Hoogtepunten

Tegenwoordig probeer ik de dag in hoogtepunten te verdelen en u dan te berichten over het meest interessante hoogtepunt. Het probleem is dat er vandaag wel hoogtepunten waren, maar alleen voor mij als IT-er. De ervaring heeft inmiddels geleerd dat u dan al snel massaal afhaakt.

Een alternatief is u te vertellen over de dieptepunten van vandaag. Maar over het feit dat ik van 3:00 tot 6:00 wakker was (soms heb je dat gewoon) valt niet veel te vertellen. Behalve dat ik de maan zag (binnenkort verduistering) en daardoor moest denken aan de mooie film 'Va, Vis et Deviens' die ik gisteravond zag in het filmhuis. Goentah schreef er al eerder over, ik kan mij wel in haar verslag vinden.

Omdat ik hierdoor een trein later was, trof ik B. daar weer eens, één van mijn 'treinvriendinnen'. Dit is dan mijn bloghoogtepunt van vandaag! Ze is (hoofd) secretaresse op een advocatenkantoor en praat met gemak de ruim twintig minuten vol over de dagelijkse beslommeringen van zo'n kantoor. Vooral over die ene secretaresse, die voornamelijk voor zichzelf bezig is en geen gevoel voor het team heeft. Wat kost dat een energie, ondanks dat ze haar werk verder onberispelijk doet. Er is meer dan alleen capabel zijn, de teamgeest is ook belangrijk.

Aaisykje

Door anderen hardnekkig 'eieren rapen' genoemd, hier in Friesland heet het 'eieren zoeken'. 'Rapen' suggereert dat ze voor het rapen liggen, het tegendeel is waar. Daarom heet het hier ook 'zoeken'. En dat is de aardigheid er aan. Ik kan u verzekeren, u en ik kunnen de hele maand, met toestemming van de boer, de vogelbescherming en de provincie op zak de weilanden rondstruinen, we zullen niets vinden!

Ik ben geen eierzoeker, maar het vrij rondwandelen in weilanden gewapend met een polsstok kan ik me van vroeger nog goed herinneren. Slootjespringen was het meer, maar we zeiden dat we gingen eierenzoeken. We hebben nooit wat gevonden, behalve als er één bepaald vriendje mee was, die er verstand van had. Het is een kwestie van observeren, afwachten en nadenken over het gedrag van de vogel.

Ik heb daarom diepe minachting voor die gluurders die gewapend met verrekijker vanuit de strategisch geparkeerde auto hun slag slaan. Je zou per keer niet meer eieren moeten mogen meenemen dan er onder je pet past. Misschien is dat ook al zo, ik weet het niet, ik houd me er niet mee bezig.

De échte liefhebber doet aan nazorg, beschermt nesten en zorgt ervoor dat er straks zoveel mogelijk eieren uitkomen. Want dat er altijd en overal veel jong gevogelte onder het maaigeweld van de vroege 'eerste snede' sneuvelt is bekend.

Er zitten dus twee kanten aan het verhaal. Persoonlijk maakt het me niet uit of het mag of niet, maar het ongenuanceerde verbieden van een eeuwenoude traditie die slechts door een beperkte groep mensen wordt beoefend is mij wat te kort door de bocht.

Kapper

Tussen de middag was ik even naar de (heren)kapper. G. is een prima vent, je kan er een goed gesprek mee voeren. Ik ken niet veel kappers waar folders voor een filosofiecursus liggen. Vandaag begon hij zich gaandeweg erg over een onderwerp op te winden. (Het ging over geld, ruggen en arbeiders, even voor het idee.) Normaal gesproken wel leuk, maar niet als hij een scheermes in zijn handen heeft. Gelukkig kon ik het pand keurig geknipt en ongeschonden verlaten.

Sharon en de X-Factor

Het programma "de X-Factor" heb ik nauwelijks gevolgd. De vreselijke vertoning waar het mee begint en het circus daarna boeien me niet. Maar zijdelings krijg ik er toch wat van mee, omdat mijn dochter het natuurlijk wél volgt. Een paar keer heb ik daarom Sharon horen zingen en was verbijsterd door het feit dat ze me raakte, met liedjes die ik eigenlijk niet eens zo geweldig vind. Als je dát kunt, dan heb je 'de X-Factor', vind ik. Ik had het raar gevonden als ze niet had gewonnen.

Weidevogels

Normaal is het hier 's nachts vrij stil buiten, op een enkel blatend schaap na. Maar het begint al een beetje: de weidevogels beginnen te vergaderen. Niet lang meer, dan hebben ze't de hele nacht erg druk. Soms moet ik gewoon het raam dichtdoen om te kunnen slapen.

Website (2)

Kijk, dit is het resultaat van de eerste uren werk: De geschiedenis van de fiets.
Ze zijn er erg trots op, maar suggesties welkom!

Misthoorn

Op het eind van de Zuiderpier in Harlingen bevindt zich de misthoorn. Als het mistig is, is het meestal ook heel erg rustig weer. Omdat wij in de binnenstad woonden, hemelsbreed nog geen kilometer van het ding af, leek het soms alsof hij bij ons op zolder stond. Toch was het niet vervelend, het hoorde erbij en gaf ook een bepaald soort rust. Als het mistig is is het net of die misthoorn nog in mijn hoofd klinkt.

Afgelopen winter ben ik eens naar Harlingen gereden, alleen om naar de misthoorn te luisteren. En er even heen te wandelen. Ik kreeg (of had) zowaar een beetje heimwee.

Als jongens hadden we geen flauw idee waar de misthoorn stond. Dus ben ik met mijn schoolvriendje op zoek gegaan. Hadden we eerst de verkeerde pier te pakken, maar die was in die tijd niet zo lang als nu. Fietsend was het goed te doen. Uiteindelijk hadden we'm te pakken. Het benaderen was spannend, niet alleen vanwege het enorme kabaal, maar er waren onvoorspelbare periodes van stilte. Je schrok je dood als hij ineens weer loeide!

De misthoorn bestaat uit een grote klankplaat met twee gaten er in voor de luchthoorn. Nieuwsgierig als we waren, vroegen we ons af hoe dat werkte. Blies hij nou, of zoog hij lucht aan. Het werd tijd voor een experiment met een poetslap die we ter plaatse vonden. Onder een lange loei gooiden we de lap voor het onderste gat, in de stellige overtuiging dat hij blies. Helaas, het onderste gat zoog de lap zo naar binnen! Een gesmoord loeien en grote schrik was ons deel. En ook wel een beetje paniek, we kregen al visioenen van gestrande schepen en politie die ons aan het begin van de pier zou opwachten om ons te arresteren.

Gelukkig konden we de poetslap uit het gat krijgen en ik denk dat niemand ooit is opgevallen dat de misthoorn wel erg lang stilbleef die ochtend. Er stond tenminste niets in de krant.

Onderweg

Eerder schreef ik dat ik graag onderweg ben om ergens aan te komen. Resultaatgericht, denken in oplossingen. Maar dat is niet altijd waar. Gisteravond was ik naar mijn wekelijkse Tai Chi uurtje in de Dojo. Ik oefen hier nu zo'n anderhalf jaar en hoef niet meer zo bij anderen te spieken voor de eerste twee deeltjes. Oeps, hier komt per ongeluk alweer het resultaatgericht denken om de hoek kijken!

Belangrijk is dat je op zo'n avond bezig bent met jezelf. Niet hoeven spieken is prettig, omdat je je beter kunt concentreren op de vorm, de oefening. Maar het is geen vereiste. Het gaat er om dat je elke week iets oppikt en probeert jezelf te verbeteren. Je kunt het niet fout doen, je doet het op je eigen manier. Ik heb dit ook al eens over bloggen gezegd. Bloggen is ook onderweg zijn, soms sta je even stil, soms gaat het beter.

We hebben gisteravond de vorm in verschillende snelheden 'gelopen'. Sommige mensen moeten zichzelf geweld aandoen om het rustig aan te doen. Zelf vind ik superlangzaam prettig. Focus op je gevoel, je lichaam. Heerlijk onderweg zijn.

Website

't Maakt hun niet uit of ik het druk heb, wat zijn ze lekker bezig.
Ik hoop alleen dat dat gaat lukken, het is al lastig uitleggen als je er direct naast zit.

Hej pap wij (m. l. s. en i.) gaan voor geschiedenis een website maken
kan jij ons helpen???
xxx H.
PS ze komen vanmiddag bij mij thuis dus dan bellen we nog wel.

Drama

Omdat ik een FON wifi-router kreeg en activeerde, mocht ik zelf ook iemand een router geven. Het kostte moeite iemand te vinden, maar onverwacht liep ik toch tegen 'a friend' aan die ik mocht uitnodigen. Ik typte haar naam en e-mail adres in en klaar was Kees. Ik verwachtte dat over een paar weken het volgende contact zou zijn, met het bericht dat het allemaal goed was gegaan.

Helaas, ik had een typefoutje gemaakt in het mail-adres. Ze kreeg niets. Niets aan de hand, dacht ik in mijn naïviteit. Op vragen wordt binnen 24 uur gereageerd, staat trots op hun site. Dus dat is zo gepiept. Een halve week later kreeg ik een mailtje dat het e-mail adres niet is aan te passen (hoe moeilijk kan een query op een database zijn) en dat dat gek is (inderdaad) en dat ze de IT afdeling gaan confronteren met een bug-report (há!).

Omdat ik zelf op zo'n IT-afdeling werk weet ik hoe dat gaat en werd het tijd voor plan-B.

De tikfout was zodanig dat ik dit foutieve e-mail adres wel kon aanmaken via een speciaal internet bedrijf. Je kunt het na bevestiging 'immediately' gebruiken met 'no delay'. Zo gezegd zo gedaan. Maar weer komt er niks, géén bevestigingsmail, helemaal niets. Nu staat het e-mail adres daar 'pending', net als mijn uitnodiging voor het bestellen van een gratis router. Ik heb er maar een mailtje heen gestuurd, ben benieuwd hoelang dit nu weer duurt.

Volgende keer in ieder geval maar weer copy-pasten ipv zelf typen. Dat is duidelijk!

Alstublieft!

Regelmatig wordt er bij ons iets in de brievenbus gemikt. Gelukkig maar, want daar is die voor. Wij zijn niet vies van ongeadresseerde post, dus we hebben er geen sticker met ja's en nee's erop op. (Hier moest ik zelf ook even over nadenken, maar volgens mij klopt het.)
Toch zou ik een wel een sticker willen plakken met "verboden voor post die klakkeloos begint met ALSTUBLIEFT!"
Die aanhef waarmee sommige bedrijven, waar je tegenwoordig 'lid' van bent, zichzelf aankondigen met iets wat je van ze schijnt te moeten hebben.
Zelf vinden ze het kennelijk leuk en populair, mij irriteert het mateloos. Wat is er mis met: "Ingesloten treft u ... aan. We hopen u er plezier mee te doen." Of zoiets.

Varen in februari

Al dat gedoe met die Flitsclub en die Sneeuwklokjes, dan voel je het voorjaaar en wil je weer varen. Dus vanmiddag hebben Maria en ik een mooi tochtje gemaakt. Beetje over het Sneekermeer gezwalkt en bij Paviljoen "het Meer van Lenten" een pilsje/wijntje gedronken en een soepje gegeten.
Er kwam een man naar mij toe, hij had ons zien aankomen en hij vroeg of onze boot een Doerak is. Deze vraag kwam erg onverwacht, er moesten even wat radertjes in beweging komen voor ik doorkreeg waar hij het over had. Een kenner zal nooit een vlet verwarren met een Doerak, hij gaf meteen toe geen kenner te zijn. Ik heb hem niet terugbeledigd :), maar vriendelijk uitgelegd dat onze boot een Dolmanvlet is, oorspronkelijk gebouwd voor Rijkswaterstaat. Hij dacht erover ook een boot te kopen, vandaar z'n interesse. Trouwens, ik heb niks tegen Doeraks, het is een handige, praktische boot. Er is een tijd geweest dat wij er ook één wilden.
Hij was er met z'n gezin, we gingen ongeveer tegelijk weg. We hebben ze uitgenodigd voor een kort tochtje, altijd leuk als je nog helemaal naar Zaltbommel moet. Ze accepteerden graag, zo'n onverwacht uitje op het Friese water. Ze vroegen honderduit en we hebben ze ook nog wat tips kunnen geven. Altijd moeilijk, je eerste boot kopen.

ZZ zz

Gisteravond was de derde avond in acht dagen die direct in het teken stond van onze zomeractiviteiten. We hadden nu een reünie van de ZZ-week. Zeilvereniging Zuidlaardermeer organiseert elk jaar een wedstrijdweek, deze wordt gevolgd door de Schildweek (op het Schildmeer) en de Sneekweek (op het Sneekermeer). Onze zomervakanties draaien de laatste jaren om deze drie weken, van tochten maken komt dus niet zoveel. Dat doen we dan wel in de voorjaars- of herfstvakantie.

De ZZ-week is een klein en intiem gebeuren. De organisatie doet er van alles aan om het tot een leuke zeilweek te maken, inclusief avondprogramma! Dat doen de verenigingen uit de weken erna ook, maar daar zit veel meer geld achter. En het aantal deelnemers is veel groter. De band die een ZZ-week schept maakt dat we elk jaar rond deze tijd een reünie hebben. Soms een weekend, gister een avond. Het was weer heel gezellig. Veel zeiljeugd en veel ouders. Bijna vijftig in totaal.

We noemden het de ZZ zonder zeilboten. Na afloop fietste ik met mijn dochter naar huis, en daar genoten we allebei ook van. Dit komt niet zo vaak meer voor, soms zijn er van die dingen die je ongemerkt voor het laatst samen hebt gedaan. Een kind opvoeden is ook een proces van continue loslaten.

Sneeuwklokjes

Elk jaar zijn het er meer, misschien moeten we ze maar wat verspreiden. Het liefst had ik mijn hele tuin er vol mee.

Blogvisite

Ik leg steeds meer visites af in de blogwereld. Lang leve Google Reader, anders was het niet te 'managen'. Maar dan kom ik daar in de huiskamer, zitten daar vaak bloggers op de commentbank die ik al ken! We gaan kennelijk allemaal bij elkaar op visite. In het echt heb ik dat nou nooit (of zelden), die verbazing van: "Hè, jij hier?"
Toch moet ik er een beetje om denken, het gaat wel veel tijd kosten zo. In de winter prima, maar straks wordt het een probleem. Nou ja, we zien wel hoe het gaat.