan. Die heb ik maar weer eens in de CD-speler gedaan.

Bij het laatste deel (wegens tijdsdruk heb ik e.e.a. over moeten slaan) moet ik altijd denken aan 'A Clockwork Orange', van Stanley Kubrick. Die heb ik als jochie in de bioscoop gezien. Een geweldige film, met daarin een belangrijke rol voor de muziek van 'Ludwig Van'. Maar dan bewerkt voor synthesizer door Walter Carlos.

Over hem heb ik medio jaren '70 nog eens een spreekbeurt gehouden op de MAVO, ik kreeg een 9. Dat kwam door de vergelijking van zijn bewerkingen met de oorspronkelijke stukken van o.a. Bach en Rossini. Was een heel gedoe, met cassettebandjes en uit de bieb geleende klassieke muziek. Heb nog wel ergens die LP's van hem liggen. Eigenlijk kun je wel zeggen dat ik vanaf toen de oorspronkelijke muziek beter ben gaan waarderen.

Walter Carlos heette later ineens Wendy Carlos. Toen begreep ik daar niks van, eigenlijk was ik wel prettig naïef als puber ;-) Inmiddels weet ik hoe het zat, en dat bracht mijn gedachtentreintje op Kelly. Van daar af kon dat treintje alleen maar bergafwaarts gaan, het werd hoog tijd om weer wat te gaan doen.

Toen mijn dochter even later thuis kwam werd het slot bruut afgestopt: "Wat een rotherrie heb je op staan!" Arme Ludwig Van.

Afgezaagd

Ik was net bij de Gamma. Voor mijn klusproject had ik wat spullen nodig. Ik moet nog één tegenslag overwinnen, ik heet tenslotte niet Thomas, en dan is het bijna klaar. Misschien vandaag wel!

Bij de Gamma zag ik een man met twee leuke kindjes op zijn dieplader. "O, waar kun je díe kopen?", vroeg ik. Zijn antwoord was minder afgezaagd dan mijn vraag. "Die kun je niet kopen, die moet je máken!", zei hij.

Ik moet twee steunbalkjes vervangen die te ver naar voren staan, waardoor mijn schuifdeurtjes er niet langs kunnen. Uit de hand zaag ik grofweg twee stukken af om ter plaatse nauwkeurig streepjes te kunnen zetten, zodat het straks mooi op maat is. Laat nu één van de twee al meteen precies passen! Voor mij, die altijd drie keer moet meten en controleren en het dan nog fout doet, een verbijsterende ervaring. Maar eigenlijk had ik te kort gezaagd voor wat mijn bedoeling was. Bijna klaar! Alleen nog planken er in en iets op de vloer voor de deurtjes.

Update: Inmiddels staan er allemaal mooie kerstspulletjes op.

Isoleren

Vanmorgen kwam er dan iemand van de Nuon langs, gelukkig waren we het niet vergeten. Wij vergeten namelijk wel eens dat er overdag iemand langs gaat komen, staan ze weer voor een dichte deur. Er is daar wel een leuk terrasje en het uitzicht is adem- benemend (vooral vlak voor zonsopkomst), maar daar komt men meestal niet voor.

Maar goed, ik was er dus. Wonen in een vrijstaand huis, vol op de wind die rechtstreeks van de Noordpool tot ons komt, heeft zijn nadelen. En dat het huis gebouwd is vóór de oliecrisis helpt ook niet. Het mannetje van de Nuon had goede adviezen, na eerst het uitzicht bewonderd te hebben. Daarnaast krijgen we óók nog een offerte.

Kunnen we eens een plan maken hoe we onze zuurverdiende eurootjes binnenshuis kunnen houden, in plaats van er de schapen en paarden van boer R. een warme winter mee te bezorgen.

Klussen

Ik kijk graag naar klusprogramma's. Als je die mannen aan het werk ziet kun je jezelf wijsmaken dat het allemaal heel gemakkelijk is en dat je het zelf ook best zo zou kunnen.

Ik vraag mij trouwens wel af waarom al die klusprogramma's op tv zijn op momenten dat je zelf ook druk aan het klussen zou moeten zijn. Het is altijd op zaterdagmiddag, en de herhaling op zondag. Waarom niet op vrijdagavond, dan kun je vast in de stemming komen.

Vandaag weer geprobeerd om de kast in onze slaapkamer af te maken. Maar ik kom er niet goed uit. Niks is standaard (maat) en ook is mijn gereedschap altijd zoek. Voorbereiding en nabereiding (opruimen) is het halve werk. En goed gereedschap de andere helft. Bij mij werkt dat helaas niet. Het is altijd een geklooi en ik word er moedeloos van.

Ik doe dan ook liever andere dingen, die ik wél goed kan. Werken aan websites of cursussen voorbereiden die ik wil geven. Het zou mooi zijn als je door het ene zelf te doen, het andere kan laten doen. Maar zover ben ik nog niet. Nog even afzien dus.