op de fiets

elke ochtend stap ik
zelfde tijd ongeveer
op mijn fiets
ik moet de trein halen

wel eerst even
naar links kijken
voor ik de weg opga
want
ze mogen hier maar dertig
in het dorp
lukt dus niet altijd
meestal niet zelfs
zestig is al teveel
gevraagd

langs de kippen op een
braak stukje land
tevens hanen asiel
voor wie z'n haan niet meer wil
lawaaischoppers
'k schrik me soms dood

arme kippen

langs de rotonde
altijd ruzie over de regels
auto's stoppen
ik ook
maar ik moet
zij niet
ja wie gaat er nou eerst
bijna toch nog een ongeluk
verdomme

langs het huis van H.
gewaardeerde collega
ben ik te laat
of te vroeg
nee hij staat er -nog-
samen opfietsen
leuk

meestal op tijd
in de trein
met een flinke groep collega's
verlengstuk van het werk
toch wel gezellig

maar soms neem ik
een treintje later

Axel

Onze lieve hond Axel, een Golden Retriever, is onlangs negen geworden.
Hiep hiep, hoera!

Sinds enkele jaren is Axel een beetje bang voor onweer en vuurwerk. Voor harde knallen eigenlijk. Hij wordt er erg zenuwachtig van, alhoewel het de laatste tijd weer iets beter gaat.

Dit is een goed moment om te vertellen hoe we hem (en toch is het een teefje, in Friesland zijn dieren eigenlijk altijd 'hij') hierdoor bijna kwijtraakten.

Twee jaar terug lagen we met de boot tijdens de Sneekweek aan het Starteiland. (Google Earth: 53° 1'31.40"N, 5°44'4.10"E, om precies te zijn). Het ligt er dan stampvol schepen en zeilboten. Omdat ik moest werken sliep ik thuis en nam Axel dan mee. Overdag paste onze buurman op en 's avonds mocht hij dan weer even mee naar de boot. Hij vindt het daar namelijk onzettend leuk.

Omdat onze buurman een dag weg was had ik gezegd dat ik Axel 's avonds op de boot zou laten, en dat heb ik ook gedaan. Het was een feestavond, dus toen ik naar huis ging was er verder niemand aan boord.

De volgende dag werd ik gebeld door een kennis, of het kon kloppen dat mijn hond de hele nacht bij hen op de steiger had gelegen. Dat leek me sterk, want als Axel zoek was had het bootfront natuurlijk allang aan de telefoon gehangen.

Toch maar even gebeld met Maria. "Nee, Axel is hier niet, heb jij die niet gewoon meegenomen?". Oh oh, foute boel. Miscommunicatie. Dus werd Axel snel opgehaald, en wat was het arme beestje er erg aan toe. Nat, koud en enorm stram en stijf...

Het bleek dat er 's avonds mensen met een sinaasappelkanon hadden staan schieten, naast de boot. Axel is door de knallen in paniek aan de verkeerde kant de boot uitgevlucht (zagen we aan de haren) en in het water gevallen. Daar komt een hond zonder hulp niet uit. We weten niet hoelang hij in het water heeft gelegen, maar waarschijnlijk toch een hele poos. Het zou niet de eerste hond zijn geweest die zo aan z'n eind is gekomen.

Uiteindelijk is hij er toch uitgekomen (hoe?) en is (hier: 53° 1'27.67"N, 5°43'59.06"E) bij een boot gaan liggen waar Maria eerder die avond met Axel was geweest. Wat achteraf onbegrijpelijk is, is dat mensen ons en onze hond kennen en pas de volgende dag hebben gereageerd. Terwijl ze 's avonds al vermoedden dat het misschien wel onze hond was.

Gelukkig waren vrienden van ons ook daar, een dierenartsenechtpaar. Die hebben Axel onderzocht en daar hebben we wat pilletjes van gekregen, Axel kon nauwelijks lopen. Gelukkig heeft hij er niets aan overgehouden. We hebben ontzettend veel geluk gehad.

Merel

Zit er een merel zo hard hier in het laatste schemerlicht in de buitentuin van ons kantoor te zingen, dat het tot binnen doordringt. En daar is wat voor nodig. Ik heb het raam een stukje opengezet en waan me even in het voorjaar.

Weekendwerk

Mijn werkgever heeft mij een laptop verstrekt. De meeste collega's hebben een gewone PC, maar omdat de aard van mijn werk zodanig is dat ik thuis ook wel eens iets moet doen, kreeg ik dus een laptop. Dagelijks sleep ik het apparaat heen en weer, want het is altijd mogelijk dat ik buiten kantooruren ergens moet ingrijpen.

In de laptop zit een draadloos 'iets' ingebouwd, zodat ik overal thuis zou moeten kunnen werken. Ware het niet dat dit bij uitlevering van de laptop is uitgezet. Want het is niet 'de policy' dat er draadloos wordt gewerkt. Wegens beveiliging. Dus was ik thuis veroordeeld tot het kantoortje, waar ik een snoertje in de switch kan prikken.

Afgelopen vrijdag had ik het hier helemaal mee gehad. Ik moest het hele weekend in touw en reken maar niet dat ik dan de hele tijd eenzaam in het kantoortje ging zitten. Het is daar ook haast niet warm te krijgen. Ik heb dus heel ongehoorzaam zelf een draadloos insteekding in 'mijn' laptop gedaan en geïnstalleerd. Want dat kan (en dus mag) dan weer wel. Kon ik tenminste gezellig aan de eettafel zitten.

Slaapfeestje

Dochterlief is naar een slaapfeestje. Ze hoefde gister geen eten voor het weggaan, want ze gingen pizza'tjes bakken. Flanellen pyama mee, met apen erop. En peelmaskertjes voor zondagochtend. En laarzen, want ze gaan misschien paardrijden. Ze zijn met z'n vijven, ik denk niet dat er veel geslapen wordt.

Stil hier in huis, zo zonder kind...

Pepernoten

Ik vond net een vergeten zak pepernoten in een voorraadla. Houdbaar tot 1 maart. Ik denk niet dat die zak dan nog steeds bestaat!

Toetje

Als er in boeken die ik lees een receptje staat is het meestal meteen afgelopen. Onheil dreigt, gaan de hoofdpersonen in de keuken een salade staan maken. Met details over de tomaten. Een afknapper van jewelste. Einde boek.

Ik houd van thrillers, zonder de plichtmatige 'romantische' afleidingen. Gewoon het plot, rechttoe, rechtaan. Bijvoorbeeld de Harry Bosch verhalen van Michael Connelly. En niet vertaald natuurlijk, ik ben dol op engelstalige boeken. Van Henning Mankell moet ik natuurlijk wel vertaalde boeken lezen, maar op één of andere manier vind ik dat minder vervelend.

Een hele inleiding, om te vertellen dat ik een receptje aan u ga geven. Eén van mijn dochter, uit een werkstuk die ze in groep acht maakte. Het is een toetje, zó lekker dat het gewoon niet goed voor je kán zijn.

Men neme Griekse Yoghurt (echte, van Total). Een laagje in een kommetje, beetje honing erover en wat walnotenbrokjes. Nog een laagje yoghurt, meer honing en walnoten. En dan lekker smullen. Maar pas op! Volgens mij groei je er helemaal dicht van, dus niet te vaak doen. (Als dat lukt).

Disconnected

Zo moeten de NASA wetenschappers zich ook gevoeld hebben, toen ze geen verbinding meer konden krijgen met hun apparaatjes op Mars. Een door mij op afstand bediende server heeft eigenmachtig besloten niet meer met mij te praten. Connection lost. Midden in wat belangrijke processen. Waar die server precies staat weet bijna niemand, dat kan wel ergens in Duitsland zijn. Of op Mars.

Gelukkig kan ik er iemand heen laten sturen, die wél weet waar dat ding is. Hij heeft helaas maar één oplossing voor alle problemen: uit- en weer aanzetten. En dat betekent weer een boel werk voordat het ding weer normaal doet. En boze telefoontjes van gebruikers. Nou ja, maar even door de zure appel heenbijten.

Zeemanskind

Nu ik hier wat thuis zit, het knapt al lekker op, beleef ik niet zo heel erg veel. Gelukkig was er het gezellige ziekenbezoek. (Ik had ook wel even een andere trui aan kunnen trekken, zag ik daarnet...)

A. is ook zeemanskind, we hadden het over de impact die dat heeft op je jeugd (je hele leven eigenlijk) en de bijzondere herinneringen. Opgebeld worden door radio Scheveningen, de spaarzame vakanties met het hele gezin. Ik ben opgegroeid met olietankers en brieven uit exotische havens.

Op een dag, ik denk in 1970 of 71, gingen we met de trein naar Rotterdam. Dit was de langste reis uit mijn leven. Later natuurlijk wel langere gemaakt, maar zo staat deze in mijn geheugen. Mijn vader zou daar aankomen, ik weet niet meer op welk schip hij toen zat. Ga ik uitzoeken. Helaas werd het erg slecht weer en moest de tanker op zee wachten tot het binnen kon lopen. "Nou, dan gaan we maar weer terug", zei mijn moeder teleurgesteld, ik zie het nog voor me. Wij (ik heb twee zusjes) zagen dat helemaal niet zitten. Het bleek ook die dag niet meer te kunnen. We hebben daarop drie dagen gelogeerd in hotel "de Beer".

Ik denk dat dit drie van de mooiste dagen uit mijn jeugd zijn. In ieder geval top-tien. Wij hebben het daar ontzettend fijn gehad, er waren natuurlijk ook lotgenoten.

Midden in de nacht werden we gewekt, het schip was binnen. Slaapdronken in een taxi en met een loodsbootje over de havens gevaren. Ik herinner me slechts flarden, maar een patrijspoortje met uitzicht vlak over het rumoerige water en grote schepen in de verte, staat me nog duidelijk op het netvlies.

We sliepen verder bij mijn vader aan boord, in een hut (niet de zijne natuurlijk) met kooien met gordijntjes. Grote mannen waren daar, ze fluisterden zachtjes. Het zachte gebrom van motoren, mijn vader in de buurt. Het is niet zo vreemd dat ik een bijzondere band heb met schepen.

Fon

Vandaag kwam de Fonera router binnen die ik van Hansb kreeg. Heb hem aangesloten en 't werkt prima! Ik ben nu een Linus! Ik denk dat er wel een grotere antenne aan moet, want op de openbare weg is het signaal al niet meer zo denderend.

Het blijkt dat mijn draadloze dingetje WPA niet aan kan. Dat is vereist voor het interne, beveiligde gebruik. Het is toch een rotding, tijd voor wat nieuws.

Bedankt Hans!
En nu ben ik moe, 'k ga weer lekker liggen.

Engeltje

Een beetje rillerig en niet echt fit, besloot ik vanmiddag dat het tijd was om even onder de wol te kruipen. Van beneden kwamen zachte pianoklanken. Eerst aarzelend, daarna steeds zekerder, sneller en vrolijker. Ik dommelde weg. Toen ik wakker werd zag ik deze zuster van dertien:

"Gaat het weer een beetje, meneer B?"

Aldi

De Aldi op zaterdagochtend. Als er íets is om depressief van te worden, is dát het wel. Maria vindt het vervelend in haar eentje boodschappen te doen. Vaak gaat ze samen met haar moeder, maar wegens de weersomstandigheden van afgelopen week gingen we weer eens gezellig met z'n tweeën op pad.

Als je dan je kar vol hebt, zitten (bij mij tenminste) de harde, zware dingen onderin en de lichte, zachte dingen bovenop. Bij de kassa levert dit een gigantisch logistiek probleem op, want ook na het afrekenen wil ik het zo in mijn kar hebben. Dus moeten de lichte dingen achteraan op die meterslange band en de zware dingen vooraan. Wachten tot de band leeg is, is geen optie. De strenge blikken van de haastige moeders achter mij manen mij tot spoed. Waarom gaan die eigenlijk niet doordeweeks, wanneer de kinderen op school zitten? Net als al die langzaam vooruitschuivende oudjes. Ook last van het weer gehad zeker.

Ik begin de band te laden, maar het brood en al het andere waarvan ik niet wil dat het geplet wordt komt het eerst uit de kar. Terwijl de band met rukjes vooruit schuift, raakt mijn zorgvuldige planning continue overhoop. Zachte dingen terugduwen, zware dingen er snel tussenzetten, voordat het gat weer verschuift. Op het laatst voel ik me een jongleur, met al die spulletjes. Maria kijkt van afstand geamuseeerd toe, achter mij de indringende blikken. En dan die doodse stilte, het zweet parelt me tussen de schouderbladen. Ik voel me opgejaagd, volgende keer maar zonder jas naar binnen. Te warm en zit me steeds in de weg. Grrr.

Het is weer gelukt. En het afrekenen maakt weer een hoop goed. Nu eerst even een lekker bakje koffie, dat hebben we wel verdiend.

Storm

Even kort over de storm van gister:

Ik moet altijd met de trein naar huis en zag te lang uitstel van de thuisreis niet zitten. Mij bereikten verontrustende berichten, ook van het thuisfront. Op de 'kale' vlakte wonen heeft ook wel eens nadelen. Daarom toch maar eerder weggegaan, hoewel in het kantoor nog niks te merken was.
Na een langzaam, propvol, staand, schommelend, schuddend en stormachtig eerste stuk, hoorden we de machinist opgelucht "Eindelijk..., Mantgum!" omroepen. Wij waren ook opgelucht.

Credo

Uit het één volgt weer het ander. Gister kwam het Requiem aan bod, nu dan even iets uit de gewone mis. Eén van de vaste vijf vaste gebeden uit de katholieke mis is het Credo, de geloofsbelijdenis. Deze komt in het Requiem normaal niet voor. Alle grote componisten schreven missen, dus ook mijn favoriete componist, Mozart.

Van Mozart vind ik het eerste deel van het Credo (de sample is een beetje slordig, maar ik kon niks beters vinden) uit zijn onvoltooide hoogmis in C-mineur (KV427) één van de mooiste muziekstukken die ik ken. Maar er zijn er natuurlijk veel meer, en langere. Van dit Credo heeft Mozart alleen het eerste en tevens mooiste gedeelte zelf geschreven. Het is bedoeld als dank voor zijn huwelijk met Constanze Weber, en dat is te horen. Hij jubelt het uit! Ik krijg er elke keer kippenvel van.

In 'A Very British Coup', een prachtige, helaas ondergewaardeerde, miniserie uit 1988 (ook in Nederland uitgezonden), dient dit Credo als openingsmuziek van elke aflevering. En alhoewel ook contrasterend met de inhoud van de serie (De socialistische partij van Engeland gaat een verbond aan met de Sovjet-Unie, in a nutshell), past het hier ontzettend goed. Door het geloof van de Prime Minister in het socialistische systeem. En er wordt niet bij gezongen maar gefloten, door een wandelende PM. Daardoor verdwijnt de tekst en de directe betekenis, maar blijft de verwijzing naar het Credo bestaan. Heel mooi gedaan en verder vanzelfsprekend ook een prima verhaal. Mocht je nog eens in de gelegenheid komen, dan is het beslist een aanrader, hoewel inmiddels flink gedateerd. En laat het mij dan even weten, want er is helaas niks meer van te krijgen :(

En Mozart is altijd een goede keuze!

Spray more, get more

Nu we toch even met lichaamsverzorging bezig zijn, mijn favoriete reclame van dit moment is die van Axe: Spray more, get more. Overigens, ik gebruik al jaren Axe, maar misschien ben ik er toch te zuinig mee... ;-))

In ieder geval, ik vind het een leuk filmpje en ook de bijbehorende muziek doet het goed.

Maar!

Die tekst, het klinkt als het 'Dies Irae', of versta ik dit nu verkeerd? Laat ik ervanuitgaan dat het zo is. Het onheilspellende ervan kan ik enerzijds wel begrijpen, maar eigenlijk vind ik het toch een vreemde keuze. Het komt uit de (gregoriaanse) katholieke begrafenismis, maar zelfs daar wordt het bijna niet meer gebruikt omdat het toch wel erg donker is.

Een spectaculaire versie vind je in het Requiem van Verdi. En één van de mooiste, lichtste, Requiems (zonder Dies Irae) is die van Gabriel Fauré, "voor de grap gecomponeerd". En wie kent het Requiem van Mozart niet?

Zouden de reclamemakers van Axe puur voor het oppervlakkige effect zijn gegaan, zonder zich te verdiepen? Overdrijf ik? Of heb ik het gewoon mis?

Update: Nadat ik dit geschreven had heb ik eens research gedaan, kan ik volgende keer beter andersom doen. Het is inderdaad Dies Irae. Uit een Requiem van Karl Jenkins. En ik blijk niet de enige te zijn die het een wonderlijke keuze vindt.